Sorry, ik heb een poos geen nieuw blog geschreven. Na ons bezoek aan Nederland, ben ik zelf bijna 2 weken uit de roulatie geweest, flink ziek. En dan blijven er toch dingen liggen en je moet ook weer je draai vinden, maar ik ben er weer hoor!
Vorig jaar hadden we om deze tijd al een halve meter sneeuw hier liggen. Dit jaar ligt er alleen hogerop wat sneeuw en aan de schaduwzijde. De sneeuwkanonnen blazen op hun hardst om de pistes in ieder geval wit te krijgen en vanuit de verte zie je dus witte linten over een verder groene berg, een komisch gezicht.
Muttertage
Vorige week had ik 2 ”muttertage ” op de Landwirtschaftschule, de scholieren vrij en de moeders in de schoolbanken, de omgekeerde wereld. Ik zag er eerst wel tegen op, dat moet ik eerlijk toegeven, maar achteraf gezien waren het 2 hele leuke dagen!
Natuurlijk hadden we een aangepast rooster, met een soort van lezingen waar we ook als werkende moeders ( lees: vooral boerinnen) wat aan hadden om het leven als vrouw en moeder vol te houden en ook de broodnodige tijd over hielden om onze eigen accu weer op te laden. Verder hadden we sport, dat was ingevuld met een uurtje Zumba, waren we creatief en maakten met Floristiek een mooie winterkrans en kregen een uitgebreide rondleiding door de hele school.
Het eten was kostelijk, de leerlingen die de richting Toerisme en service in hun pakket hadden gekozen, kookten waarlijk 5 sterren maaltijden voor ons. Wij hoefden in de eetzaal slechts te gaan zitten en ons te laten bedienen, alleen al dat was de moeite van de moeder dagen waard. Ik en nog een paar moeders gingen na de lesdag weer naar huis, de ”internaat moeders” sliepen ook echt op school en in het zelfde bed als hun dochter. Achteraf kijk ik dus terug op 2 hele leuke dagen, je leert de andere moeders kennen en beleefd echt hoe dochterlief de school beleefd.
Untersulzbachtal
In deze tijd van het jaar moet je je wandelingen een beetje aanpassen. Niet te vroeg starten, want dan is het nog koud. De wandelingen moeten niet te lang zijn, want het wordt immers vroeg weer donker en ook niet al te hoog liggen in verband met de sneeuw . Na wat zoek werk kwam ik dus uit op het ons nog onbekende Untersulzbachtal.
Het Untersulzbachtal staat bekend om zijn enorme grote mineralen rijkdom zoals Bergkristal en Aquamarijn, maar het bijzonderst is wel de Epidot die ze hier vinden. Het dal is verder geheel onbewoond en is landschappelijk zeer mooi. Als we vorig jaar die kant op reden bezochten we vaak het even verder gelegen Krimmler Achental. We liepen daar dan langs de watervalweg of de oude Tauernweg omhoog naar de Veitenalm. Dat deden we vaak buiten het drukke toeristen seizoen om, want de Krimmler waterval is een toeristen magneet en dus altijd erg druk bezocht.
Dochterlief had huiswerk en ook de week erop een toets dus zij bleef thuis. Ook de schooldagen zijn lang, dus ze keek ook wel uit naar een ochtendje een beetje uitslapen en thuis rustig aan doen. Met z’n tweetjes gingen wij dus op pad. Een klein rugzakje met een thermosje warme thee voor twee en wat lekkers was genoeg voor dit keer.
Parkeren deden we bij Gasthof Schütthof die op dit moment gesloten was tussen de beide hoogseizoenen in. De wandelschoenen gingen aan en de rugzak op en daar gingen we. We waren warm gekleed, want deze wandeling zat aan de schaduwzijde van de berg jammer genoeg, maar er stond geen wind dat scheelt dan wel weer. Al gauw gingen we licht stijgend via een prima onderhouden pad omhoog. Het was afgezien van het ruizen van water geheel stil en met het kleine laagje sneeuw en vorst deed het bos bijna sprookjesachtig mooi aan.
Tussen de bomen door konden we een blik in de diepte werpen, daar beneden lag een diepe kloof en we zagen een poel water met een prachtige groen blauwe schakering. En weer verder licht stijgend het pad omhoog, ik werd in mijn dikke winterjas er gewoon warm van. Ineens hoorde ik een roep: Oh Wauw, wat mooi! Ik zette er dus even iets meer tempo in, onderwijl oppassend dat ik niet op een stukje verijsde sneeuw zou stappen, want ik was natuurlijk ook wel nieuwsgierig.
Op het uitzichtpunt aangekomen, ontvouwde zich een schitterend tafereel, de Untersulzbachfall stortte zich voor onze ogen 80 meter in de diepte en aan weerszijden van de kloof hingen lange ijspegels te glanzen. wat een prachtig plaatje! We snoven die heerlijke negatieve ionen op , want die zijn super gezond voor je luchtwegen en geven je een algeheel gevoel van welbehagen. We wilden bijna niet weg van deze plek zo mooi.
Na iedere klim kwam er weer een uitzichtpunt waar je echt even de tijd voor moest nemen , tot we tenslotte zo hoog waren dat we de waterval al voorbij waren. Hier stroomde de rivier weer als een rustige rivier en hadden we een grandioos uitzicht op de Großvenediger, de hoogste berg van de Venediger gruppe en de grens met Ost Tirol. De wandelbordjes gaven aan dat we hier rechtdoor konden lopen en nog een aantal almen konden bezoeken, en ook het Schaubergwerk waar je een rondleiding voor kon boeken in de zomermaanden.
We besloten ter plekke dat we hier in het voorjaar zouden terugkomen en dan met z’n drietjes deze tocht zouden maken tot aan de Finkalm. Dan zou het echt een dagwandeling van 17 km gaan worden, maar we kijken er nu al naar uit. Als je er in het voorjaar naar toe gaat, komen de krokusjes weer tevoorschijn waar het sneeuw is gesmolten en is de natuur zo ongelooflijk mooi en bovendien alles nog heerlijk rustig.
Via een brug steken we de rivier over en gaan we langzaam aan de afdaling beginnen. Dan zien we een prachtig picknicktafeltje en bankje, jammer genoeg ligt er sneeuw op, maar we drinken hier onze warme thee en eten ons reepje op. De afdaling is wat moeilijker, er zijn wat steile delen, en alhoewel het een makkelijk pad is is het door de sneeuw hier en daar wat glad. Ook aan deze zijde heb je af en toe een uitzichtpunt en nemen we dus even de tijd om deze mooie waterval nog even te genieten.
De wandeling is relatief kort, als je alleen de watervalweg neemt. Voor deze tijd van het jaar echter precies goed en nog net goed te doen, voordat er te veel sneeuw zou liggen. Deze onbekende waterval mag eigenlijk niet in de schaduw staan van haar grote broer, want het is een echt natuurjuweeltje. Bovendien een stuk minder toeristisch en gratis te bezoeken. Ook het parkeren is gratis, maar je zou als tegenprestatie een consumptie bij het Gasthof kunnen nemen…..
Misschien een leuke tip voor een volgende keer als je vakantie houd in deze omgeving?
Voor nu Pfiat di en tot een volgende keer. Graag zien we een leuke reactie tegemoet. Een filmpje van deze fantastische leuke tour vinden jullie weer op ons YouTube kanaal. Neem een kijkje en vergeet je vooral niet te abonneren ,en een duimpje achter te laten.
liefs van de Auswanders
Samenvatting:
– parkeren en start: 47°14’13.9″N 12°15’41.3″E
Gasthof Schütthof Schiedhofgasse 115
A – 5741 Neukirchen am Großvenediger
-176 hoogtemeters en 2,1 km wandelen
-te verlengen naar één van de almen in het dal en het Schaubergwerk.
-Licht tot middelzwaar
-Goed schoeisel dragen
Familie Auswander 