De kinderen zijn weer naar huis vertrokken, twee heerlijke weken hebben we samen doorgebracht. De logeerkamer is weer leeg en aan tafel zitten we weer met z’n drietjes. Het leven neemt weer zijn gewone gang. Nu geen school, maar vakantiewerk bij wildpark Ferleiten als enige verschil voor onze dochter. Tussendoor nog wat visite gehad van lieve vrienden die hier in de buurt vakantie hielden en nu met eigen ogen konden zien hoe we hier leven. Ook Dochterlief haar schoolvriendinnetje was hier in de buurt op vakantie met haar ouders en zo konden de meisjes ook nog wat tijd samen doorbrengen.
Vorig jaar al wilden we gaan wandelen bij de Weißsee Gletscherwelt aan het eind van het Stubachtal, maar dan een beetje aan het eind van het seizoen, als de meeste toeristendrukte weer voorbij zou zijn. Een flinke onweersbui deed echter daar heel wat bomen omvallen zodat de cabinebahn en een aantal wandelpaden daar waren afgesloten.
We moesten dus een poosje geduld hebben, maar dit keer ging het dan toch lukken. De naam Stubach komt trouwens van “stäubenden Wasser”, oftewel Stuivend water. Via 13 kehren, oftewel haarspeldbochten , ga je over een Tolvrij pasje genaamd Panoramastrasse van Uttendorf op 804 meter naar de Enzingerboden op 1480 meter. Nipt voor de zomerdrukte aan en ook nog eens bij stralend ”Bilderbuchwetter”stonden we even voor 09.00 uur dan op de parkeerplaats van de Enzingerboden.
Met de Seilbahn suizen we even later omhoog richting het middelstation Grunsee. Er is onderweg nog duidelijk te zien dat er vorig jaar met de onweersbui vele bomen zijn omgevallen. We genieten van de vergezichten die steeds mooier worden en de koeien die heerlijk staan te herkauwen op de groene almen. Het middelstation laten we liggen, alhoewel het er betoverend mooi uit ziet op deze hoogte, we willen immers richting de gletschers.
Na een heerlijke rit in de Seilbahn bereiken we dan ons eindpunt: Berghotel Rudolfshütte op 2315 meter hoogte, te midden van de prachtige natuur van de Hohe Tauern. Ooit begonnen als berghut in het jaar 1874 en nu een prachtig berghotel , en enkel en alleen maar per seilbahn te bereiken. Naamgever van het hotel is de zoon van Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi.
Je zou hierboven nog met de Medelz stoeltjeslift verder omhoog kunnen gaan, en wel naar de Medelzkopf op 2760 meter. Het laatste deel klim je dan omhoog, en is alleen voor mensen die ”tritsicher” zijn. Wij willen echter voor een bezoek aan de gletscher gaan. Er zijn 2 mogelijkheden: de Gletscherlehrweg Sonnblickkees – “Reise in die Arktis” (AV-Nr. 715), die voor vrijwel iedereen goed te doen is en Gletscherlehrweg Ödenwinkelkees (AV-Nr. 715), die zwart staat aangegeven dus wat moeilijker te lopen is. Wij gaan natuurlijk voor de laatste.
De ochtendlucht is op deze hoogte nog fris, zeker als de wind over de Weisssee waait, we trekken de jassen er toch maar even over aan en gaan dan op pad. Het duurt maar even en het is of we alleen op de wereld zijn, deze route is niet zo veel belopen. We genieten volop van het uitzicht, zuigen onze longen vol met deze gezonde lucht en genieten van de witte toppen van de drieduizenders om ons heen die tegen de knalblauwe lucht afsteken.
Al gauw wordt het pad moeilijker, eigenlijk wordt het meer een ”zoek je pad en huppel over de grote rotsblokken”, oei blij dat ik mijn wandelstokken altijd bij me heb. Dochter Auswander gaat er als een jonge Berggems over heen, mij kost het iets meer moeite. De jassen gaat uit, de zon komt hoger en ook de inspanning maakt ons warmer. We komen een prachtig rotsblok tegen waarop we onze pauze gaan houden. De rugzak gaat open, en we smullen van onze verse meegebrachte broodjes terwijl we over het machtige dal heen kijken waar ooit de gletscher als ijsrivier heeft gestroomd. De sporen zijn duidelijk te zien. Dat een traag stromende rivier van ijs zoveel kracht kan hebben!
De Ödenwinkelkees komt steeds dichterbij,maar het pad ook steeds moeilijker. Ik geef man en dochter de keus om nu op eigen tempo te gaan lopen en niet steeds op mij te wachten, zodat zij nog alle tijd hebben om aan de voet van de gletscher te komen. Wij kennen dat gevoel wel, het staan voor deze meters dikke rivier van ijs, maar dochter Auswander heeft dat zelf nog niet meegemaakt, niet wat ze zich herinnert in ieder geval.
Als ik over mijn schouder kijk zie ik hoeveel we zijn afgedaald en dat het Hotel Rudolfshütte een klein stipje is geworden. Pfoeeee moeten we dat straks nog weer omhoog lopen? Wat doen we onszelf toch altijd aan denk ik grinnikend. Als ik een mooie plek ontwaar ga ik, mijn vocht aanvullen en heerlijk genieten van het uitzicht en de stilte. Man en dochter zijn al gauw hele kleine stipjes geworden. Laat die 2 Gemzen maar lekker gaan, ik geniet zo ook wel.
Als we elkaar weer treffen krijg ik spannende verhalen te horen, over hoe het ijs en sneeuw van de gletscher aan het smelten was en er soms zomaar een steen los kwam. Maar ook mooie foto’s die ze daar gemaakt hebben. We zoeken nog even een zonnig plekje aan de Weisssee en eten en drinken nog wat. Langzaam aan komen er wat meer wolken binnendrijven en verduisteren dan de zon waardoor het ineens ook wat frisser wordt, tijd om weer in de Seilbahn te stappen. We besluiten onderweg om ook nog even bij de Grünsee uit te stappen , dat kan nog mooi even voor de Seilbahn sluit. Eén etappe lager is het duidelijk warmer voelen we. Ook hier kun je prachtig wandelen zien we en ter plekke besluiten we hier zeker nog eens terug te komen.
Terug bij de auto worden de bergschoenen verruild voor de slippers en lopen we richting Alpengasthof Paletti, de berglucht maakt hongerig en een lekkere Radler zal er ook wel in gaan. Het was een heerlijke wandeldag en met behulp van de Seilbahn was het helemaal ideaal. Voor ieder is er boven wat wils qua wandelingen, van eenvoudige wandelingen tot zwaardere tochten. Een aanrader dus!
Samenvatting:
– Uttendorf im Pinzgau , via de mautfreie Panoramastraße Stubachtal (17 km) ook met het openbaar vervoer te bereiken Postbuslinie 672
-gratis parkeren op de Enzingerboden
-berg en dal ticket ( Weisssee) voor volwassenen: 34 euro, berg of dal ticket 23 euro
-berg en dal ticket ( Weisssee) jeugd, 24 euro, berg of dal ticket 16 euro
-berg en dal ticket ( Weisssee) kids 17 euro 11,50. Kinderen t/m 5 jaar gratis.
Oh ja en nog een leuk nieuwtje: Ik ga per 2 september weer in de zorg werken en wel in Schwarzach in de kliniek! Al ga ik natuurlijk wel het fabelhaft mooie uitzicht op de Mooserboden missen. Maar goed dat is slechts een seizoen job en nu heb ik straks voor het hele jaar een stabiele baan. Erg blij mee natuurlijk!
Binnenkort plaats ik ook nog een mooie YouTube samenvatting van deze mooie dag op ons kanaal. dus hou het in de gaten en voor degene die zich nog niet heeft geabonneerd , doe dit zeker even!
Voor nu: Pfiat di en de lieve groeten van de Auswanders.
Familie Auswander 
Plaats een reactie