allerlei – Pagina 2 – Familie Auswander

Untersulzbachtal

Bij de ingang van het Untersulzbachtal ligt de “Untersulzbach-waterval”.Deze waterval hoort niet in de schaduw van haar grote broer de Krimmler waterval te staan. Het is een waar natuurjuweeltje. De rondwandeling leidt met verschillende uitkijkpunten rond de ca. 80 m diepe watervalkloof. Het start- en eindpunt is het Gasthof Schütthof. Een aanrader!

Sorry, ik heb een poos geen nieuw blog geschreven. Na ons bezoek aan Nederland, ben ik zelf bijna 2 weken uit de roulatie geweest, flink ziek. En dan blijven er toch dingen liggen en je moet ook weer je draai vinden, maar ik ben er weer hoor!

Vorig jaar hadden we om deze tijd al een halve meter sneeuw hier liggen. Dit jaar ligt er alleen hogerop wat sneeuw en aan de schaduwzijde. De sneeuwkanonnen blazen op hun hardst om de pistes in ieder geval wit te krijgen en vanuit de verte zie je dus witte linten over een verder groene berg, een komisch gezicht.

Muttertage

Vorige week had ik 2 ”muttertage ” op de Landwirtschaftschule, de scholieren vrij en de moeders in de schoolbanken, de omgekeerde wereld. Ik zag er eerst wel tegen op, dat moet ik eerlijk toegeven, maar achteraf gezien waren het 2 hele leuke dagen!

Natuurlijk hadden we een aangepast rooster, met een soort van lezingen waar we ook als werkende moeders ( lees: vooral boerinnen) wat aan hadden om het leven als vrouw en moeder vol te houden en ook de broodnodige tijd over hielden om onze eigen accu weer op te laden. Verder hadden we sport, dat was ingevuld met een uurtje Zumba, waren we creatief en maakten met Floristiek een mooie winterkrans en kregen een uitgebreide rondleiding door de hele school.

Het eten was kostelijk, de leerlingen die de richting Toerisme en service in hun pakket hadden gekozen, kookten waarlijk 5 sterren maaltijden voor ons. Wij hoefden in de eetzaal slechts te gaan zitten en ons te laten bedienen, alleen al dat was de moeite van de moeder dagen waard. Ik en nog een paar moeders gingen na de lesdag weer naar huis, de ”internaat moeders” sliepen ook echt op school en in het zelfde bed als hun dochter. Achteraf kijk ik dus terug op 2 hele leuke dagen, je leert de andere moeders kennen en beleefd echt hoe dochterlief de school beleefd.

biggetjes in de stal van de Landwirtschaftschule

Untersulzbachtal

In deze tijd van het jaar moet je je wandelingen een beetje aanpassen. Niet te vroeg starten, want dan is het nog koud. De wandelingen moeten niet te lang zijn, want het wordt immers vroeg weer donker en ook niet al te hoog liggen in verband met de sneeuw . Na wat zoek werk kwam ik dus uit op het ons nog onbekende Untersulzbachtal.

Het Untersulzbachtal staat bekend om zijn enorme grote mineralen rijkdom zoals Bergkristal en Aquamarijn, maar het bijzonderst is wel de Epidot die ze hier vinden. Het dal is verder geheel onbewoond en is landschappelijk zeer mooi. Als we vorig jaar die kant op reden bezochten we vaak het even verder gelegen Krimmler Achental. We liepen daar dan langs de watervalweg of de oude Tauernweg omhoog naar de Veitenalm. Dat deden we vaak buiten het drukke toeristen seizoen om, want de Krimmler waterval is een toeristen magneet en dus altijd erg druk bezocht.

Dochterlief had huiswerk en ook de week erop een toets dus zij bleef thuis. Ook de schooldagen zijn lang, dus ze keek ook wel uit naar een ochtendje een beetje uitslapen en thuis rustig aan doen. Met z’n tweetjes gingen wij dus op pad. Een klein rugzakje met een thermosje warme thee voor twee en wat lekkers was genoeg voor dit keer.

Parkeren deden we bij Gasthof Schütthof die op dit moment gesloten was tussen de beide hoogseizoenen in. De wandelschoenen gingen aan en de rugzak op en daar gingen we. We waren warm gekleed, want deze wandeling zat aan de schaduwzijde van de berg jammer genoeg, maar er stond geen wind dat scheelt dan wel weer. Al gauw gingen we licht stijgend via een prima onderhouden pad omhoog. Het was afgezien van het ruizen van water geheel stil en met het kleine laagje sneeuw en vorst deed het bos bijna sprookjesachtig mooi aan.

Tussen de bomen door konden we een blik in de diepte werpen, daar beneden lag een diepe kloof en we zagen een poel water met een prachtige groen blauwe schakering. En weer verder licht stijgend het pad omhoog, ik werd in mijn dikke winterjas er gewoon warm van. Ineens hoorde ik een roep: Oh Wauw, wat mooi! Ik zette er dus even iets meer tempo in, onderwijl oppassend dat ik niet op een stukje verijsde sneeuw zou stappen, want ik was natuurlijk ook wel nieuwsgierig.

Op het uitzichtpunt aangekomen, ontvouwde zich een schitterend tafereel, de Untersulzbachfall stortte zich voor onze ogen 80 meter in de diepte en aan weerszijden van de kloof hingen lange ijspegels te glanzen. wat een prachtig plaatje! We snoven die heerlijke negatieve ionen op , want die zijn super gezond voor je luchtwegen en geven je een algeheel gevoel van welbehagen. We wilden bijna niet weg van deze plek zo mooi.

Na iedere klim kwam er weer een uitzichtpunt waar je echt even de tijd voor moest nemen , tot we tenslotte zo hoog waren dat we de waterval al voorbij waren. Hier stroomde de rivier weer als een rustige rivier en hadden we een grandioos uitzicht op de Großvenediger, de hoogste berg van de Venediger gruppe en de grens met Ost Tirol. De wandelbordjes gaven aan dat we hier rechtdoor konden lopen en nog een aantal almen konden bezoeken, en ook het Schaubergwerk waar je een rondleiding voor kon boeken in de zomermaanden.

We besloten ter plekke dat we hier in het voorjaar zouden terugkomen en dan met z’n drietjes deze tocht zouden maken tot aan de Finkalm. Dan zou het echt een dagwandeling van 17 km gaan worden, maar we kijken er nu al naar uit. Als je er in het voorjaar naar toe gaat, komen de krokusjes weer tevoorschijn waar het sneeuw is gesmolten en is de natuur zo ongelooflijk mooi en bovendien alles nog heerlijk rustig.

Via een brug steken we de rivier over en gaan we langzaam aan de afdaling beginnen. Dan zien we een prachtig picknicktafeltje en bankje, jammer genoeg ligt er sneeuw op, maar we drinken hier onze warme thee en eten ons reepje op. De afdaling is wat moeilijker, er zijn wat steile delen, en alhoewel het een makkelijk pad is is het door de sneeuw hier en daar wat glad. Ook aan deze zijde heb je af en toe een uitzichtpunt en nemen we dus even de tijd om deze mooie waterval nog even te genieten.

De wandeling is relatief kort, als je alleen de watervalweg neemt. Voor deze tijd van het jaar echter precies goed en nog net goed te doen, voordat er te veel sneeuw zou liggen. Deze onbekende waterval mag eigenlijk niet in de schaduw staan van haar grote broer, want het is een echt natuurjuweeltje. Bovendien een stuk minder toeristisch en gratis te bezoeken. Ook het parkeren is gratis, maar je zou als tegenprestatie een consumptie bij het Gasthof kunnen nemen…..

Misschien een leuke tip voor een volgende keer als je vakantie houd in deze omgeving?

Voor nu Pfiat di en tot een volgende keer. Graag zien we een leuke reactie tegemoet. Een filmpje van deze fantastische leuke tour vinden jullie weer op ons YouTube kanaal. Neem een kijkje en vergeet je vooral niet te abonneren ,en een duimpje achter te laten.

liefs van de Auswanders

Samenvatting:

– parkeren en start: 47°14’13.9″N 12°15’41.3″E

Gasthof Schütthof Schiedhofgasse 115
A – 5741 Neukirchen am Großvenediger

-176 hoogtemeters en 2,1 km wandelen

-te verlengen naar één van de almen in het dal en het Schaubergwerk.

-Licht tot middelzwaar

-Goed schoeisel dragen

Herfst & Groetn uut Grunn

Ruim anderhalf jaar in de Oostenrijkse bergen, wat is de balans?
Maar ook herfstvakantie en even weer terug naar onze ”roots” familie, vrienden en Hollandse lekkernijen!

Het is alweer de laatste dag van oktober, inmiddels wonen we al meer dan 1,5 jaar in Oostenrijk. Waar is die tijd toch gebleven vraag ik me af. Sowieso is deze zomer omgevlogen. 9 Weken schoolvakantie had onze dochter Auswander , het leek een eeuwigheid, zeker met de 6 weken zomervakantie die ze altijd in Nederland had, maar inmiddels gaat ze al weer de 7 weken naar de nieuwe school. De 1e klassefoto is gemaakt, alle meisjes in hun Dirndl en de jongens in de lederhose . Ja dat is echt nog het Brauchtum van Oostenrijk. Net als de Almabtrieb en de Bauernherbstfeste.

De herfst is hier in de Alpen altijd een mooie tijd. Je ziet gewoon veel meer van de kleuren van de bladeren door de verschillende hoogtes en over het algemeen nog mooi nazomerweer. Om te wandelen ideale temperaturen, niet te warm als je je even goed moet inspannen, maar toch heerlijk als je even zit te genieten op een bankje. Van onze Herfstvakanties in de bergen hebben we dan ook altijd erg genoten. Nu kunnen we gewoon ieder vrij moment aan de wandel gaan. Deze herfst is tot nu toe iets wisselvalliger, maar we mogen niet klagen en hebben met heerlijk weer een aantal mooie wandelingen kunnen maken. De bomen kleuren in hun mooiste geel, oranje rood en paars, en de Lariksen met hun goudgele naaldjes zijn al helemaal een lust voor het oog. Zo wandelden we vorige week een hele mooie tocht door het Rauriser Urwald,maar dat verhaal zal ik een andere keer uitwerken, nu iets meer over ons leven tot nu toe hier in de Oostenrijkse bergen…..

Op 18 maart vorig jaar namen we afscheid van familie en vrienden, de week ervoor van onze collega’s. De volgende dag vertrokken we vanuit het huis van mijn ouders, bepakt en bezakt met de laatste spullen en vele, vele lieve kadootjes die we kregen waaronder kilo’s pindakaas, hagelslag en drop. Die 1000 km had ik nog spullen op schoot en onze goudvis Roos stond in een emmer achter mijn stoel. Jullie begrijpen dat ik nog nooit zo stijf ben geweest van deze rit!

Anderhalf jaar Oostenrijk, wat is nu de balans? Om eerlijk te zijn niet altijd positief. De 1e weken en zelfs maanden stonden in het teken van heel veel bureaucratische rompslomp. Ik zat dagenlang te bellen, mailen en werd vaak van ”het kastje naar de muur” gestuurd. Onze auto invoeren was een regelrechte ramp. Zoals jullie op het oude blog nog kunnen terug lezen. https://familieauswander.blogspot.com/2023/04/regelzaken.html

Natuurlijk komt er bij iedere emigratie veel kijken, maar ik ontdekte dat de kracht van Oostenrijk, het Brauchtum, ook wel z’n nadeel was. Alles, of veel, blijft bij het oude , ze staan weinig tot niets open voor verbetering, waardoor alles beter zou kunnen werken en minder omslachtig zou zijn. Maar goed dat was dus even een omschakeling.

Ook de taal, lees het dialect, was wel even een dingetje. Ieder dal hier heeft zo een beetje zijn eigen ”mundsprache” en het klinkt ook nog erg binnensmonds. Verder zijn er soms compleet andere woorden, dat je echt denkt: Waar hebben ze het nu over? Het is makkelijker geworden, en we doen ook al iets mee met de taal, maar een echte Pinzgauer zullen we nooit worden. Nou ja, misschien dochter Auswander, zij is jong en pikt de taal heel erg snel op. Soms haalt ze al Nederlands en Oostenrijks Duits door elkaar. Wat tot komische zinnen leid. Ook onze taal begint waarschijnlijk al anders te klinken, we krijgen regelmatig te horen: Jullie komen hier niet vandaan, maar waar dan wel dat kan ik niet plaatsen”. Ze herkennen ons dus al niet meer direct als Nederlanders.

Verder viel ons op dat er hier nog veel gerookt wordt, we voelden ons even teruggeworpen in onze jeugd in de jaren 80, waar we één van de weinige niet rokers waren. Of het nu komt dat Nederland voorop liep met het demotiveren van roken op allerlei plekken of de prijzen zo enorm verhoogde, dat weet ik niet. Feit is dat ik het wel bijzonder vond voor een land dat altijd zo enorm met de natuur, natuur geneeskunde en gezondheid bezig is. Sinds ik in het ziekenhuis werk heb ik vrijwel geen rokende collega’s meer, tenminste niet in de zorg.

Oostenrijk is ook erg streng met het anerkennen van diploma’s die niet in hun land zijn behaald, ook dat is wel even een dingetje. Ze zijn een stuk gereserveerder als wij Nederlanders en meer van de hiërarchie, erg gesteld op titels. Ze beginnen de dag vroeg, ook scholen en gaan lang door. Het zijn harde werkers, sommigen werken vaak wel 6 dagen in de week en parttime werk vinden is hier nog niet zo makkelijk en niet zo geaccepteerd. Ach ja en zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen die je pas opvallen als je hier daadwerkelijk woont. En ik kan echt mijn oude werk en collega’s wel missen. Maar de weegschaal slaat toch nog altijd meer naar de positieve kant over.

De natuur is overweldigend mooi, en we hebben over het algemeen goed weer. We volgen nog steeds het Nederlandse nieuws en het weerbericht en dan valt ons dat echt op. Ieder vrij moment zoeken we de rust en ruimte op en zijn heerlijk aan de wandel of erop uit. Zo reden we afgelopen zaterdag de Grossglockner strasse met hemels mooi Herfstweer. Door goudgele lariksbossen reden we omhoog en kwamen in de verse sneeuw terecht, dit alles omlijst met een knalblauwe lucht. Het leek wel een sprookje zo mooi. Achteraf gezien was dit onze laatste rit voor dit seizoen, want ze gaan de pass na 3 november weer sluiten lazen we. Maar dat was dan voor dit jaar wel een prachtig afscheid. Ook hoeven niet meer te wachten tot we vakantie hebben om even te kunnen genieten in de alpen, maar wonen er gewoon midden in. Ons uitzicht vanuit de woonkamer is schitterend. De Kitsteinhorn en de Imbachhorn met hun inmiddels weer wit besneeuwde toppen zijn niet gek om iedere dag te zien.

Op het moment dat ik de laatste regels tik verblijven we een week in Nederland. Zo heerlijk om weer even onze kinderen, ouders, familie en een aantal vrienden weer te kunnen zien en te kunnen genieten van oer Hollandse zaken als een broodje kroket, Oranjekoek en Kibbeling. Voor deze keer dus geen Pfiat di, maar een Groetn uut Grunn

. broodje kroket

Veel liefs van de Auswanders en een filmpje van ons laatste uitje van dit seizoen over de Großglockner Hochalpenstraße vind je op ons YouTubekanaal.

Een reactie of duimpje op ons blog en abonnement op ons YT kanaal stellen we zeer op prijs.

Naar de Hängebrücke in het Klausbachtal en bijzondere weersomstandigheden

In de tijd van de Salzsäumer (handelaars die hun goederen te paard over de Alpenpassen voerden) was de Hirschbichl een belangrijke oversteek tussen Oostenrijk en Duitsland. Wij maken nu deze mooie grensoverschrijdende wandeling via de pass naar de Klausbachtal Hangbrug. Gaan jullie mee?

Pap en mam zijn weer veilig thuis gekomen in Nederland, alle 5 hebben we kunnen genieten van een fijne, en bovendien heerlijke warme, week samen. Ook een grote wens van mam was in vervulling gegaan, ze wilde dolgraag eens over een lange hangbrug lopen. Maar daar voor de meeste hangbruggen nogal een flinke wandeling met dito stijging vooraf ging was dat nog niet zo makkelijk te verwezenlijken. Maar de hangbrug van de Stubnerkogel was een goede mogelijkheid om te bewandelen voor haar. Terwijl mijn vader met lichtelijk afgrijzen vanaf de kant veilig toekeek, genoot mam van dit letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van haar vakantie. Verder bezochten we o.a: de Königliche Kurgarten in Bad Reichenhall en de Almabtrieb van de koeien die de hele zomer op de Piffalm aan de Großglockner Hochalpenstraße staan. Hierbij hadden zowel wij als de koeien een enorm geluk, want slechts een paar dagen later zou het weer markant omslaan!

Dochter Auswander haar vakantiewerk bij Wildpark Ferleiten zit erop wat ze met ontzettend veel plezier heeft gedaan en ook haar 1e schoolweek is inmiddels een feit. Mijn 1e 2 weken zitten er ook op in de pflege, maar daarover een andere keer meer. Eerst een andere bijzondere Weerbelevenis……

Vrijwel de hele week dat mijn ouders er waren was het om en nabij de 30 graden, alleen de dag van ons Stubnerkogel bezoek was het wat bewolkter en iets frisser. Maar we hoorden al op de berichten dat er een unieke weersituatie voor de tijd van het jaar zou gaan ontstaan, waar we ons op dat moment nog geen voorstelling van konden maken. Een lagedrukgebied boven Genua zou de komende dagen richting de Alpen trekken met zachte en vochtige lucht. Tegelijkertijd zou echter zeer koude lucht vanuit het noorden worden aangezogen. Deze weersituatie in combinatie met een stuwing boven de Alpen, zou gaan zorgen voor een lange tijd met veel neerslag. De Nordstau zou dan uiteindelijk tot flinke Sneeuwhoeveelheden gaan zorgen, met sneeuw tot een 1000 meter hoogte!

”Almsommer ist Vorbei.’ ‘ Maar gelukkig voor het slechte weer aan op stal

Fantastisch natuurlijk al die sneeuw, maar dit gaat voor Oostenrijk ook gepaard met de nodige wateroverlast. In de dalen zou het zomaar eens een flinke chaos kunnen worden. Gelukkig zitten wij hier gunstig en hadden, afgezien van de enorme temperatuurdaling en veel regen met wat natte sneeuw op onze hoogte er verder geen last van. Maar de delen die meer richting Wenen liggen en onze buurlanden als Tjechië en Polen kregen er flink van langs. Iedere dag zien we op het ORF journaal heftige beelden voorbij komen. Ook komen er vele lieve bezorgde Appjes onze richting op of wij het wel goed maken. Waarvoor onze dank!

Vlak voor pap en mam aankwamen maakten wij drietjes nog een geweldige mooi grensoverschrijdende Hike naar het Klausbachtal in het mooie Berchtesgadenerland. Op tijd rijden we richting Weißbach bei Lofer en volgen daar het bordje Hirschbichl. Een spannend weggetje met vele bochten en stijgingen brengt ons bij de parkeerplaatsen. De schoenen gaan aan, de rugzak op en goedgemutst gaan we op pad. Het is al goed warm, ondanks dat het nog vroeg is en we zijn dus blij dat we hier nog deels onder de bomen lopen. We gaan eerst de klim maken naar de Kammerlingalm met dito berghut waar je ook goed kunt eten schijnt het.

Als we eenmaal onder de bomen vandaan komen ontvouwt zich een werkelijk betoverend landschap. De markante bergtoppen steken tegen de strakblauwe lucht af, wat een prachtig plaatje. Hooibeestjes en Bleke Blauwtjes fladderen heerlijk rond ons heen en het wordt nog mooier als we in de verte vanaf de berghut het geluid van alpenhoorns horen klinken. Deze combinatie is werkelijk geweldig. Het terras zit goed vol bij de hut, logisch er is live muziek en het weer en het uitzicht is ook werkelijk adembenemend. Maar wij lopen door, we moeten immers nog een heel stuk lopen.

Via de Hirschbichl pass bereiken we dus lopends het Gasthaus Hirschbichl. ook hier zit het terras vol met mensen die genieten van een echte Pinzgauer Schmankerl (lekkernijen) en de warme zon. We zien echter ook dat er toch heel wat auto’s nog zijn doorgereden hier naar boven. Wij hadden begrepen dat er slechts de Almerlebnis bus mocht doorrijden, en je dus lopends verder moest of per bus. Maar goed we hebben wel een hele mooie wandeling hiernaar toe gemaakt via de Kammerlingalm, die we dus ook zeker kunnen aanraden.

Direct na het Gasthaus volgt de grens naar Beieren. Lopends steken we dus in een paar stappen ons buurland Duitsland binnen. Vanaf hier gaat het weer naar beneden. Het pad is prima te belopen, breed en zelfs met een kinderwagen of buggy geen probleem. De omgeving is werkelijk Traumhaft en we genieten met volle teugen. Ook de Bindalm wordt druk bezocht door mensen die heerlijk genieten op het terras. De koeien zijn op stal, ik vermoed dat ze gemolken worden. Overal klatert er water naar beneden, en als we er bij kunnen spetteren we ons even verfrissend nat. Gelukkig komen we langzaam weer onder de bomen, want het begint zelfs iets drukkend te worden. Langzaam zien we ook achter het massief wat voor ons ligt een wolk te gaan vormen die verdacht veel op een onweerswolk lijkt. Gelukkig zien we op de wandelbordjes dat ons eindpunt van deze wandeling, de Klausbachtal Hängebrücke nu in de buurt komt.

In 1999 is er een flinke lawine vanaf de Kleiner Mühlsturzhorn en dondert 250.000 m³ rots het Klausbachtal in. Wandelpaden, de Hirschbichlstraße en de oude bruggen zijn bedolven onder massa’s puin en stof. Het Klausbachtal lijkt op een maanlandschap. De vernieling van de brug over de Klausbach onderbreekt het wandelpad naar de Hirschbichl. Gelukkig is er in 2010 een nieuwe 55 meter lange hangbrug gebouwd en is het gebied nu weer heerlijk te bewandelen. Allereerst gaan we nu even rustig zitten om de brug en het landschap te genieten. Dan horen we in de verte een 1e donder. Gelukkig blijft het bij een echte warmteonweer met wat licht gedonder in de verte. Wij eten onze Jause en gaan daarna over de brug terug aan onze wandeling beginnen.

Het pittigst is het dan natuurlijk weer om de stijging naar de Hirschbichlpass te maken. We houden nog even een korte verkoelende stop bij de rivier om ons nog een beetje op te frissen en wat te drinken en gaan dan toch weer verder. Onderweg hebben we al besloten hier echt nog eens terug te komen en dan door te lopen naar de , naar men zegt, betoverende Hintersee en het Zauberwald. Maar gezien de lengte van de wandeling nemen we dan de almerlebnisbus en hoeven we ook de flinke stijging niet weer te maken.

Moe maar voldaan bereiken we de auto weer. Onze knietjes voelen na de pittige klim naar de pass, nu vooral de pittige daling naar beneden. Er zijn stukken bij van 30 procent zien we op de borden. We zijn nu over de weg terug gegaan want dat was korter dan de omweg via de Kammerlingalm.

Voor degene die niet goed kunnen wandelen en toch graag in deze omgeving willen zijn , of zoals wij de volgende keer willen doen, een deel willen lopen en een deel per bus willen afleggen, is de almerlebnisbus een uitkomst. Over deze tocht zullen jullie in één van de volgende blogs dus nog meer gaan lezen. We rekenen namelijk na dit weer van de laatste dagen op een mooie lange Altweibersommer en Goldener oktober!

samenvatting:

Weißbach bei lofer richting Hirschbichl de weg volgen tot aan de parkings. Betaald parkeren 4 euro per dag.

Verder lopen of de almerlebnisbus nemen zie voor de prijzen op hun site https://www.almerlebnisbus.com/

Afgezien van het deel naar de Kammerlingalm is de gehele route goed te lopen, zelfs met een buggy of kinderwagen.

Genoeg Almhutten onderweg om even ”einzukehren”

Voor een leuke samenvatting van deze wandeling zie het onderstaande Youtube filmpje, ook van de almabtrieb . Vergeet niet een like achter te laten als je het leuk vond en ons te volgen voor meer wandelingen en uitjes.

Pfiat di van de Auswanders en tot een volgende keer maar weer.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Van de Wörschachklamm naar de Spechtensee

We gaan een paar daagjes ”Toerist in eigen land” spelen en bezoeken de Steiermark. Gaan jullie mee met ons:
Van de Wörschachklamm naar de Spechtensee?

logeerpartijen

Vrienden van ons zijn hier een weekje op bezoek geweest, samen hadden we een fijne gezellige week en zij zagen nu met eigen ogen hoe we hier nu dan eigenlijk wonen. Voor haar was het de 1e keer Oostenrijk, dus helemaal een ervaring. Ik weet zelf nog hoe ik de eerste keer ooit verwonderd naar die Majestueuze bergen zat te kijken. Momenteel hebben we bezoek van mijn ouders, zij sluiten voor dit jaar de logeerpartijen van familie en vrienden af. Heerlijk om weer even wat quality time samen te hebben en ook blij natuurlijk dat de lange rit voor hen dit jaar toch weer gelukt is. Mijn moeder had een grote wens, die dit keer vervuld is, maar daarover in een volgend blog meer…

Onverwachts waren we laatst een paar daagjes samen vrij, tijd om even ”Toerist in eigen land te spelen”. Wat gaan we doen? Niet te ver weg, maar toch even een hele andere omgeving. De keuze valt op de Steiermark . Hier hebben we ooit wel eens doorheen gereden, maar nu willen we er echt wat leuke wandelingen gaan maken

De dagen gaan al weer wat korter worden en heel langzaam aan zien we de bladeren van de bomen hun frisse kleur verliezen. Nog even en de bladeren zullen weer gaan kleuren in rood, oranje en bruin en dan breekt er weer een nieuwe periode aan. Ook voor mij, want na bijna 1,5 jaar allerlei jobs hier gehad te hebben, begin ik binnenkort weer in de zorg.

Last Minute boek ik voor ons beidjes een ”Pension mit Frühstück” in de omgeving van het Dachsteinmassief. Het mooie was dat de Schladming Dachstein Sommercard hierbij inbegrepen was en we dus heel veel bergbahnen en uitjes gratis konden gebruiken. Ideaal! Ik had heel graag de Dachstein gletscher ook willen bezoeken, vooral vanwege de Hangbrug, die daar boven is. Maar tegenwoordig moet je deze tocht naar boven met de gondel dus van te voren boeken zowel voor de heenweg als terugweg. Tja en alles bleek dus al vol te zitten. Gelijk de tip van de week van mij: Gaan jullie hier ooit eens vakantie vieren en willen jullie met de Gletscherbahn omhoog, wees er dan op tijd bij met een Fixplatz reservierug!

Op de dag van aankomst is de Sommercard vanaf 13:00 geldig. Nadat we onze gastvrije gastdame Sandra hebben ontmoet en onze koffer in de kamer hebben achtergelaten gaan we op pad. Ik had gelezen over de Wörschachklamm en dat je daar mooi kon wandelen, precies goed voor een paar uurtjes wandelplezier dus.

Wörschachklamm

Op ons gemak rijden we de kant van de Wörschachklamm op. Onderweg bezoeken we nog een markante oude lindeboom in Öblarn op de Sonnberg. Ik verzamel graag ”oude en markante” bomen voor mijn Boomnatuur instagram. Als ik weet dat er dus zo een mooie oude kolos in de buurt is gaan we die altijd even opzoeken. De wandeling er heen was nog niet zo makkelijk, de koeien hadden het hele pad aardig vertrapt en het zat dus vol enorme kuilen waarover weer nieuw gras was gaan groeien. Op één moment stap ik op een pol gras en zak dus in zo een kuil waardoor ik val en bijna van de berg afrol. Vlak voor het prikkeldraad kom ik tot stilstand, het was nog een hele toer om daar weer weg te komen. Het zal een komisch gezicht zijn geweest. Wat je niet voor een mooie bomenfoto over moet hebben……

Wörschach ist een dorp met 1187 bewoners in het Steierische Ennstal. De toeristische trekpleisters zijn hier de Burg Wolkenstein en de Wörschachklamm, die je beide in een rondwandeling kunt combineren.

We parkeren de auto in het dorp, de parking van de klamm staat bomvol, ja ja het is nog net hoogseizoen merken we. We kunnen bij de klamm direct doorwandelen nadat onze sommercard is gescand en hebben echt wel even zin om een een paar uurtjes lekker aan de wandel zijn. Het is erg warm en fijn om de koelte van het water en de schaduw van de klamm muren te voelen. Bij het klimmen over de trappen en bruggetjes krijgen we het wel weer heel warm, maar we genieten volop. Toch altijd weer een schouwspel zo een klamm. Het kolkende water heeft hier in vele honderden jaren een hele weg gebaand, die wij nu in alle rust van boven af kunnen bekijken. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat de houtwerkers er vroeger met complete boomstammen zich er een weg doorheen baanden. Wat zal het een zwaar werk zijn geweest als een stam weer eens bleef haken achter een rots!

Als we de klamm uit komen hebben we de keuze welke weg we volgen. Via de oude burcht terug naar het beginpunt, of richting de Spechtensee? We zien de meeste mensen de korte route maken, vanuit de klamm richting de oude Burcht en dan weer naar de auto. Wij besluiten dus voor de richting van de Spechtensee te gaan.

Onderweg genieten van we van mooie vlinders die we wonderwel mooi kunnen fotograferen en filmen. Via de Junggesellensteig gaan we geleidelijk omhoog. we steken kleine houten bruggetjes over, doorkruizen stukken bos en komen dan uiteindelijk uit op een gewoon pad. Enerzijds ook wel even lekker, nu hoeven we niet zo op het pad te letten. De wandeling verliep over ”stock und stein” zoals ze hier zeggen, dus dit is iets meer ontspannen lopen.

We lopen nu weer in de volle zon, en het zweet druppelt ons in straaltjes naar beneden. ”Waar blijft die Spechtensee toch? ”vragen we ons af. Dit is toch wel iets verder dan we dachten. Bij een kapelletje aan het pad houden we halt, hier staat een bankje en we hebben echt even behoefte om van de benen af te zijn en wat te eten en drinken. We overleggen wat te doen, door of terug? Maar het voelt toch niet goed om terug te gaan zonder ons einddoel, dus we besluiten nog even door te bikkelen onder de brandende zon.

En dan eindelijk zien we een bordje met Spechtenseehutte erop, we moeten dus in de buurt zijn. Als we voorbij de hut afdalen zien we het kleine Natuurjuweeltje in zicht komen. Totaal anders als wij het kennen van de omgeving waar wij wonen, het blijkt een echte ”Moorsee” te zijn en het water oogt dus bijna zwart.

We zien dat er ook wel gezwommen wordt, er is een vlonder met 2 trapjes om in het water te komen. Dichterbij zien we dat het water echt wel helder is en bovendien diep, maar zo zwart kleurt door de venige bodem. Libellen vliegen af en aan rond het water en de zon begint al iets te zakken waardoor er over het water een gouden schittering komt te liggen. We gaan op een bankje even genieten van de rust die hier heerst en we turen over het water.

Een groot deel is afgezet rond het meer en dus niet te belopen om de kwetsbare planten niet te beschadigen. Hier groeit vast ook zonnedauw zeg ik, gezien de bodem en het vocht. En ja hoor, na even spieden over de bodem ontdekken we het tere vleesetende plantje in grote getale. Verwonderd kijken we ook naar de witte Gentianen ( Schwalbenwurz enzian) wat een zeldzaam mooie plant.

Dan maken we ons op de terugweg. Het is nog een hele tocht terug immers. Dan bedenken we ons ineens: is de klamm nog wel open? Of moeten we anders de hele ronde naar de Burcht nog lopen, of de andere kant om? Dan wordt het wel een hele lange wandeling en het is inmiddels al avond. Gelukkig is het hemels mooi weer , geen dreiging van onweer of regen, dus we besluiten maar gewoon te zien hoe het komt en te genieten van de rust en de natuur. Ineens schieten er 2 prachtige reeën voor ons aan over het pad, verwonderd kijken we de beestjes na. Ja het is vroege avond en we lijken wel alleen op de wereld inmiddels, dan kunnen zulke mooie ontmoetingen wel eens voorvallen…..

De klamm blijkt gelukkig niet afgesloten en we besluiten dus deze route terug te nemen, dat scheelt heel wat kilometers lopen. We hebben nu de hele klamm voor ons alleen en kijken ons de ogen weer uit. Toch ben ik wel blij dat we aan het begin van de klamm , bij de kassa dus, ook geen gesloten hek vinden en we vrij kunnen doorlopen. Nu het laatste stukje naar de auto nog en dan kunnen we fijn de bergschoenen vervangen voor de slippers.

Bij de auto aangekomen begint het al iets te schemeren, ja het is echt merkbaar dat we later in de zomer zitten. Trek hebben we inmiddels ook van deze, iets langer dan geplande, maar oh zo mooie tocht. We besluiten deze avond voor de makkelijke maaltijd bij de grote M te gaan.

De dagen in de Steiermark zijn verder gevuld met veel wandelingen bij stralend mooi weer. Een andere keer zal ik daar nog eens iets van uitschrijven. Voor nu eerst: Pfiat di en tot ziens maar weer, veel liefs van de Auswanders. We kijken uit naar een leuke reactie van jullie.

Samenvatting:

parkeren: parkeerplaats Wörschachklamm of in het dorp, gratis. met het OV : Bushaltestelle Wörschach Ort / Linie 940

klamm: gratis met de Dachstein Sommercard en anders 6 euro voor een volwassene, 3,50 voor een kind.

wandelroutes: Klamm en Spechtensee 13 km / klamm , zwavelbron en Burg Wolkenstein 7 km

afwisselende tour, familievriendelijk. Geen buggy en je moet goed ter been zijn. Goed schoeisel is aan te raden.

ps: Een link naar ons YouTube kanaal met een leuke samenvatting van deze wandeling vinden jullie hier.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Weißsee Gletscherwelt

De Weißsee Gletscherwelt in Uttendorf in het Salzburger Land presenteert zich in de zomer als een indrukwekkende bestemming voor wandelaars,
en bergprofessionals. Omgeven door de indrukwekkende natuur van de Hohe Tauern kun je met volle teugen genieten van de dag. Gaan jullie met ons mee?

De kinderen zijn weer naar huis vertrokken, twee heerlijke weken hebben we samen doorgebracht. De logeerkamer is weer leeg en aan tafel zitten we weer met z’n drietjes. Het leven neemt weer zijn gewone gang. Nu geen school, maar vakantiewerk bij wildpark Ferleiten als enige verschil voor onze dochter. Tussendoor nog wat visite gehad van lieve vrienden die hier in de buurt vakantie hielden en nu met eigen ogen konden zien hoe we hier leven. Ook Dochterlief haar schoolvriendinnetje was hier in de buurt op vakantie met haar ouders en zo konden de meisjes ook nog wat tijd samen doorbrengen.

Vorig jaar al wilden we gaan wandelen bij de Weißsee Gletscherwelt aan het eind van het Stubachtal, maar dan een beetje aan het eind van het seizoen, als de meeste toeristendrukte weer voorbij zou zijn. Een flinke onweersbui deed echter daar heel wat bomen omvallen zodat de cabinebahn en een aantal wandelpaden daar waren afgesloten.

We moesten dus een poosje geduld hebben, maar dit keer ging het dan toch lukken. De naam Stubach komt trouwens van “stäubenden Wasser”, oftewel Stuivend water. Via 13 kehren, oftewel haarspeldbochten , ga je over een Tolvrij pasje genaamd Panoramastrasse van Uttendorf op 804 meter naar de Enzingerboden op 1480 meter. Nipt voor de zomerdrukte aan en ook nog eens bij stralend ”Bilderbuchwetter”stonden we even voor 09.00 uur dan op de parkeerplaats van de Enzingerboden.

Met de Seilbahn suizen we even later omhoog richting het middelstation Grunsee. Er is onderweg nog duidelijk te zien dat er vorig jaar met de onweersbui vele bomen zijn omgevallen. We genieten van de vergezichten die steeds mooier worden en de koeien die heerlijk staan te herkauwen op de groene almen. Het middelstation laten we liggen, alhoewel het er betoverend mooi uit ziet op deze hoogte, we willen immers richting de gletschers.

Na een heerlijke rit in de Seilbahn bereiken we dan ons eindpunt: Berghotel Rudolfshütte op 2315 meter hoogte, te midden van de prachtige natuur van de Hohe Tauern. Ooit begonnen als berghut in het jaar 1874 en nu een prachtig berghotel , en enkel en alleen maar per seilbahn te bereiken. Naamgever van het hotel is de zoon van Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi.

Je zou hierboven nog met de Medelz stoeltjeslift verder omhoog kunnen gaan, en wel naar de Medelzkopf op 2760 meter. Het laatste deel klim je dan omhoog, en is alleen voor mensen die ”tritsicher” zijn. Wij willen echter voor een bezoek aan de gletscher gaan. Er zijn 2 mogelijkheden: de Gletscherlehrweg Sonnblickkees – “Reise in die Arktis” (AV-Nr. 715), die voor vrijwel iedereen goed te doen is en Gletscherlehrweg Ödenwinkelkees (AV-Nr. 715), die zwart staat aangegeven dus wat moeilijker te lopen is. Wij gaan natuurlijk voor de laatste.

De ochtendlucht is op deze hoogte nog fris, zeker als de wind over de Weisssee waait, we trekken de jassen er toch maar even over aan en gaan dan op pad. Het duurt maar even en het is of we alleen op de wereld zijn, deze route is niet zo veel belopen. We genieten volop van het uitzicht, zuigen onze longen vol met deze gezonde lucht en genieten van de witte toppen van de drieduizenders om ons heen die tegen de knalblauwe lucht afsteken.

Al gauw wordt het pad moeilijker, eigenlijk wordt het meer een ”zoek je pad en huppel over de grote rotsblokken”, oei blij dat ik mijn wandelstokken altijd bij me heb. Dochter Auswander gaat er als een jonge Berggems over heen, mij kost het iets meer moeite. De jassen gaat uit, de zon komt hoger en ook de inspanning maakt ons warmer. We komen een prachtig rotsblok tegen waarop we onze pauze gaan houden. De rugzak gaat open, en we smullen van onze verse meegebrachte broodjes terwijl we over het machtige dal heen kijken waar ooit de gletscher als ijsrivier heeft gestroomd. De sporen zijn duidelijk te zien. Dat een traag stromende rivier van ijs zoveel kracht kan hebben!

De Ödenwinkelkees komt steeds dichterbij,maar het pad ook steeds moeilijker. Ik geef man en dochter de keus om nu op eigen tempo te gaan lopen en niet steeds op mij te wachten, zodat zij nog alle tijd hebben om aan de voet van de gletscher te komen. Wij kennen dat gevoel wel, het staan voor deze meters dikke rivier van ijs, maar dochter Auswander heeft dat zelf nog niet meegemaakt, niet wat ze zich herinnert in ieder geval.

Als ik over mijn schouder kijk zie ik hoeveel we zijn afgedaald en dat het Hotel Rudolfshütte een klein stipje is geworden. Pfoeeee moeten we dat straks nog weer omhoog lopen? Wat doen we onszelf toch altijd aan denk ik grinnikend. Als ik een mooie plek ontwaar ga ik, mijn vocht aanvullen en heerlijk genieten van het uitzicht en de stilte. Man en dochter zijn al gauw hele kleine stipjes geworden. Laat die 2 Gemzen maar lekker gaan, ik geniet zo ook wel.

de ''mond'' van de Ödenwinkelkees — de ”mond” van de Ödenwinkelkees

Als we elkaar weer treffen krijg ik spannende verhalen te horen, over hoe het ijs en sneeuw van de gletscher aan het smelten was en er soms zomaar een steen los kwam. Maar ook mooie foto’s die ze daar gemaakt hebben. We zoeken nog even een zonnig plekje aan de Weisssee en eten en drinken nog wat. Langzaam aan komen er wat meer wolken binnendrijven en verduisteren dan de zon waardoor het ineens ook wat frisser wordt, tijd om weer in de Seilbahn te stappen. We besluiten onderweg om ook nog even bij de Grünsee uit te stappen , dat kan nog mooi even voor de Seilbahn sluit. Eén etappe lager is het duidelijk warmer voelen we. Ook hier kun je prachtig wandelen zien we en ter plekke besluiten we hier zeker nog eens terug te komen.

geen makkelijk wandelpad — geen gemakkelijk wandelpad

Terug bij de auto worden de bergschoenen verruild voor de slippers en lopen we richting Alpengasthof Paletti, de berglucht maakt hongerig en een lekkere Radler zal er ook wel in gaan. Het was een heerlijke wandeldag en met behulp van de Seilbahn was het helemaal ideaal. Voor ieder is er boven wat wils qua wandelingen, van eenvoudige wandelingen tot zwaardere tochten. Een aanrader dus!

Samenvatting:

– Uttendorf im Pinzgau , via de mautfreie Panoramastraße Stubachtal (17 km) ook met het openbaar vervoer te bereiken Postbuslinie 672

-gratis parkeren op de Enzingerboden

-berg en dal ticket ( Weisssee) voor volwassenen: 34 euro, berg of dal ticket 23 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) jeugd, 24 euro, berg of dal ticket 16 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) kids 17 euro 11,50. Kinderen t/m 5 jaar gratis.

Oh ja en nog een leuk nieuwtje: Ik ga per 2 september weer in de zorg werken en wel in Schwarzach in de kliniek! Al ga ik natuurlijk wel het fabelhaft mooie uitzicht op de Mooserboden missen. Maar goed dat is slechts een seizoen job en nu heb ik straks voor het hele jaar een stabiele baan. Erg blij mee natuurlijk!

Binnenkort plaats ik ook nog een mooie YouTube samenvatting van deze mooie dag op ons kanaal. dus hou het in de gaten en voor degene die zich nog niet heeft geabonneerd , doe dit zeker even!

Voor nu: Pfiat di en de lieve groeten van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Natuurjuweel Wasenmoos

We hebben een heerlijke week op Cres doorgebracht. Weliswaar was het te kort, maar ja beter dan niks en we zijn er dus blij mee dat we toch even met z’n drietjes weg konden.

Inmiddels is dochter Auswander klaar met school, heeft ze een prachtig ”Zeugnis” en mag ze hiermee in september op de nieuwe school starten. Zo blij voor haar dat deze wens om daar verder te leren in vervulling is gegaan. Ze kan nu even van haar welverdiende schoolvakantie genieten en gaat de hele maand augustus dan aan het werk bij het Wildpark Ferleiten.

Onze dochter en schoonzoon uit Nederland zijn bij ons aan het vakantie vieren en ik moet zeggen het is heerlijk dat we weer even ”compleet” zijn. Hun reis hier naar toe was niet de fijnste, ze zaten precies in de periode onderweg dat er enorme onweersgebieden over Duitsland trokken. Amper hier aangekomen bij ons vielen er hagelstenen ter grote van pingpongballen naar beneden. Op wat kleine putjes in het dak van hun auto na gelukkig geen grote schade. Op een stroeve start na hebben we nu een fijne tijd samen, al moeten meneer Auswander en ik nog wel aan het werk.

Mijn werk bevind zich echt op één van de geweldigste werklocaties die je je kan voortellen: de Stausee Mooserboden boven Kaprun. Te midden van die majestueuze drie-duizenders, kijk ik uit op het mooie stuwmeer en geef info aan de gasten en alpinisten, verkoop tickets voor de rondleiding door het binnenste van de stuwdam en leen de klettersteigsets aan de waaghalzen uit, die de immense muur willen beklimmen. Op zich geen gek werk natuurlijk. Behalve als we een dag in de wolken hangen en ik geen uitzicht heb, dan is het minder. Oh ja en de tocht omhoog is ook best een flinke reis. Door kilometers lange tunnels reizen we als personeel als 1e bus omhoog, af en toe een stuk over smalle paadjes waar de bus net de bocht kan nemen en langs steile afgronden. Ik ben zo een beetje een uur onderweg om boven aan te komen en terug natuurlijk ook. Ach ja, ieder voordeel heeft zijn nadeel, zei een bekende voetbaltrainer toch ooit?

De kinderen hebben me ook een dag bezocht op het werk en konden nu met eigen ogen zien op wat voor een mooie werklocatie ik tegenwoordig werk. De reis ging met een pendelbus en standseilbahn omhoog voor hen. Ze mochten ook een tour meemaken door het binnenst van de dam en hebben daarna nog even lekker rondgewandeld . Een bakkie koffie bij mij op het terras en daarna ging de reis in omgekeerde volgorde terug.

Het nadeel van dit werk is dat het slechts seizoenwerk is, in de winter kun je daarboven met de bussen niet komen. Maar wie weet gaat het in de toekomst hier toch nog wel lukken met het werken in de gezondheidszorg?

Wasenmoos

Natuurlijk ontkomen jullie niet aan een mooie wandeling van mij, en wel dit keer de tocht door het Hochmoor Wasenmoos. Wasenmoos is een natuurgebied wat bestaat uit moerassen en ligt op een hoogte tussen de 1200 en 1500 meter aan de Pass Thurn boven Mittersill.

Net als in Nederland werd hier vroeger ook Veen gestoken en als je de bergen eromheen even wegdenkt lijkt het ook net of je bijvoorbeeld in het Drentse Bargerveen loopt. Je vindt hier ook het vleesetend plantje Zonnedauw, evenals vele orchideeën en andere zeldzame bloemen en planten. Dit natuurjuweeltje is te doorkruizen met verschillende wandelingen tussen de 2 en 10 km. Deze keer gingen wij voor de korte tocht, en wel die direct door het moeras gebied heen loopt. Gaan jullie mee?

Dochterlief kon niet mee vandaag en wij hadden niet zo veel tijd. Bovendien zou er een regenfront over gaan trekken, maar we wilden er toch even op uit. Wasenmoos stond al een poosje op de wandelbucketlist, dus maakten we ons klaar om die kant op te gaan.

We gaan uiteindelijk voor de korte tour van 2 km, en nemen alle tijd voor de bloemen, planten en vlinders. Het gebied mag alleen over de paden betreden worden, daarbuiten is het verboden in verband met de zeldzame planten en bloemen. We spotten al gauw het Zonnedauw en liggen op onze knieën om deze mooie plant zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Maar ook andere zeldzame ”vleesetende” plantjes als de Blaasjeskruid – Utricularia vulgaris en Fettkraut –Pinguicula vulgaris– bloeien hier volop. Onderweg zijn er infoborden mar ook genoeg plekjes om even op een bankje van de mooie natuur en stilte te genieten.

Dan begint het wat te ”spetteren”, daar heb je de beloofde regen al. Gelukkig zijn we bijna aan het eind van het pad. Het uitzichtpaviljoen komt in zicht, hier hebben we gelijk ook even de mogelijkheid te schuilen. Daarna zijn we in een paar minuten terug bij de auto en kletsen op de terugweg nog even over dit mooie natuurjuweeltje. Beide zijn we het erover eens hier terug te komen en dan de langere tour te maken.

samenvatting:

parkeren: aan de Pass Thurn Straße Parkplatz Tauernblick. Ook met het openbaar vervoer bereikbaar, er is daar een bushalte.

routes: verschillende lengtes tussen de 2 en 10 km mogelijk.

Familievriendelijk en leerzaam!

Er zijn plekken bij in het moeras die vrij vochtig zijn, draag wat hoger schoeisel!

Wij zeggen vanuit het mooie Pinzgau jullie weer gedag. Wij genieten nog even van ons samenzijn met de kinderen tot ze zaterdag zich weer op de terugweg begeven. ( en dan onder betere omstandigheden hopen we) Bedankt voor jullie leuke en lieve commentaren en likes en tot een volgende keer!

Pfiat di en lieve groetjes van de Auswanders.

PS: een filmpje van deze mooie tocht vinden jullie weer op ons YouTube kanaal.

http://youtube.com/@wandelmeemetdefamileauswander

en dan de video: familie Auswander bezoekt het Wasenmoos.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Het Verlaten dorp Niska

Ga met ons mee op pad om het verlaten ”spookdorp” Niska te vinden

De vorige keer beloofde ik jullie om terug te komen op de wandeling door het Tramuntana bos in het noordelijk deel van het eiland Cres. Niet te verwarren trouwens, met het Tramuntana gebergte op Mallorca. Het is er ongelooflijk rustig en tijdens onze tour kwamen we geen enkele andere wandelaar tegen!

Tramuntana

Tramuntana is de naam voor het noordelijke deel van het eiland Cres. Cres is een langgerekt eiland, waarvan het noordelijke deel een subcontinentaal klimaat heeft, terwijl het klimaat in het zuidelijke deel mediterraan is. Dit is de reden waarom het noordelijke deel aanzienlijk verschilt van de rest van het eiland: het is bedekt met dichte en vooral oude, eiken- en kastanjebossen vol paddenstoelen en met mos bedekte rotsen die worden bewoond door bosdieren, zoals hazen, herten, wilde zwijnen, en moeflons.

Tramuntana was in het verleden een bevolkt gebied, maar de dorpen werden in de loop van de vorige eeuw geleidelijk verlaten. De redenen zijn de gebruikelijke: ver afgelegen, uitdagende levensomstandigheden, wereldoorlogen, aantrekkingskracht van grotere, meer ontwikkelde gebieden. Eén zo een verlaten dorp is het verlaten ”Spookdorpje” Niska. Hier maken we een mooie wandeltocht naar toe. Gaan jullie mee?

Niska

Vanuit ons vakantie dorpje Merag rijden we richting het noorden van het eiland. De weg wordt opnieuw een stuk smaller en de bebossing neemt flink toe. Het zijn vooral oude bomen die je hier ziet staan. De oudste eik , of wat er nog van over is, bezochten we vorig jaar , toen we tijdens onze vakantie op het schiereiland Istrië, Cres een dag bezochten.

ons bezoek aan de oude eik Torso .Vorig jaar

We parkeren de auto in Beli, een klein dorpje op een 130 meter hoge heuvel, het hoogste punt aan de noordkant van het eiland Cres. Het dorp is waarschijnlijk gebouwd op de ruïnes van een kasteel uit de pre Romeinse tijd.

Tegenwoordig wonen er nog maar zo’n 30 inwoners in het dorp, terwijl na de Tweede Wereldoorlog meer dan 1000 inwoners werden geteld. De jongere generaties trokken hetzij naar Cres of naar het vaste land, hier is meer geld te verdienen en je woont dichter bij de bewoonde wereld.

Beli wordt goed bezocht door toeristen zien we, voor de ingang van het dorp staan auto’s uit allerlei landen geparkeerd. Veel toeristen komen voor het strand van Beli , bezoeken het dorpje zelf of bezichtigen de Gieren opvang. Wij komen voor het dorpje Niska en gaan op zoek naar de start van de wandeling. Die vinden we bij de ingang van het dorp, voor de zekerheid maak ik altijd een foto van de routekaart en dat blijkt een goede zet te zijn geweest!

Onder het gefluit van vogels en het tjirpen van de cicaden verlaten we het dorpje. We zitten direct in de rust, geen mens meer te bekennen, ik vermoed dat de grootste menigte of aan het strand ligt of de Gierenopvang bezoekt. We gaan voor de route van 6 km en dan moeten we even van de route afwijken om het Spookdorpje te vinden, maar dat moet toch wel lukken.

Maar dan komen we aan de weg uit, waar we ook zijn komen aanrijden. Waar is nu onze blauwe stip? Dochter Auswander ontdekt er één een stukje verderop, dus goed gemutst gaan we verder. Maar persoonlijk vind ik het wel heel lang duren en we lopen ook wel erg lang langs de weg. Klopt dit wel?

Ik kijk op Google maps, en vergelijk dit met mijn gefotografeerde routekaart van het begin. Gelukkig heb ik bereik, maar ik zie dat we helemaal de verkeerde kant op zijn gelopen. Ergens moeten we de gekleurde rondjes zijn kwijtgeraakt, maar waar? We lopen terug naar het punt dat we de weg bereikten en ontdekken aan de overkant, heel slecht zichtbaar een pad wat omhoog leid.

Ja we zijn echt verwend in de landen als Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland, met meer dan genoeg routebewijzering en gekleurde tekens die jaarlijks een nieuw likje verf krijgen. Sommige kleurtjes waren hier nogal vaal geworden door de brandende zon en we vermoeden dat we daarom één gemist hebben ergens. Maar goed: Nieuw plan de campagne! We ontdekken een ander kleurtje en zien op onze routekaart dat we ook op die manier Niska kunnen bereiken, dus we gaan met goede moed verder. Een flinke klim volgt, al gauw krijgen we het goed warm en zijn we dan ook blij dat de route uiteindelijk onder het bladerdak verdwijnt en het zonlicht even gefilterd wordt.

Het pad is beslist niet makkelijk, vele keitjes en boomstronken, je moet je ogen goed op het pad gericht houden. Ook moet je goed zoeken naar het volgende gekleurde rondje, soms lijkt het wel op een speurtocht, alle 3 gaan we een andere kant op om op bomen, stenen en muurtjes een vaal kleurtje te ontdekken.

De natuur is hier nog echt natuur, bijna mysterieus mooi, alsof we terug zijn in de tijd. Geen bankjes om even op neer te ploffen en uit te blazen, dus we zoeken ons af en toe een boomstam of kei op om even uit te rusten en iets te eten of drinken. Een eerste ruïne komt in zicht, zouden we Niska bereikt hebben? Maar nee , het gaat om een alleenstaand huis met schuur lijkt het, al heel wat jaren verlaten. Wie zouden hier gewoond hebben? Een schapenboer met familie misschien, die leefde van de verkoop van hun schapenkaas?

Af en toe schiet er een hagedisje weg en vlinders zien we volop tijdens onze tocht, en dan die rust, het maakt veel goed. Het moeilijke pad, het moeilijk vinden van een gekleurd wandeltekentje en het ontbreken van een bankje.

Dan bereiken we Niska het spookdorp waar de natuur het heeft overgenomen. Een vijgenboom groeit op een trap, klimop planten slingeren vrolijk in de rondte. Je moet goed uitkijken, afgewaaide dakpannen en andere zaken liggen kapot op de grond. Hier wonen nu slechts nog de hagedissen, vleermuizen en schuwe schapen die willen schuilen. Meer dan 50 jaar geleden verliet de laatste bewoner dit dorpje. Nieuwsgierig kijken we voorzichtig rond, hier en daar vinden we een oude pan of iets anders tastbaars dat er aan herinnerd dat hier ooit mensen woonden. De ”snelle” hectische wereld met zijn computers en technologie lijkt mijlenver weg. Nieuwsgierig kijken we nog even rond. We ontdekken zelfs het geraamte van een schaap. Gelukkig niet van een mens, dat was wel schrikken geweest anders…..

Aan de achterkant van de huizen ontdekken we een roestige oude Peugeot, verlaten door zijn laatste bezitter, niet de moeite om mee te nemen naar de hoofdstad van Cres of naar het vaste land. In weer en wind staat de oude auto daar langzaam weg te teren De deuren openen zich met een luid gekraak en ook de kofferbak werkt nog. Gelukkig vinden we ook daar geen onaangename verrassing…..

We besluiten ons op de terugweg te maken. Ook nu is het weer zoeken naar de tekentjes onderweg . De route gaat weer door het mythische bos, met zijn eeuwenoude bemoste bomen en oude torso’s die met een scheef oog soms op echte bos monsters lijken, de struiken vol met mooie eikenpages, en de zo bekende stenen muurtjes.

Langzaam aan horen we dat de bewoonde wereld dichterbij komt, het kerkklokje van Beli luid zachtjes in de verte. We moeten dus in de buurt komen. Dan komen we ook op een gewone weg, wat fijn na de hobbelige paden vol keien en boomstronken, dit loopt even wat meer ontspannen. Dan horen we een auto aankomen rijden, waar zou die naar toe willen vragen we ons af?

Een vrouw toetert 1 keer flink luid en stapt dan uit de auto. Ze loopt naar haar laadbak en haalt uit een emmer een flinke schep mais. We kunnen er bijna niet tegen kijken, overal komen schapen vandaan. Navraag levert op dat ze iedere dag tot hier omhoog rijd en de schapen voorziet van wat extra voer.

We kijken van boven op Beli neer, nog de laatste afdaling en dan zijn we bij de auto. Als we voorbij de Gieren opvang lopen zien we achter het gebouw de enorme volieres. Het eiland Cres is een van de zeldzame, overgebleven broedplaatsen van de vale gier. De vale gierenpopulatie op Cres is de enige ter wereld die broedt in de kliffen direct boven de zee. Vale gieren zijn in feite zuiveraars van de natuur, en ze zijn onlosmakelijk verbonden met de vrije schapenfokkerij op het eiland: de schapen leven en sterven in de natuur, en de vale gieren eten hun karkassen, waardoor het milieu schoon blijft en de ontwikkeling van ziekten die zouden ontstaan door het ontbindingsproces wordt voorkomen. Mocht een (jonge) Gier gewond raken of uitgeput dan vangt het centrum ze op. De meeste geredde vogels worden na herstel weer vrijgelaten in het wild.

We hebben de dagen op Cres vaak eens een hele groep Gieren mogen zien zweven op de wind zoekende naar voedsel, een geweldig gezicht die enorme vogels met een spanwijdte tot 280 cm . Kom je ooit op Cres dan kun je zeker het Gierencentrum eens bezoeken. info vind je op :https://underthetrees.be/helping-animals/vale-gieren-beli/ Voor ons was het te laat toen we het dorpje weer bereikt hadden, maar wie weet komen we hier nog eens weer?

De geplande 6 km zijn veranderd in 11 km, maar het was de moeite waard. Warm en vermoeid trekken we de bergschoenen uit en gaan de slippers aan, en verlaten we het mooie Tramuntana gebied. Voor de doorgewinterde (berg)wandelaar en degene die van rust en geschiedenis houden kunnen we de wandeling zeker aanraden.

Samenvatting:

-Start: het dorpje Beli in het Tramuntana op Cres

-Parkeren: voor de ingang van het dorpje een plekje zien te vinden

-routes: verschillende trails vanaf 6 km

-alleen voor de geoefende wandelaar

-neem voldoende water en eten mee voor onderweg

-de wegbewijzering is niet fantastisch, veel verf is vaal/verkleurd, geen bankjes

Desondanks vonden wij het een geslaagde wandel-dag, zeker vanwege het verlaten dorp!

Bezochten jullie Cres of Kroatië al eens? Wij zijn hier zeker nog niet uitgekeken en tegenwoordig is het ook relatief makkelijk te bezoeken voor ons, dus we komen zeker terug.

Bedankt voor jullie reacties, vinden we altijd fijn. Een filmpje van deze bijzondere wandeling staat op ons YouTube kanaal . Ga zeker eens kijken en vergeet je gelijk niet te abonneren.

De groeten van de Auswanders en Pfiat di

Plaats een reactie Reactie annuleren

No Stress on Cres

Lange tijd niet een verhaal getikt, maar we zijn er nog steeds hoor lieve volgers! Allereerst hebben mijn schoonouders hier bij ons vakantie gehouden en met eigen ogen mogen zien waar we nu dan wonen. Samen, ondanks werk en school, toch nog wat mooie dingen kunnen doen. Verder ben ik gestart met nieuw werk, met dito scholing, dus best druk gehad daarna. Gelukkig viel er nog een weekje vakantie ”los te peuteren” zodat we als gezin toch nog even samen vrij hebben , want ook voor dochter Auswander staat er best een drukke zomer te wachten daar ze immer straks bij het wildpark Ferleiten aan het werk gaat.

We hebben een heerlijke week op Cres doorgebracht. Lekker weer, mooie natuur met veel bloemen en vlinders en heerlijke baaitjes om even in het kristalheldere zeewater te zwemmen. Voor ons dus een weekje ”no stress on Cres”, zoals de slogan van het eiland luid.

Cres

Cres is een Adriatisch eiland in Kroatië, gelegen in het noordelijke deel van de Kvarner Golf, het eiland kan worden bereikt met de veerboot vanaf het eiland Krk of vanaf het Schiereiland Istrië. Cres heeft iets meer dan 3000 vaste inwoners en is dus dun bevolkt. Het noorden van het eiland Tramuntana genaamd, is een dichtbegroeid oud en beschermd bos met veel Eiken en Kastanjebomen. Hier maakten we een geweldige mooie tocht, maar daarover later meer.

Verder heeft Cres een rijke geschiedenis. Zo was het eiland in de handen van de Romeinen, het Venetiaanse rijk, Oostenrijk-Hongarije en Joegoslavië. De natuur is er zeer ruig maar mooi, vol bloemen en kruiden en dus vele vlinders en insecten. Er zijn ongeveer 80 broedpaartjes van de zeldzame Vale gier die je vaak eens boven je ziet rondvliegen en heb je er de beroemde olijfolie van Cres!

De kust van Cres is bezaaid met talloze baaien en stranden die uitnodigen om te verkennen en een heerlijke duik te nemen in het kristalheldere water. Zorg wel voor waterschoentjes want het zijn geen zandstranden! De kliffen zijn indrukwekkend en op sommige plaatsen schieten ze recht omhoog uit de oceaan de lucht in.

De blauwe grot

Het is bijna buitenaards te noemen, de binnenkant van de donkere grot licht door de weerspiegeling van de zon in het zeewater magisch mooi blauw op. Het strand waar je deze natuurlijke grot vind is via een mooi maar best pittig pad te bereiken , maar velen bereiken dit kleine baaitje met de boot. Wij gingen ook op pad naar dit moeilijk te bereiken baaitje. Wandelen jullie mee?

We begeven ons in de richting van Lubenice, een 4000 jaar oud dorpje, gelegen op een iets meer dan 300 meter hoge klif boven de zee. De route er naar toe is best spannend te noemen, een smal weggetje aan weerzijden afgebakend met de hier bekende stenen muurtjes, mooie stijgingen en slechts heel af en toe een uitwijkplekje. We hebben geluk dat we exact op de gunstige plekjes juist een tegenligger tegenkomen en zonder achter uit te hoeven rijden dus Lubenice bereiken.

Voor het dorpje vinden we een grote parkeerplaats en trekken we, ondanks de warmte, wandelschoenen aan. Het pad is vergelijkbaar met een bergpad in de alpen, vol stenen, boomwortels en oneffenheden, dus loop hier niet op je slippers naar beneden. Het is even zoeken naar de start van het pad, er staat precies een grote auto voor geparkeerd, maar dan gaan we uiteindelijk dus op weg.

Een heerlijk kruidige geur omgeeft ons, met als hoofdnoot de Kerrieplant. Die laatste is ook nog eens een enorme vlinderlokker, dus onze camera klikt er vrolijk op los. We zien vele Hagedisjes onderweg en ontdekken zelfs een hele grote smaragdhagedis, die jammer genoeg net wegdook voor we de camera startklaar hadden.

Op één derde van de route kom je de afslag naar het sv. Ivan strand tegen, dit strand is volgens het Duitse tijdschrift Bild één van de 15 mooiste stranden ter wereld. Hierna wordt de route pittiger en komen we veel los gesteente tegen . ”pfffff” denk ik, straks moeten we dit ook allemaal weer omhoog……

Maar dan wordt de zilte zeelucht duidelijker en horen we het geruis van de zee, we komen in de buurt dus. En zodra we onder de laatste boomtakken heen zijn ontvouwd zich een prachtig panorama. En wat zijn we blij er te zijn, warm van de wandeling willen we graag een beetje verkoeling in het water zoeken.

De golven zijn voor Kroatische begrippen redelijk hoog, iets wat we van vorige keren in dit mooie land eigenlijk amper kennen. Ik zie mezelf dus nog niet zomaar even naar de grot toe zwemmen, want die is niet lopends te bereiken en ben wat licht claustrofobisch dus ik geniet meer van die ongelooflijk mooie baai met zijn geweldige uitzicht. Dochter Auswander wil het echter graag zien, dus ik vraag een jong echtpaartje dat ook heen zwemt of ze mee mag zwemmen met hen. Zij zijn hier vaker geweest en weten de weg en zijn goed voorbereid.

De ”voorgrot” is echt in en in donker en je ogen moeten echt wennen aan de duisternis, om je niet te stoten aan rotsen of zee egels heeft hij zijn mobiel (met zaklampfunctie) in een waterdicht zakje om zijn nek hangen. Dus bij deze dus gelijk een tip voor jullie!

Een ingang is echt voor duikers, een zeer smalle gang die je onder water moet zwemmen, de andere ingang die zij nemen is half lopend/zwemmend te nemen. Dankzij dit lieve stel krijgen we prachtige foto’s van de binnenkant van de grot te zien en heeft onze dochter ook deze mooie ervaring mogen beleven.

Nadat dochterlief terug is op het strand genieten we nog even van wat eten en ploeteren we wat in het heerlijke water rond en dan wordt het toch tijd om de terugreis te aanvaarden. We moeten de ruim 300 meter immers nu steil omhoog lopen!

We nemen er wel ruim de tijd voor , we willen ook nu weer van de bloemen, kruiden, vlinders en insecten genieten. Maar als je vlot doorloopt zou je in een uur boven kunnen zijn. Lubenice , met haar mooie ligging op de rots komt gelukkig langzaam aan weer in zicht. De zon is inmiddels ook in een wolkennest verdwenen dus het is iets makkelijker omhoog lopen met iets gedemptere temperaturen.

We raden de wandeling niet aan bij te hoge temperaturen, want dan is het daar echt verzengend heet en neem zeker voldoende drink water mee en wat te eten, er is daar op het strand niks te verkrijgen. Maar mooi was het wel en zeker voor degene die de Blauwe Grot er bij doen is het helemaal een bijzondere ervaring. Als we bij de auto aankomen, geeft een ”zonneharp” een prachtig schouwspel over de zee weer. Een mooi einde van een mooie wandeldag.

Samenvatting:

-Blauwe Grot/ Plava Grota start in Lubenice

-gratis parkeerplaats voor de ingang van het dorpje

-350 hoogtemeters

-heen en terug 5 km

-zorg voor voldoende water en eten voor onderweg

-geen gemakkelijke wandeling, zorg voor goed schoeisel

Een filmpje van deze mooie wandeling vinden jullie op ons YouTube kanaal, en voor wie zich nog niet hierop heeft geabonneerd, doe het gelijk even 😉

Wij zeggen weer Pfiat di en tot ziens en de volgende keer schrijf ik weer een andere leuke wandeling van onze vakantie uit.

Großglockner Hochalpenstraße & Gössnitzfall

We steken de Großglockner Hochalpenstraße over en gaan richting Heiligenblut. Hier wandelen we naar de Gössnitzfall via het natuurgebied Kachelmoor.

We zijn weer terug uit Nederland en hebben een druk, maar mooi Hemelvaartsweekend beleefd. Kostbare momenten met onze dochter en schoonzoon, wederzijdse ouders en vrienden. Ook de nieuwe huisjes bekeken van zowel mijn schoonouders als mijn zusje en haar gezin die de afgelopen tijd zijn verhuisd. Oh ja en niet te vergeten, de jaarlijkse wissel van de winterbanden naar de zomerbanden en wat Nederlandse boodschapjes inslaan om mee te nemen naar Oostenrijk. Een veel te vol en te druk weekend dus, waar we ondanks dat enorm van hebben genoten!

De zondag voor we vertrokken naar Nederland maakten we nog een mooie wandeling die ik jullie niet wil onthouden. Nu de Großglockner Hochalpenstraße weer geopend is, zijn er gelijk weer een hoop extra wandelmogelijkheden bij gekomen.

Gössnitzfall

Na weer een mooie rit over de Großglockner pass, tussen muren van sneeuw door, komen we aan in Heiligenblut . We rijden door het dorpje naar het dorpsdeel Winkl, hier zie je een parkeerplaats met groot info bord over de wandeling genaamd: Natura Mystica. Jaren geleden liepen we deze wandeling ook al eens, dochter Auswander zat toen nog bij papa achter op de rug en af en toe zette zij wat stapjes aan de hand van haar grote zus. Ongelooflijk, we staan op de plek waar we 15 jaren terug ook al liepen, waar is die tijd toch gebleven?

Ons doel is de Gössnitzfall, een machtige waterval die meer dan 70 meter naar beneden valt. We komen door het Kachelmoor een moerasgebied en levensruim van vele amfibiën. Het is er heerlijk stil, de alpenpass is niet hoorbaar, alleen maar vogels en krekels en we genieten van de vele bloemen. We zien ook onze 1e Kochs Enzian van dit Seizoen hier. Het enige wat jammer is dat er zoveel bomen geveld zijn, is er een storm geweest of een plaag van insect als de Borkenkever? Desondanks genieten we van de weldadige rust, we zien geen enkel ander mens lopen en voelen ons bijna alleen op de wereld.

Het geruis van water kom steeds dichterbij maar nog geen waterval te zien. dit herinner ik me nog van 15 jaren terug. De Waterval ligt echt ”verstopt” je moet echt als het ware om de hoge rotswand heen en dan nog een stukje klimmen om de waterval in zijn geheel te kunnen zien.

Maar eerst komen we nog langs een oude watermolen en een waterloopje die doet denken aan de Waalwege in Südtirol , kristalhelder water stroomt door uitgeholde boomstammen heen. Deze route moeten we volgen tot we bij een brug komen en daar krijgen we al een kleine glimp van de waterval te zien en ook al de 1e zachte weldadige nevel is voelbaar.

Voor de klim naar het uitzichtpunt van de waterval staat een bankje, ik herken het direct. Hier probeerde ik destijds dochter Auswander haar fruithapje te geven, normalerwijs iets waar ze enorm gretig van genoot, maar nu geen enkele aandacht voor had. Alle geluiden, het water geruis, de wind door de bomen, de glinsterende steentjes, alles was veel te interessant . Ze had toen al haar hart verloren aan de bergen……

Dan komt de ”klim” omhoog naar het uitzichtpunt, een kort maar stijl stukje route. Langs de route vind je af en toe wat bankjes, dus je kan altijd even uitpuffen onder het genot van het uitzicht. Boven heb je een geweldig uitzicht en de nevel is er zo weldadig. We ademen onze longen vol met deze ”negatieve ionen” want negatief is juist positief, weten jullie nog? Super goed voor mensen met allergie en astmaklachten, maar ook goed tegen stress en vermoeidheid.

Dan gaan we ons langzaam op de terugweg maken, ondertussen nog genietend van dit mooie stukje natuur. We komen 1 dame met een hond tegen en vanaf het uitzichtpunt zagen we nog een stelletje met hond lopen, voor de rest waren we hier echt alleen. Dit is met recht een ”Geheimtip” deze wandeling en zo goed te combineren met een tocht over de pass.

Wil je er een echte dagtocht van maken dan is er de mogelijkheid om nog door te lopen naar de Jungfernsprung door het Mölltal of de Bricciuskapelle. Dan zit er natuurlijk een stuk meer hoogtemeters en kilometers in. Voor ons was dit genoeg. Bij de parkeerplaats zijn tafeltjes en bankjes en daar eten we de inhoud van ons koeltasje lekker rustig leeg terwijl de zon op onze wangen gloeit. Ontspanning op en top!

Terugweg genieten we nog eens weer van de mooie Passstraat en door hoge muren van sneeuw heen rijden. Het is eind van de middag en dus heel rustig geworden, de meeste mensen zijn huiswaarts of richting restaurant gegaan. Dagen als deze voelen altijd weer aan als vakantie. Alhoewel we bepaalde dingen van Nederland wel kunnen missen, is dit toch wel heel erg fijn. Wonen in een gebied waar anderen vakantie houden!

Samenvatting:

-Gössnitzfall bei Heiligenblut: 4 km rondwandeling

-parkeerplaats in Winkl ( Heiligenblut) bij het infobord Natura Mystica

– korte rondwandeling, familievriendelijk, maar ongeschikt voor een buggy

-118 hoogtemeters

Tot een volgende keer , veel liefs van de Auswanders

Pfiat di.

ps: Zijn jullie ook nog van plan deze mooie wandeling eens te gaan maken? Of hoe zien jullie vakantieplannen er voor de komende zomer uit? We horen het graag! Een samenvatting van deze mooie dag vinden jullie hier : https://youtu.be/cRqre3UaNco?si=DDJgdNrV-HHdzFlK

Vergeet jullie vooral niet te abonneren om op de hoogte te blijven van de nieuwste uitjes en wandelingen.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Morter Waalrunde

Een mooie rondwandeling langs de oude ”Waalwege” de Rautwaal en de Neuwaal. Je komt langs twee oude Burchten de Ober en Untermontani. Als je in Südtirol op vakantie bent mag een Waalweg wandeling zeker niet ontbreken!

Wat zijn waalwege?

Eeuwen geleden werden in Südtirol kanalen aangelegd om weiden en akkers te irrigeren, vooral rond Merano en in het Vinschgau-dal, waar zelden regen viel. De waterwachter, ook wel de Waaler genoemd, zorgde ervoor dat elke boer zijn water kreeg. Vandaag de dag zijn de paden langs deze historische waterkanalen geliefde wandelwegen.

De smalle paden in het middelgebergte leiden dwars door bossen, langs appelboomgaarden en wijngaarden, maar ook langs kastelen, ruïnes en kapellen. Het traditionele irrigatiesysteem is zelfs door de Unesco uitgeroepen tot Werelderfgoed en is door zijn hoge ecologische, landschappelijke en culturele kwaliteit een cultuurgoed dat het waard is om te beschermen.

onderweg kwamen we dit ''Bos-monster'' tegen — onderweg kwamen we dit ”Bos-monster” tegen

Morter Waalrunde

De kasteelheuvel van Montani in het buitengebied van het Marteltal/Val Martello vormt het centrum van deze idyllische wandeling in het centrale Vinschgau-dal langs oude irrigatiekanalen tussen het dorp Morter en Latsch.

We parkeren de auto in Morter bij het Kulturhaus. We moeten even zoeken naar de bordjes, ze zijn hier niet geel zoals bij ons in Oostenrijk, maar van bruin hout. Dan zien we de wegwijzer richting Waalrundweg, en zo lopen we het kleine dorpje uit. Dan gaan we in kleine serpentines de berg omhoog, dit is dan ook het enigste stuk wat iets steiler is, ben je eenmaal op hoogte dan zijn de Waalwegen vrij vlak. Ook heb je continu een geweldig zicht over Ober en Unter Montani.

We bewonderen de grote hoeveelheid Pulsatilla bloemen die we hier aantreffen, ze zijn niet te tellen. We nemen dan ook even de tijd om de plant te bewonderen en te fotograferen. Wat een prachtige plant, die mooie lila/paarse kleur en de regendruppeltjes die als parels eraan hangen van de dag ervoor. Deze plant behoort aan de Ranonkel familie en bloeit ongeveer van maart tot mei. Ze is giftig, maar wordt wel gebruikt als medicijn. Van het extract maakt men een verdunning dat kan worden gebruikt bij uiteenlopende klachten zoals in geval van migraine, onregelmatige menstruatie, PMS klachten, spataderen, verkoudheid en oorproblemen. Het werkt kramp opheffend, kalmerend, doet zweten en maakt het hoofd helder.

Dan komen we op een splitsing uit en zien ook voor het eerst de Rautwaal , die zo vroeg in het voorjaar nog geen water voert. (Later zullen we nog een deel van de Waal zien die al wel water voert.) Hier gaan we linksaf en volgen de richting van Schloss Obermontani. Op een gegeven moment komt er een afslag naar links en daal je langzaam iets af naar de rivier, de Plima , die steek je over , om aan de andere kant van de weg, de Waalweg route te vervolgen. Nu lopen we, opnieuw begeleid van veel vogelgezang, weer verder langs de Neuwaal.

Schloss Obermontani

Het middeleeuwse kasteel van Obermontani staat op een rotsachtige bergkam boven de Plima rivier, bij de ingang van het Martelltal .Ongeveer 400 meter naar het noorden op de rotsachtige bergkam staat het kleinere kasteel Untermontani dat meer een ruïne is. Ook vind je hier de Stephanus kapel.

Vanuit Untermontani een blik op Obermontani

We houden een korte pauze bij het kasteel, jammer genoeg is het afgesloten, maar het is een mooi gebouw om te zien. Dan gaan we langzaam afdalen richting Untermontani. Steeds meer komt het uitzicht vrij op het dal en de immense Appelgaarden, een prachtig gezicht.

Untermontani is wel vrij toegankelijk en je kan nog duidelijk zien hoe de Burcht er ooit uit gezien moet hebben. Hier houden we een langere pauze en we genieten van het weidse uitzicht om ons heen. We zien een groep wandelaars voorbij gaan die aan Lama ( of waren het misschien alpaca’s?) trekking deden. Een komisch gezicht, af en toe stoppen ze even om een vers bloemetje of graspolletje te eten en dan gaat de stoet weer verder.

Ook wij gaan verder. Nog even een stukje dalen en dan zijn we onder bij de Plima rivier. Als we op de klok kijken valt het nog mee met de tijd en we besluiten nog even bij de rivier te blijven. In de rivierbedding liggen prachtige stenen, het lijkt wel of er zilver of glas stukjes opzitten, ze schitteren ons tegemoet. We nemen de tijd om even een mooi exemplaar te vinden om mee te nemen naar huis. Drinken een ”Schnapsl” en luisteren naar het geklater van de rivier, wat een ontspanning!

Via de appelgaarden komen we uiteindelijk weer in het dorp uit. Het waren 8 mooie, afwisselende kilometers. De wandeling is uit te breiden met een bezoek aan de Bierkeller of het Wetterkreuz. We kunnen als familie Auswander niet anders als deze wandeling aanraden als jullie ooit het mooie Südtirol zouden gaan bezoeken!

Meer info over wandelingen en Waalwege vind je op : https://www.suedtirol.info/de/de/erlebnisse-und-events/plp-erlebnisse/o/waalwege

Voor nu eerst Pfiat di en tot ziens,

Groetjes van de Auswanders.

Bedankt weer voor jullie likes en commentaren, we vinden dat altijd fijn. En kijk weer even op ons YouTube kanaal voor de opnames van deze mooie wandeling. (Maar vergeet je niet te abonneren en daar een klein berichtje achter te laten )

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

-Parkeren: Morter bij het Kulturhaus of de Feuerwehrhalle (beide gratis)

-reis je met het openbaar vervoer , dan zou je met je Gastenkaart, gratis, per trein naar het station van Goldrain kunnen rijden en daar starten en je wandeling eindigen in Latsch en daar de Vinschger bahn weer in stappen.

-8 km en ongeveer 200 hoogtemeters

-Familievriendelijk, maar ongeschikt voor een buggy.