Tag: kaprun

Langs de Kapruner Ache – van de Klammsee naar de Kesselfall

Het is al weer oktober. Ook hier in Oostenrijk vliegt het jaar voorbij. De herfst doet langzaam zijn intrede. De loofbomen tonen hun pracht in alle denkbare tinten: van goudgeel tot warm oranje en dieprood. Ook de lariks begint zijn naaldjes in een stralend goudgeel te hullen, als een kostbare juweel in het herfstlicht. Het is een waar spektakel voor het oog. De blauwe lucht vormt het perfecte decor, en de bergtoppen, licht bedekt met een dunne laag sneeuw, lijken te glinsteren in de frisse lucht. Een moment van pure schoonheid.

Half september maakten we een wandeling in Kaprun, via de Wüstlauweg naar de Kesselfall. Er is dit weekend niet veel tijd voor een lange wandeling, maar het kriebelt te veel om gewoon thuis te blijven. Ja, ook wij kunnen het hier wel eens druk hebben. Even naar buiten, even dat gevoel van vrijheid weer. De bergen liggen tenslotte om de hoek — het zou zonde zijn om ze te laten wachten.

We parkeerden de auto bij de Klammsee, die er opnieuw schitterend bij lag: een blauwgroene diamant midden in het dal. Ook na ruim tweeënhalf jaar hier te wonen, blijf ik me verbazen over de intensiteit van de kleuren in de bergmeren.
Met onze bergschoenen aan en de rugzak op nemen we het pad dat links van de rivier loopt, in de tegenovergestelde richting van de Klammsee. We volgen de rivier stroomopwaarts, en het constante geklater van het water vormt onze muzikale metgezel tijdens de wandeling.

Op een gegeven moment passeren we de bergbanen die naar de Kitzsteinhorn leiden. Hier is het even wat drukker — wandelaars, mountainbikers en toeristen die richting de liften lopen. Maar al snel laten we de bedrijvigheid achter ons en keren we terug naar het rustige wandelpad langs de rivier. De natuur wordt ruiger; het pad klimt licht omhoog en de bergen lijken dichterbij te komen.

Dan bereiken we de Kesselfall — een kleine, maar indrukwekkende voorproef van haar grote broer, de Sigmund-Thun-Klamm. Via een smal paadje naar beneden hebben we een prachtig uitzicht in de kloof. Verschillende watervalletjes storten hier samen en vormen de Kapruner Ache, die verder stroomafwaarts eerst de Klammsee vult en daarna zijn weg vervolgt door de Sigmund-Thun-Klamm. Het water bruist en kolkt tussen de rotsen, terwijl fijne nevel de lucht vult. We blijven even staan, luisteren en kijken, snuiven onze longen vol met deze gezonde ionen.

Vanaf hier kun je de wandeling nog voortzetten, richting de parking waar de bussen vertrekken naar de indrukwekkende Mooserstauboden. Hier kun je “einkehren” bij het Gasthaus Kesselfall, een gezellige plek voor een pauze. Wij besluiten echter aan de terugweg te beginnen.

Ik ben al vaak langs deze plek gereden, maar nog nooit gestopt. Dit keer wil ik de Gedächtnisstätte met eigen ogen zien — de gedenkplaats die herinnert aan de tragische gebeurtenis van 11 november 2000. Die ochtend werd Kaprun getroffen door een ramp die het dorp diep heeft getekend. 155 mensen, op weg naar de Kitzsteinhorn om te gaan skiën, kwamen toen in de gletsjertrein om het leven.

Het was het ergste ongeluk in de Oostenrijkse geschiedenis en het heeft talloze nabestaanden voor hun leven getekend.
De binnenruimte van de gedenkplaats is sober. Iedere overledene heeft er zijn of haar eigen plekje — met foto’s, kleine voorwerpen of persoonlijke herinneringen. Ik zie veel jonge gezichten, lachend op de foto’s.
Die ochtend stapten ze vast ook lachend in de trein, vol verwachting van een prachtige ski dag.
Het raakt me diep — de stilte, de namen, de glimlachen die plots stilvielen.

Ik schrijf nog een kort stukje in het gastenboek en daarna gaan we weer naar buiten. We steken de weg over en zoeken ons wandelpad langs de rivier weer op.
Even later glijden onze blikken over de berghelling, waar nu de kabelbaan rustig omhoog zweeft. Van de rails en de ingang van de tunnel is niets meer te zien — de natuur heeft de wond laten dichtgroeien. Maar voor de nabestaanden zal de pijn nooit helemaal verdwijnen. Terwijl we daar staan, is het nauwelijks voor te stellen wat zich hier ooit heeft afgespeeld.

Op een gegeven moment kun je links afslaan en het laatste deel van de wandeling op een iets andere manier lopen. We nemen afscheid van onze metgezel, de vrolijk klaterende Ache, en slaan het pad linksaf in. Op een bankje nemen we even de tijd om te genieten van het uitzicht en iets te drinken en te eten.

Dit laatste deel van de route voert ons door natuurlijker terrein, over paden die in de zomer gedeeld worden met grazende koeien op de almen. Nu ze dichter bij de boerderij zijn gehaald, is het hier stil — maar hun aanwezigheid is nog duidelijk te zien aan de voetsporen in de grond en de herkenbare “vlaaien” die verspreid liggen langs het pad.

We tikken de zeven kilometer aan wanneer we de auto weer bereiken bij de Klammsee. Het was een mooie ronde — afwisselend, rustig en niet al te zwaar. Met nog geen tweehonderd hoogtemeters is het precies goed voor een dag als vandaag. Je zou de wandeling iets kunnen verlengen door nog even rond de Klammsee te lopen. “Einkehr” is dan mogelijk bij het Klammseestüberl aan de oever van het meer. We kunnen uit eigen ervaring zeggen dat dit een prima adresje is! Voor de kinderen is er bovendien een klein speeltuintje met een kabelbaantje, waar ze even heerlijk kunnen ravotten.

Oh ja: Wil je er een echte dag wandeling van maken en toch niet mega zwaar hoeven stijgen dan is de ”Kapruner Ausblickrunde” een optie, deze volgt ook de Wüstlauweg en neemt verder alle mooie bezienswwardigheden in Kaprun mee in de route! ( 21 km en bijna 600 hmtr)

---

kort samengevat:

-parkeren bij de Klammsee in Kaprun of onder bij de parking van de Sigmund Thun klamm

-7 km en 180 hmtr

-eenvoudige wandeling over meest goed begaanbare paden. Hier en daar iets stijging en wat boomwortels, gesteente. Familievriendelijk, maar niet geschikt voor kinderwagens.

-evtl. een kijkje nemen bij de  Gedenkstätte t.h.v. de Panoramabaan

-combineerbaar met een ronde rond de Klammsee, een bezoek aan de Sigmund Thun klamm en de Kapruner Ausblickrunde.

---

Op mijn werk gaat alles goed. In het kader van Dierendag – of zoals ze hier zeggen, Tierschutztag – had ik geregeld dat er een therapiehond op bezoek kwam. De bewoners genoten enorm van het bezoek van Skip, en aankomende week komt hij zelfs voor de tweede keer langs.

Ook het dierenasiel bracht ons een bezoekje. De directrice – niet alle dieren natuurlijk – vertelde met veel enthousiasme over het asiel en de dieren die daar verblijven. Op de beamer liet ze foto’s zien, wat bij de bewoners veel herkenning en ontroering opriep.

Samen met de bewoners en medewerkers hebben we een inzamelingsactie gehouden voor voer, lekkernijen en speeltjes voor de dieren. Alles werd met grote dankbaarheid in ontvangst genomen – een mooi gebaar dat zowel mens als dier zichtbaar goed deed.

Ein herzliches Danke!

Am 14. Oktober durften wir einen schönen Vormittag im Seniorenzentrum Kaprun verbringen. Im Rahmen des gewählten Themas Tierschutz konnten wir den interessierten Bewohner:innen das Tierheim Pinzgau vorstellen und Einblicke in unsere Arbeit geben.

Ein besonderes Dankeschön an Priscilla und das Team vom Seniorenhaus Margaretha – und für den liebevoll gefüllten Geschenkskorb mit Leckerlis, Spielzeug & Futter für unsere Fellnasen im @Tierheim Pinzgau.

We gaan onze voorlopig laatste werk- en schoolweek in, want daarna vertrekken we voor een weekje Herfstvakantie naar Nederland.

Voor nu willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties en duimpjes — ze worden ten zeerste gewaardeerd! 💬💛
Tot ziens op het blog, YouTube of in Nederland

Pfiat di en liebe Grüße van de Auswanders 🏔️