uitjes en wandelingen – Familie Auswander

Ontdek de Gamsgrubenweg: Een Prachtige Wandeling in Oostenrijk

We hebben een heerlijke vakantie doorgebracht op het eiland Corsica, voor ons een geheel nieuw gebied, maar super geslaagd! Op de heenweg namen we Pisa nog even mee op de route, als je er toch zo vlak bij bent moet je wel even met eigen ogen die ”Scheve toren” aanschouwen. En natuurlijk deden we net als alle andere toeristen mee met het maken van die gekke foto’s. Om me heen kijkend zag ik mensen allerlei capriolen uithalen om het later op hun social media te kunnen posten verwacht ik. Die nacht sliepen we op de boot, waarna de Moby Ferry ’s ochtends om 08.00 uur uit de haven van Livorno wegvoer. Het 1e deel van de reis was de zee wat onrustig en mochten we dan ook niet aan dek komen voor onze veiligheid. Ik vermoed dat we een beetje een staartje van de depressie hadden die Oostenrijk en een groot deel van midden Europa in zijn greep had.

We hebben echt genoten, van die heerlijke azuurblauwe zee, de mooie auto routes door de bergen met zijn diepe kloven en de rivieren met hun natuurlijke zwempoelen, de vlinders en het heerlijke weer. Voor onze kinderen en ouders van onze schoonzoon vonden we het wel sneu. Juist nu zij vakantie in ons huisje vierden, en op onze Pascha pasten, was het nog steeds geen mooi weer in Oostenrijk. Juli 2025 was wat dat betreft geen hoogstandje qua zomerweer. Bij thuiskomst hebben we nog wat dagen samen kunnen doorbrengen en bleek dat we toch een beetje Corsicaanse warmte achter ons aan hebben kunnen slepen.

Eén van de 1e wandelingen die we deden na thuiskomst in Oostenrijk was de route via de Gamsgrubenweg naar de Bockkarkees. Die ochtend vertrokken we op tijd om de route over de Großglockner Hochalpenstraße te nemen, ideaal dat we een seizoen ticket hebben, we kunnen er zo vaak als we willen, over rijden. Nadat we de auto geparkeerd hebben in het ”parkhaus” en de wandelschoenen zijn aangetrokken en de rugzakken zijn opgedaan, lopen we richting de ingang van de Gamsgrubenweg. Deze loopt door 6 tunnels en laat je daarna binnen in het hart van het Nationalpark Hohe Tauern. Het pad erdoor is breed en zeer goed begaanbaar, maar wel erg koud, en af en toe druipt er een waterdruppel zo pardoes op je hoofd. Een Tip: zorg voor een jasje of vest!

Jaren geleden verliep het pad grotendeels zonder tunnels, maar door voortdurende steenslag werd besloten het pad veiliger te maken middels tunnels. Zelf herinneren we ons deze oude situatie nog goed. Tegenwoordig is het ”buitenom” pad echt niet meer begaanbaar.

Let op: Officieel loopt de route sinds een aantal jaren nog maar tot en met tunnel nummer 6! Toch is de route naar de Oberwalderhutte gewoon geopend en de route er naar toe prima te bewandelen, in ieder geval tot aan Wasserfallwinkel,het eindpunt van de Gamsgrubenweg. Wel is het op eigen gevaar omdat er altijd, zoals in elk alpine gebied, steenslag kan voorkomen!

De vergezichten zijn fenomenaal, onder staalblauwe lucht zien we de Großglockner en de Pasterze gletscher voortdurend voor ogen. Het gebied wat je doorwandelt is beschermd gebied, je mag hier niet van het pad afgaan. Geef je ogen goed de kost en je ziet de mooiste bloemen, waaronder ”der Weisse braut der Berge” Edelweiss, in grote getale. Ook vlinders maken dankbaar gebruik van dit gebied: Kleine Vos, Atalanta, Dagpauwoog, Bleek Bauwtje, Icarus Blauwtje, Vlaggewikkeblauwtje, Sint Jansvlinder, Berg-eribia en ga zo nog maar even door fladderden vrolijk in het rond. Jullie snappen vast waarom ik geen hele lange wandelingen kan maken, er is veel te veel te zien en te fotograferen!

Bij Wasserfallwinkel is de eigenlijke Gamsgrubenweg ten einde. Bankjes en tafeltjes nodigen je uit om hier ”op de mooiste Jausenplatz von Osterreich” onder het genot van het fenomenale uitzicht, een pauze te houden. Wij lopen nog even door en eten in alle rust tussen de afgesleten gletscherstenen naast de rivier onze ”Jause” op.

Na het oversteken van een smal bruggetje over de rivier verandert de route ook echt. Nu is er geen weg meer, maar concentreer je je op de steenhopen of de wit/rode strepen die hier en daar zijn aangebracht. Hier is het echt Alpine gebied en loop je veelal over enorme afgesleten rotsblokken heen met de mooiste strepen erop die de gletsjer er ooit vele jaren geleden in kerfde. Een gletsjer is immers een zeer langzaam stromende rivier van ijs. Nu zie je met eigen ogen wat een kracht dat heeft gehad!

Toen we 16 jaar geleden ook de Bockkarkees gletsjer bezochten lag de ”tong” nog een stuk lager. Inmiddels een stuk gekrompen is en blijft een gletsjer een bijzonder iets om te aanschouwen. Kleine riviertjes van ijskoud water stromen als aders door de ijsmassa, een intens blauwe kleur is dan zichtbaar in het ijs. Een fascinerend schouwspel!

Je kan uiteindelijk geheel door naar de Oberwalder hutte (2.973 mtr ), een hut die majestueus mooi gelegen ligt op de Großen Burgstalls. Deze hut wordt vaak gebruikt voor alpine trainingen en als tussenstop naar verschillende toppen als b.v. de Großglockner. Wij besluiten om nog even heerlijk door het gebied heen te struinen, tussen immense afgeslepen rotsen door zien we op de karigste grond de mooiste plantjes en ook weer heel veel Edelweiss. We nemen de omgeving gretig in ons op. Het deel waar we lopen is heel rustig, we voelen ons bijna alleen op de wereld in het bijna surrealistische landschap en genieten van het zicht op de Großglockner en de vele hanggletsjers aan de overkant.

Dan moeten we toch langzaam aan de terugweg beginnen. Langzamerhand zijn er ook wat wolken aan komen drijven, maar het is voor op deze hoogte nog een prima temperatuur. Waar ze onder in het dal verzuchten onder de enorme warmte, is het hier op deze hoogte een heerlijke temperatuur om te wandelen.

Heerlijk rozig van de buitenlucht en de zon stappen we daarna in de auto en rijden al nagenietend van deze mooie tour weer naar huis toe.

Samenvatting:

-start aan de Kaiser Frans Joseph Höhe, via de Großglockner Hochalpenstraße, dit is een tolstraat en daar moet je dus voor betalen. Ben je hier in de buurt op vakantie dan loont een 3 weken kaart en kun je er op gaan hoe vaak je wilt, want er zijn vele mooie wandelmogelijkheden en ”ausstellungen” om te bezoeken.

-De Kaiser Frans Joseph Höhe is ook met het openbaar vervoer te bereiken en sommige hotels in de omgeving verzorgen er ook taxi vervoer naar toe.

-Gamsgrubenweg , 7 km heen en terug, 200 hoogtemeters . Tot aan de hut ruim 600 hoogtemeters.

-tot aan tunnel 6 te begaan. Daarna neemt de wegverzorger ”keine haftung” meer en is het op eigen risico. Maar de weg tot aan de Wasserfallwinkel is breed en prima te belopen met hier en daar een bankje om te rusten of het mooie landschap te aanschouwen.

-De tunnels zijn koud en kunnen wat water druppelen, een jasje is geen slecht idee.

-Na Wasserfallwinkel tot aan de Oberwalderhutte is het echt Alpine terrein en niet te onderschatten. Stevig schoeisel, rugzak met water en proviand, zonnecrème en eventueel wandelstokken zijn zeker aan te raden!

-een ( pittigere) variant is de Gamsgrubenweg lopen , daarna via de (klettersteig) route afdalen naar de Pasterze gletsjer, het gletsjerpad wandelen tot aan de Margaritzenspeicher en daar weer omhoog klimmen richting de Kaiser Frans Joseph Höhe

-in de zomer (juni, juli en augustus) is de pass geopend van 05:30- 21:00 uur, laatste toegang om 20:15

Wij zijn inmiddels al weer bijna 2 weken aan het werk en dochter Auswander verzorgd als vakantiewerk weer de Cadi touren bij het Wildpark Ferleiten. Voor nu zeggen we Pfiat di en tot de volgende keer maar weer.

Veel liefs van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

ps: Een filmpje van deze prachtige tour zal binnenkort op ons YouTube kanaal verschijnen, dus: STAY Tuned!

Tauerngoldweg Großes Zirknitztal

De vallei van de Grote Zirknitz is een grandioze hooggebergtevallei met bulderende watervallen, oude lariks en Zirben bomen en een lange, mysterieuze geschiedenis. Want te midden van een monumentale berg wildernis bevond zich hier eeuwen geleden een centra van legendarische goudwinning!

Op de kop af 4 jaren geleden hadden we een mooi huisje gehuurd in Apriach, niet voor weg van de Grossglockner Hochalpenstrasse en schuin tegenover de mooie Jungfernsprung waterval. Ik had toen een mooie wandeling in de ”to do” map gedaan, maar het was er niet van gekomen. Het weer was in die periode wat instabiel, vaak vanaf halverwege de middag kwam er onweer of regen. Niet ideaal voor een dag-wandeling in het hoog gebergte dus….

Laatst kwam die mooie wandeling weer in mijn gedachten op. We nemen immers ieder jaar een seizoenkaart van de Hochalpenstrasse, waarom een keer niet vroeg op pad gaan, de pass over en alsnog de wandeling daar maken? En dus zaten we vorig week op tijd in de auto en genoten we eerst van de mooie rit over de Pass. Het was Frohleichnam, hier in Oostenrijk een officiële Feiertag en dus zijn we alle 3 vrij van school en werk. Heerlijk, al die extra vrije dagen!

Na Heiligenblut namen we de afslag Döllach en volgden het bordje Parkplatz Zirknitztal. Wat heerlijk is het toch om hier nu te wonen en te kunnen gaan wanneer we vrij zijn. Niet te hoeven wachten tot de vakantie weer aanbreekt.

De wandeling is werkelijk een genot om te doen, je waant je bijna in het paradijs. Overal klatert water, het is een zee van bloemen, en vooral ook veel alpenroosjes. Het is een orkest van vogels, een gezoem van insecten en heel erg veel vlinders. Je komt echt in de kernzone van de Hohe Tauern. We weten niet waar we het eerst of laatst moeten kijken en snappen nu maar al te best waarom dit dal één van de mooiste van de Hohe Tauern wordt genoemd!

Het is ook een dal met een lange geschiedenis. Hier werd vele jaren geleden goud gegraven. Het Tauerngoud werd reeds in de prehistorische tijd ontdekt en sindsdien werd de goudwinning gedurende vele eeuwen voortgezet door de Kelten en Romeinen en later door de mijnwerkers. In de late middeleeuwen haalden de mijnwerkers in de hele regio tot een ton puur goud per jaar uit de grond. De laatste periode van intensieve winning vond plaats in de jaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het Duitse mijnbouwbedrijf PREUSSAG haalde nog in 1944 ongeveer 98 kg goud en 455 kg zilver uit de bergen. Tegenwoordig zijn de luide hamers van weleer verstomd. Door vanaf de ”Zahltisch” ( de plek waar de mijnwerkers werden uitbetaalt) een kleine afsteker te maken en over grote rotsblokken een route te banen, kun je nog naar een gerestaureerde oude mijningang lopen.

Terug op het gewone pad beginnen we nu aan een rustige stijging, net zolang tot we de Ochsenhutte bereiken, een klein houten hutje, die trouwens niet ”bewirtschaftet” is, dus zorg voor voldoende proviand voor onderweg. Hier heb je de mogelijkheid om alvast aan de afdaling te beginnen, of de tour nog een paar km langer te maken en de mooie Kegelersee in de route op te nemen. Natuurlijk besluiten we ons voor dat laatste!

De natuur verandert en we lopen nu tussen prachtige Lariksen en Zirben (alpendennen) door, de warme zon wordt gefilterd en er straalt zo een heerlijke rust van uit. De Kegelersee schittert ons als een blauw groene diamant tegemoet, wat een plaatje. Jammer genoeg is er een flinke wind opgekomen en we besluiten niet af te dalen naar de see om daar een pauze te houden, maar nog even verder door te lopen. Opnieuw tussen die mooie Lariksen en Zirben door dalen we langzamerhand al iets af.

Als we een waterbak tegen komen met heerlijk verfrissend water koelen we onze warme lijven lekker af en vullen onze bidon weer aan met vers water. Verser kan het werkelijk niet! Na dit punt is het echt alleen nog maar afdalen, tot aan de parkeerplaats, maar oh wat een mooie tour. Een aanrader!

De wandeling is normalerwijs 9 km en 600 meter stijgen, maar doordat we de Kegelersee in de route opnamen kwamen we op een kleine 13 km uit. Het is voor de hele familie te doen, mits goed ter been en voor kinderen die het gewend zijn om in gebergte te wandelen. Goed schoeisel is natuurlijk een must en proviand mee, want er is geen mogelijkheid om in een hut te eten. Wij persoonlijk vinden het een groot voordeel omdat zo een dal gelijk een heel stuk rustiger en minder overlopen is. We kwamen slechts één stelletje en een groepje jonge mannen tegen, verder waren we heerlijk ”alleen op de wereld”

Wij hebben de route dus uitgebreid met de Kegelersee, maar de top van de Eckkopf (2871 mtr) zou ook tot de mogelijkheid behoren, mits je vroeg genoeg start. Met onze aanrijroute van 1,5 uur en terugreis idem dito zou dit een beetje te laat worden en zouden we de Hochalpenstrasse niet meer opkomen. Maar wie weet wat nog komt?

samenvatting:

-gratis parkeerplaats aan het eind van het dal Nationalpark-Parkplatz Großes Zirknitztal 47°00’19.5″N 12°56’40.2″E

-bijna 9 km en 600 hmtr ( zonder het deel Kegelersee of de top van de Eckkopf)

-geen hut om ”ein zu kehren”, zorg voor voldoende proviand. Water is overal te tappen

-goed schoeisel en goed ter been zijn is een must.

En verder?

Voor dochter Auswander zit het 1e jaar er al weer bijna op van de Landwirtschaftschule. Een lange zomervakantie van 9 weken staat haar weer op te wachten. Mijn werk is werkelijk de droom die eindelijk is uitgekomen. Soms moet ik me even in de arm knijpen, zo mooi en ze zijn allen zo blij met mij in het seniorenhaus. Ik heb vaste dagen en uren en ben de weekenden en de Feiertage altijd vrij, wat wil ik nog meer?

Mijn schoonouders waren laatst 10 dagen op bezoek en samen hebben we gezellige dagen kunnen doorbrengen. Mijn schoonvader was zelfs twee daagjes met meneer Auswander mee op de LKW en mijn schoonmoeder heeft me een ochtendje geassisteerd met het knutselen op de groep.

Kortom alles gaat goed hier en we sturen jullie allen vanuit het mooie Oostenrijk dus de lieve groetjes en Pfiat di, tot de volgende keer maar weer. Bedankt voor de duimpjes en reacties, wordt zeer gewaarderd!

De Auswanders

Plaats een reactie Reactie annuleren

Untersulzbachtal

Bij de ingang van het Untersulzbachtal ligt de “Untersulzbach-waterval”.Deze waterval hoort niet in de schaduw van haar grote broer de Krimmler waterval te staan. Het is een waar natuurjuweeltje. De rondwandeling leidt met verschillende uitkijkpunten rond de ca. 80 m diepe watervalkloof. Het start- en eindpunt is het Gasthof Schütthof. Een aanrader!

Sorry, ik heb een poos geen nieuw blog geschreven. Na ons bezoek aan Nederland, ben ik zelf bijna 2 weken uit de roulatie geweest, flink ziek. En dan blijven er toch dingen liggen en je moet ook weer je draai vinden, maar ik ben er weer hoor!

Vorig jaar hadden we om deze tijd al een halve meter sneeuw hier liggen. Dit jaar ligt er alleen hogerop wat sneeuw en aan de schaduwzijde. De sneeuwkanonnen blazen op hun hardst om de pistes in ieder geval wit te krijgen en vanuit de verte zie je dus witte linten over een verder groene berg, een komisch gezicht.

Muttertage

Vorige week had ik 2 ”muttertage ” op de Landwirtschaftschule, de scholieren vrij en de moeders in de schoolbanken, de omgekeerde wereld. Ik zag er eerst wel tegen op, dat moet ik eerlijk toegeven, maar achteraf gezien waren het 2 hele leuke dagen!

Natuurlijk hadden we een aangepast rooster, met een soort van lezingen waar we ook als werkende moeders ( lees: vooral boerinnen) wat aan hadden om het leven als vrouw en moeder vol te houden en ook de broodnodige tijd over hielden om onze eigen accu weer op te laden. Verder hadden we sport, dat was ingevuld met een uurtje Zumba, waren we creatief en maakten met Floristiek een mooie winterkrans en kregen een uitgebreide rondleiding door de hele school.

Het eten was kostelijk, de leerlingen die de richting Toerisme en service in hun pakket hadden gekozen, kookten waarlijk 5 sterren maaltijden voor ons. Wij hoefden in de eetzaal slechts te gaan zitten en ons te laten bedienen, alleen al dat was de moeite van de moeder dagen waard. Ik en nog een paar moeders gingen na de lesdag weer naar huis, de ”internaat moeders” sliepen ook echt op school en in het zelfde bed als hun dochter. Achteraf kijk ik dus terug op 2 hele leuke dagen, je leert de andere moeders kennen en beleefd echt hoe dochterlief de school beleefd.

biggetjes in de stal van de Landwirtschaftschule

Untersulzbachtal

In deze tijd van het jaar moet je je wandelingen een beetje aanpassen. Niet te vroeg starten, want dan is het nog koud. De wandelingen moeten niet te lang zijn, want het wordt immers vroeg weer donker en ook niet al te hoog liggen in verband met de sneeuw . Na wat zoek werk kwam ik dus uit op het ons nog onbekende Untersulzbachtal.

Het Untersulzbachtal staat bekend om zijn enorme grote mineralen rijkdom zoals Bergkristal en Aquamarijn, maar het bijzonderst is wel de Epidot die ze hier vinden. Het dal is verder geheel onbewoond en is landschappelijk zeer mooi. Als we vorig jaar die kant op reden bezochten we vaak het even verder gelegen Krimmler Achental. We liepen daar dan langs de watervalweg of de oude Tauernweg omhoog naar de Veitenalm. Dat deden we vaak buiten het drukke toeristen seizoen om, want de Krimmler waterval is een toeristen magneet en dus altijd erg druk bezocht.

Dochterlief had huiswerk en ook de week erop een toets dus zij bleef thuis. Ook de schooldagen zijn lang, dus ze keek ook wel uit naar een ochtendje een beetje uitslapen en thuis rustig aan doen. Met z’n tweetjes gingen wij dus op pad. Een klein rugzakje met een thermosje warme thee voor twee en wat lekkers was genoeg voor dit keer.

Parkeren deden we bij Gasthof Schütthof die op dit moment gesloten was tussen de beide hoogseizoenen in. De wandelschoenen gingen aan en de rugzak op en daar gingen we. We waren warm gekleed, want deze wandeling zat aan de schaduwzijde van de berg jammer genoeg, maar er stond geen wind dat scheelt dan wel weer. Al gauw gingen we licht stijgend via een prima onderhouden pad omhoog. Het was afgezien van het ruizen van water geheel stil en met het kleine laagje sneeuw en vorst deed het bos bijna sprookjesachtig mooi aan.

Tussen de bomen door konden we een blik in de diepte werpen, daar beneden lag een diepe kloof en we zagen een poel water met een prachtige groen blauwe schakering. En weer verder licht stijgend het pad omhoog, ik werd in mijn dikke winterjas er gewoon warm van. Ineens hoorde ik een roep: Oh Wauw, wat mooi! Ik zette er dus even iets meer tempo in, onderwijl oppassend dat ik niet op een stukje verijsde sneeuw zou stappen, want ik was natuurlijk ook wel nieuwsgierig.

Op het uitzichtpunt aangekomen, ontvouwde zich een schitterend tafereel, de Untersulzbachfall stortte zich voor onze ogen 80 meter in de diepte en aan weerszijden van de kloof hingen lange ijspegels te glanzen. wat een prachtig plaatje! We snoven die heerlijke negatieve ionen op , want die zijn super gezond voor je luchtwegen en geven je een algeheel gevoel van welbehagen. We wilden bijna niet weg van deze plek zo mooi.

Na iedere klim kwam er weer een uitzichtpunt waar je echt even de tijd voor moest nemen , tot we tenslotte zo hoog waren dat we de waterval al voorbij waren. Hier stroomde de rivier weer als een rustige rivier en hadden we een grandioos uitzicht op de Großvenediger, de hoogste berg van de Venediger gruppe en de grens met Ost Tirol. De wandelbordjes gaven aan dat we hier rechtdoor konden lopen en nog een aantal almen konden bezoeken, en ook het Schaubergwerk waar je een rondleiding voor kon boeken in de zomermaanden.

We besloten ter plekke dat we hier in het voorjaar zouden terugkomen en dan met z’n drietjes deze tocht zouden maken tot aan de Finkalm. Dan zou het echt een dagwandeling van 17 km gaan worden, maar we kijken er nu al naar uit. Als je er in het voorjaar naar toe gaat, komen de krokusjes weer tevoorschijn waar het sneeuw is gesmolten en is de natuur zo ongelooflijk mooi en bovendien alles nog heerlijk rustig.

Via een brug steken we de rivier over en gaan we langzaam aan de afdaling beginnen. Dan zien we een prachtig picknicktafeltje en bankje, jammer genoeg ligt er sneeuw op, maar we drinken hier onze warme thee en eten ons reepje op. De afdaling is wat moeilijker, er zijn wat steile delen, en alhoewel het een makkelijk pad is is het door de sneeuw hier en daar wat glad. Ook aan deze zijde heb je af en toe een uitzichtpunt en nemen we dus even de tijd om deze mooie waterval nog even te genieten.

De wandeling is relatief kort, als je alleen de watervalweg neemt. Voor deze tijd van het jaar echter precies goed en nog net goed te doen, voordat er te veel sneeuw zou liggen. Deze onbekende waterval mag eigenlijk niet in de schaduw staan van haar grote broer, want het is een echt natuurjuweeltje. Bovendien een stuk minder toeristisch en gratis te bezoeken. Ook het parkeren is gratis, maar je zou als tegenprestatie een consumptie bij het Gasthof kunnen nemen…..

Misschien een leuke tip voor een volgende keer als je vakantie houd in deze omgeving?

Voor nu Pfiat di en tot een volgende keer. Graag zien we een leuke reactie tegemoet. Een filmpje van deze fantastische leuke tour vinden jullie weer op ons YouTube kanaal. Neem een kijkje en vergeet je vooral niet te abonneren ,en een duimpje achter te laten.

liefs van de Auswanders

Samenvatting:

– parkeren en start: 47°14’13.9″N 12°15’41.3″E

Gasthof Schütthof Schiedhofgasse 115
A – 5741 Neukirchen am Großvenediger

-176 hoogtemeters en 2,1 km wandelen

-te verlengen naar één van de almen in het dal en het Schaubergwerk.

-Licht tot middelzwaar

-Goed schoeisel dragen

Naar de Hängebrücke in het Klausbachtal en bijzondere weersomstandigheden

In de tijd van de Salzsäumer (handelaars die hun goederen te paard over de Alpenpassen voerden) was de Hirschbichl een belangrijke oversteek tussen Oostenrijk en Duitsland. Wij maken nu deze mooie grensoverschrijdende wandeling via de pass naar de Klausbachtal Hangbrug. Gaan jullie mee?

Pap en mam zijn weer veilig thuis gekomen in Nederland, alle 5 hebben we kunnen genieten van een fijne, en bovendien heerlijke warme, week samen. Ook een grote wens van mam was in vervulling gegaan, ze wilde dolgraag eens over een lange hangbrug lopen. Maar daar voor de meeste hangbruggen nogal een flinke wandeling met dito stijging vooraf ging was dat nog niet zo makkelijk te verwezenlijken. Maar de hangbrug van de Stubnerkogel was een goede mogelijkheid om te bewandelen voor haar. Terwijl mijn vader met lichtelijk afgrijzen vanaf de kant veilig toekeek, genoot mam van dit letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van haar vakantie. Verder bezochten we o.a: de Königliche Kurgarten in Bad Reichenhall en de Almabtrieb van de koeien die de hele zomer op de Piffalm aan de Großglockner Hochalpenstraße staan. Hierbij hadden zowel wij als de koeien een enorm geluk, want slechts een paar dagen later zou het weer markant omslaan!

Dochter Auswander haar vakantiewerk bij Wildpark Ferleiten zit erop wat ze met ontzettend veel plezier heeft gedaan en ook haar 1e schoolweek is inmiddels een feit. Mijn 1e 2 weken zitten er ook op in de pflege, maar daarover een andere keer meer. Eerst een andere bijzondere Weerbelevenis……

Vrijwel de hele week dat mijn ouders er waren was het om en nabij de 30 graden, alleen de dag van ons Stubnerkogel bezoek was het wat bewolkter en iets frisser. Maar we hoorden al op de berichten dat er een unieke weersituatie voor de tijd van het jaar zou gaan ontstaan, waar we ons op dat moment nog geen voorstelling van konden maken. Een lagedrukgebied boven Genua zou de komende dagen richting de Alpen trekken met zachte en vochtige lucht. Tegelijkertijd zou echter zeer koude lucht vanuit het noorden worden aangezogen. Deze weersituatie in combinatie met een stuwing boven de Alpen, zou gaan zorgen voor een lange tijd met veel neerslag. De Nordstau zou dan uiteindelijk tot flinke Sneeuwhoeveelheden gaan zorgen, met sneeuw tot een 1000 meter hoogte!

”Almsommer ist Vorbei.’ ‘ Maar gelukkig voor het slechte weer aan op stal

Fantastisch natuurlijk al die sneeuw, maar dit gaat voor Oostenrijk ook gepaard met de nodige wateroverlast. In de dalen zou het zomaar eens een flinke chaos kunnen worden. Gelukkig zitten wij hier gunstig en hadden, afgezien van de enorme temperatuurdaling en veel regen met wat natte sneeuw op onze hoogte er verder geen last van. Maar de delen die meer richting Wenen liggen en onze buurlanden als Tjechië en Polen kregen er flink van langs. Iedere dag zien we op het ORF journaal heftige beelden voorbij komen. Ook komen er vele lieve bezorgde Appjes onze richting op of wij het wel goed maken. Waarvoor onze dank!

Vlak voor pap en mam aankwamen maakten wij drietjes nog een geweldige mooi grensoverschrijdende Hike naar het Klausbachtal in het mooie Berchtesgadenerland. Op tijd rijden we richting Weißbach bei Lofer en volgen daar het bordje Hirschbichl. Een spannend weggetje met vele bochten en stijgingen brengt ons bij de parkeerplaatsen. De schoenen gaan aan, de rugzak op en goedgemutst gaan we op pad. Het is al goed warm, ondanks dat het nog vroeg is en we zijn dus blij dat we hier nog deels onder de bomen lopen. We gaan eerst de klim maken naar de Kammerlingalm met dito berghut waar je ook goed kunt eten schijnt het.

Als we eenmaal onder de bomen vandaan komen ontvouwt zich een werkelijk betoverend landschap. De markante bergtoppen steken tegen de strakblauwe lucht af, wat een prachtig plaatje. Hooibeestjes en Bleke Blauwtjes fladderen heerlijk rond ons heen en het wordt nog mooier als we in de verte vanaf de berghut het geluid van alpenhoorns horen klinken. Deze combinatie is werkelijk geweldig. Het terras zit goed vol bij de hut, logisch er is live muziek en het weer en het uitzicht is ook werkelijk adembenemend. Maar wij lopen door, we moeten immers nog een heel stuk lopen.

Via de Hirschbichl pass bereiken we dus lopends het Gasthaus Hirschbichl. ook hier zit het terras vol met mensen die genieten van een echte Pinzgauer Schmankerl (lekkernijen) en de warme zon. We zien echter ook dat er toch heel wat auto’s nog zijn doorgereden hier naar boven. Wij hadden begrepen dat er slechts de Almerlebnis bus mocht doorrijden, en je dus lopends verder moest of per bus. Maar goed we hebben wel een hele mooie wandeling hiernaar toe gemaakt via de Kammerlingalm, die we dus ook zeker kunnen aanraden.

Direct na het Gasthaus volgt de grens naar Beieren. Lopends steken we dus in een paar stappen ons buurland Duitsland binnen. Vanaf hier gaat het weer naar beneden. Het pad is prima te belopen, breed en zelfs met een kinderwagen of buggy geen probleem. De omgeving is werkelijk Traumhaft en we genieten met volle teugen. Ook de Bindalm wordt druk bezocht door mensen die heerlijk genieten op het terras. De koeien zijn op stal, ik vermoed dat ze gemolken worden. Overal klatert er water naar beneden, en als we er bij kunnen spetteren we ons even verfrissend nat. Gelukkig komen we langzaam weer onder de bomen, want het begint zelfs iets drukkend te worden. Langzaam zien we ook achter het massief wat voor ons ligt een wolk te gaan vormen die verdacht veel op een onweerswolk lijkt. Gelukkig zien we op de wandelbordjes dat ons eindpunt van deze wandeling, de Klausbachtal Hängebrücke nu in de buurt komt.

In 1999 is er een flinke lawine vanaf de Kleiner Mühlsturzhorn en dondert 250.000 m³ rots het Klausbachtal in. Wandelpaden, de Hirschbichlstraße en de oude bruggen zijn bedolven onder massa’s puin en stof. Het Klausbachtal lijkt op een maanlandschap. De vernieling van de brug over de Klausbach onderbreekt het wandelpad naar de Hirschbichl. Gelukkig is er in 2010 een nieuwe 55 meter lange hangbrug gebouwd en is het gebied nu weer heerlijk te bewandelen. Allereerst gaan we nu even rustig zitten om de brug en het landschap te genieten. Dan horen we in de verte een 1e donder. Gelukkig blijft het bij een echte warmteonweer met wat licht gedonder in de verte. Wij eten onze Jause en gaan daarna over de brug terug aan onze wandeling beginnen.

Het pittigst is het dan natuurlijk weer om de stijging naar de Hirschbichlpass te maken. We houden nog even een korte verkoelende stop bij de rivier om ons nog een beetje op te frissen en wat te drinken en gaan dan toch weer verder. Onderweg hebben we al besloten hier echt nog eens terug te komen en dan door te lopen naar de , naar men zegt, betoverende Hintersee en het Zauberwald. Maar gezien de lengte van de wandeling nemen we dan de almerlebnisbus en hoeven we ook de flinke stijging niet weer te maken.

Moe maar voldaan bereiken we de auto weer. Onze knietjes voelen na de pittige klim naar de pass, nu vooral de pittige daling naar beneden. Er zijn stukken bij van 30 procent zien we op de borden. We zijn nu over de weg terug gegaan want dat was korter dan de omweg via de Kammerlingalm.

Voor degene die niet goed kunnen wandelen en toch graag in deze omgeving willen zijn , of zoals wij de volgende keer willen doen, een deel willen lopen en een deel per bus willen afleggen, is de almerlebnisbus een uitkomst. Over deze tocht zullen jullie in één van de volgende blogs dus nog meer gaan lezen. We rekenen namelijk na dit weer van de laatste dagen op een mooie lange Altweibersommer en Goldener oktober!

samenvatting:

Weißbach bei lofer richting Hirschbichl de weg volgen tot aan de parkings. Betaald parkeren 4 euro per dag.

Verder lopen of de almerlebnisbus nemen zie voor de prijzen op hun site https://www.almerlebnisbus.com/

Afgezien van het deel naar de Kammerlingalm is de gehele route goed te lopen, zelfs met een buggy of kinderwagen.

Genoeg Almhutten onderweg om even ”einzukehren”

Voor een leuke samenvatting van deze wandeling zie het onderstaande Youtube filmpje, ook van de almabtrieb . Vergeet niet een like achter te laten als je het leuk vond en ons te volgen voor meer wandelingen en uitjes.

Pfiat di van de Auswanders en tot een volgende keer maar weer.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Van de Wörschachklamm naar de Spechtensee

We gaan een paar daagjes ”Toerist in eigen land” spelen en bezoeken de Steiermark. Gaan jullie mee met ons:
Van de Wörschachklamm naar de Spechtensee?

logeerpartijen

Vrienden van ons zijn hier een weekje op bezoek geweest, samen hadden we een fijne gezellige week en zij zagen nu met eigen ogen hoe we hier nu dan eigenlijk wonen. Voor haar was het de 1e keer Oostenrijk, dus helemaal een ervaring. Ik weet zelf nog hoe ik de eerste keer ooit verwonderd naar die Majestueuze bergen zat te kijken. Momenteel hebben we bezoek van mijn ouders, zij sluiten voor dit jaar de logeerpartijen van familie en vrienden af. Heerlijk om weer even wat quality time samen te hebben en ook blij natuurlijk dat de lange rit voor hen dit jaar toch weer gelukt is. Mijn moeder had een grote wens, die dit keer vervuld is, maar daarover in een volgend blog meer…

Onverwachts waren we laatst een paar daagjes samen vrij, tijd om even ”Toerist in eigen land te spelen”. Wat gaan we doen? Niet te ver weg, maar toch even een hele andere omgeving. De keuze valt op de Steiermark . Hier hebben we ooit wel eens doorheen gereden, maar nu willen we er echt wat leuke wandelingen gaan maken

De dagen gaan al weer wat korter worden en heel langzaam aan zien we de bladeren van de bomen hun frisse kleur verliezen. Nog even en de bladeren zullen weer gaan kleuren in rood, oranje en bruin en dan breekt er weer een nieuwe periode aan. Ook voor mij, want na bijna 1,5 jaar allerlei jobs hier gehad te hebben, begin ik binnenkort weer in de zorg.

Last Minute boek ik voor ons beidjes een ”Pension mit Frühstück” in de omgeving van het Dachsteinmassief. Het mooie was dat de Schladming Dachstein Sommercard hierbij inbegrepen was en we dus heel veel bergbahnen en uitjes gratis konden gebruiken. Ideaal! Ik had heel graag de Dachstein gletscher ook willen bezoeken, vooral vanwege de Hangbrug, die daar boven is. Maar tegenwoordig moet je deze tocht naar boven met de gondel dus van te voren boeken zowel voor de heenweg als terugweg. Tja en alles bleek dus al vol te zitten. Gelijk de tip van de week van mij: Gaan jullie hier ooit eens vakantie vieren en willen jullie met de Gletscherbahn omhoog, wees er dan op tijd bij met een Fixplatz reservierug!

Op de dag van aankomst is de Sommercard vanaf 13:00 geldig. Nadat we onze gastvrije gastdame Sandra hebben ontmoet en onze koffer in de kamer hebben achtergelaten gaan we op pad. Ik had gelezen over de Wörschachklamm en dat je daar mooi kon wandelen, precies goed voor een paar uurtjes wandelplezier dus.

Wörschachklamm

Op ons gemak rijden we de kant van de Wörschachklamm op. Onderweg bezoeken we nog een markante oude lindeboom in Öblarn op de Sonnberg. Ik verzamel graag ”oude en markante” bomen voor mijn Boomnatuur instagram. Als ik weet dat er dus zo een mooie oude kolos in de buurt is gaan we die altijd even opzoeken. De wandeling er heen was nog niet zo makkelijk, de koeien hadden het hele pad aardig vertrapt en het zat dus vol enorme kuilen waarover weer nieuw gras was gaan groeien. Op één moment stap ik op een pol gras en zak dus in zo een kuil waardoor ik val en bijna van de berg afrol. Vlak voor het prikkeldraad kom ik tot stilstand, het was nog een hele toer om daar weer weg te komen. Het zal een komisch gezicht zijn geweest. Wat je niet voor een mooie bomenfoto over moet hebben……

Wörschach ist een dorp met 1187 bewoners in het Steierische Ennstal. De toeristische trekpleisters zijn hier de Burg Wolkenstein en de Wörschachklamm, die je beide in een rondwandeling kunt combineren.

We parkeren de auto in het dorp, de parking van de klamm staat bomvol, ja ja het is nog net hoogseizoen merken we. We kunnen bij de klamm direct doorwandelen nadat onze sommercard is gescand en hebben echt wel even zin om een een paar uurtjes lekker aan de wandel zijn. Het is erg warm en fijn om de koelte van het water en de schaduw van de klamm muren te voelen. Bij het klimmen over de trappen en bruggetjes krijgen we het wel weer heel warm, maar we genieten volop. Toch altijd weer een schouwspel zo een klamm. Het kolkende water heeft hier in vele honderden jaren een hele weg gebaand, die wij nu in alle rust van boven af kunnen bekijken. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat de houtwerkers er vroeger met complete boomstammen zich er een weg doorheen baanden. Wat zal het een zwaar werk zijn geweest als een stam weer eens bleef haken achter een rots!

Als we de klamm uit komen hebben we de keuze welke weg we volgen. Via de oude burcht terug naar het beginpunt, of richting de Spechtensee? We zien de meeste mensen de korte route maken, vanuit de klamm richting de oude Burcht en dan weer naar de auto. Wij besluiten dus voor de richting van de Spechtensee te gaan.

Onderweg genieten van we van mooie vlinders die we wonderwel mooi kunnen fotograferen en filmen. Via de Junggesellensteig gaan we geleidelijk omhoog. we steken kleine houten bruggetjes over, doorkruizen stukken bos en komen dan uiteindelijk uit op een gewoon pad. Enerzijds ook wel even lekker, nu hoeven we niet zo op het pad te letten. De wandeling verliep over ”stock und stein” zoals ze hier zeggen, dus dit is iets meer ontspannen lopen.

We lopen nu weer in de volle zon, en het zweet druppelt ons in straaltjes naar beneden. ”Waar blijft die Spechtensee toch? ”vragen we ons af. Dit is toch wel iets verder dan we dachten. Bij een kapelletje aan het pad houden we halt, hier staat een bankje en we hebben echt even behoefte om van de benen af te zijn en wat te eten en drinken. We overleggen wat te doen, door of terug? Maar het voelt toch niet goed om terug te gaan zonder ons einddoel, dus we besluiten nog even door te bikkelen onder de brandende zon.

En dan eindelijk zien we een bordje met Spechtenseehutte erop, we moeten dus in de buurt zijn. Als we voorbij de hut afdalen zien we het kleine Natuurjuweeltje in zicht komen. Totaal anders als wij het kennen van de omgeving waar wij wonen, het blijkt een echte ”Moorsee” te zijn en het water oogt dus bijna zwart.

We zien dat er ook wel gezwommen wordt, er is een vlonder met 2 trapjes om in het water te komen. Dichterbij zien we dat het water echt wel helder is en bovendien diep, maar zo zwart kleurt door de venige bodem. Libellen vliegen af en aan rond het water en de zon begint al iets te zakken waardoor er over het water een gouden schittering komt te liggen. We gaan op een bankje even genieten van de rust die hier heerst en we turen over het water.

Een groot deel is afgezet rond het meer en dus niet te belopen om de kwetsbare planten niet te beschadigen. Hier groeit vast ook zonnedauw zeg ik, gezien de bodem en het vocht. En ja hoor, na even spieden over de bodem ontdekken we het tere vleesetende plantje in grote getale. Verwonderd kijken we ook naar de witte Gentianen ( Schwalbenwurz enzian) wat een zeldzaam mooie plant.

Dan maken we ons op de terugweg. Het is nog een hele tocht terug immers. Dan bedenken we ons ineens: is de klamm nog wel open? Of moeten we anders de hele ronde naar de Burcht nog lopen, of de andere kant om? Dan wordt het wel een hele lange wandeling en het is inmiddels al avond. Gelukkig is het hemels mooi weer , geen dreiging van onweer of regen, dus we besluiten maar gewoon te zien hoe het komt en te genieten van de rust en de natuur. Ineens schieten er 2 prachtige reeën voor ons aan over het pad, verwonderd kijken we de beestjes na. Ja het is vroege avond en we lijken wel alleen op de wereld inmiddels, dan kunnen zulke mooie ontmoetingen wel eens voorvallen…..

De klamm blijkt gelukkig niet afgesloten en we besluiten dus deze route terug te nemen, dat scheelt heel wat kilometers lopen. We hebben nu de hele klamm voor ons alleen en kijken ons de ogen weer uit. Toch ben ik wel blij dat we aan het begin van de klamm , bij de kassa dus, ook geen gesloten hek vinden en we vrij kunnen doorlopen. Nu het laatste stukje naar de auto nog en dan kunnen we fijn de bergschoenen vervangen voor de slippers.

Bij de auto aangekomen begint het al iets te schemeren, ja het is echt merkbaar dat we later in de zomer zitten. Trek hebben we inmiddels ook van deze, iets langer dan geplande, maar oh zo mooie tocht. We besluiten deze avond voor de makkelijke maaltijd bij de grote M te gaan.

De dagen in de Steiermark zijn verder gevuld met veel wandelingen bij stralend mooi weer. Een andere keer zal ik daar nog eens iets van uitschrijven. Voor nu eerst: Pfiat di en tot ziens maar weer, veel liefs van de Auswanders. We kijken uit naar een leuke reactie van jullie.

Samenvatting:

parkeren: parkeerplaats Wörschachklamm of in het dorp, gratis. met het OV : Bushaltestelle Wörschach Ort / Linie 940

klamm: gratis met de Dachstein Sommercard en anders 6 euro voor een volwassene, 3,50 voor een kind.

wandelroutes: Klamm en Spechtensee 13 km / klamm , zwavelbron en Burg Wolkenstein 7 km

afwisselende tour, familievriendelijk. Geen buggy en je moet goed ter been zijn. Goed schoeisel is aan te raden.

ps: Een link naar ons YouTube kanaal met een leuke samenvatting van deze wandeling vinden jullie hier.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Weißsee Gletscherwelt

De Weißsee Gletscherwelt in Uttendorf in het Salzburger Land presenteert zich in de zomer als een indrukwekkende bestemming voor wandelaars,
en bergprofessionals. Omgeven door de indrukwekkende natuur van de Hohe Tauern kun je met volle teugen genieten van de dag. Gaan jullie met ons mee?

De kinderen zijn weer naar huis vertrokken, twee heerlijke weken hebben we samen doorgebracht. De logeerkamer is weer leeg en aan tafel zitten we weer met z’n drietjes. Het leven neemt weer zijn gewone gang. Nu geen school, maar vakantiewerk bij wildpark Ferleiten als enige verschil voor onze dochter. Tussendoor nog wat visite gehad van lieve vrienden die hier in de buurt vakantie hielden en nu met eigen ogen konden zien hoe we hier leven. Ook Dochterlief haar schoolvriendinnetje was hier in de buurt op vakantie met haar ouders en zo konden de meisjes ook nog wat tijd samen doorbrengen.

Vorig jaar al wilden we gaan wandelen bij de Weißsee Gletscherwelt aan het eind van het Stubachtal, maar dan een beetje aan het eind van het seizoen, als de meeste toeristendrukte weer voorbij zou zijn. Een flinke onweersbui deed echter daar heel wat bomen omvallen zodat de cabinebahn en een aantal wandelpaden daar waren afgesloten.

We moesten dus een poosje geduld hebben, maar dit keer ging het dan toch lukken. De naam Stubach komt trouwens van “stäubenden Wasser”, oftewel Stuivend water. Via 13 kehren, oftewel haarspeldbochten , ga je over een Tolvrij pasje genaamd Panoramastrasse van Uttendorf op 804 meter naar de Enzingerboden op 1480 meter. Nipt voor de zomerdrukte aan en ook nog eens bij stralend ”Bilderbuchwetter”stonden we even voor 09.00 uur dan op de parkeerplaats van de Enzingerboden.

Met de Seilbahn suizen we even later omhoog richting het middelstation Grunsee. Er is onderweg nog duidelijk te zien dat er vorig jaar met de onweersbui vele bomen zijn omgevallen. We genieten van de vergezichten die steeds mooier worden en de koeien die heerlijk staan te herkauwen op de groene almen. Het middelstation laten we liggen, alhoewel het er betoverend mooi uit ziet op deze hoogte, we willen immers richting de gletschers.

Na een heerlijke rit in de Seilbahn bereiken we dan ons eindpunt: Berghotel Rudolfshütte op 2315 meter hoogte, te midden van de prachtige natuur van de Hohe Tauern. Ooit begonnen als berghut in het jaar 1874 en nu een prachtig berghotel , en enkel en alleen maar per seilbahn te bereiken. Naamgever van het hotel is de zoon van Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi.

Je zou hierboven nog met de Medelz stoeltjeslift verder omhoog kunnen gaan, en wel naar de Medelzkopf op 2760 meter. Het laatste deel klim je dan omhoog, en is alleen voor mensen die ”tritsicher” zijn. Wij willen echter voor een bezoek aan de gletscher gaan. Er zijn 2 mogelijkheden: de Gletscherlehrweg Sonnblickkees – “Reise in die Arktis” (AV-Nr. 715), die voor vrijwel iedereen goed te doen is en Gletscherlehrweg Ödenwinkelkees (AV-Nr. 715), die zwart staat aangegeven dus wat moeilijker te lopen is. Wij gaan natuurlijk voor de laatste.

De ochtendlucht is op deze hoogte nog fris, zeker als de wind over de Weisssee waait, we trekken de jassen er toch maar even over aan en gaan dan op pad. Het duurt maar even en het is of we alleen op de wereld zijn, deze route is niet zo veel belopen. We genieten volop van het uitzicht, zuigen onze longen vol met deze gezonde lucht en genieten van de witte toppen van de drieduizenders om ons heen die tegen de knalblauwe lucht afsteken.

Al gauw wordt het pad moeilijker, eigenlijk wordt het meer een ”zoek je pad en huppel over de grote rotsblokken”, oei blij dat ik mijn wandelstokken altijd bij me heb. Dochter Auswander gaat er als een jonge Berggems over heen, mij kost het iets meer moeite. De jassen gaat uit, de zon komt hoger en ook de inspanning maakt ons warmer. We komen een prachtig rotsblok tegen waarop we onze pauze gaan houden. De rugzak gaat open, en we smullen van onze verse meegebrachte broodjes terwijl we over het machtige dal heen kijken waar ooit de gletscher als ijsrivier heeft gestroomd. De sporen zijn duidelijk te zien. Dat een traag stromende rivier van ijs zoveel kracht kan hebben!

De Ödenwinkelkees komt steeds dichterbij,maar het pad ook steeds moeilijker. Ik geef man en dochter de keus om nu op eigen tempo te gaan lopen en niet steeds op mij te wachten, zodat zij nog alle tijd hebben om aan de voet van de gletscher te komen. Wij kennen dat gevoel wel, het staan voor deze meters dikke rivier van ijs, maar dochter Auswander heeft dat zelf nog niet meegemaakt, niet wat ze zich herinnert in ieder geval.

Als ik over mijn schouder kijk zie ik hoeveel we zijn afgedaald en dat het Hotel Rudolfshütte een klein stipje is geworden. Pfoeeee moeten we dat straks nog weer omhoog lopen? Wat doen we onszelf toch altijd aan denk ik grinnikend. Als ik een mooie plek ontwaar ga ik, mijn vocht aanvullen en heerlijk genieten van het uitzicht en de stilte. Man en dochter zijn al gauw hele kleine stipjes geworden. Laat die 2 Gemzen maar lekker gaan, ik geniet zo ook wel.

de ''mond'' van de Ödenwinkelkees — de ”mond” van de Ödenwinkelkees

Als we elkaar weer treffen krijg ik spannende verhalen te horen, over hoe het ijs en sneeuw van de gletscher aan het smelten was en er soms zomaar een steen los kwam. Maar ook mooie foto’s die ze daar gemaakt hebben. We zoeken nog even een zonnig plekje aan de Weisssee en eten en drinken nog wat. Langzaam aan komen er wat meer wolken binnendrijven en verduisteren dan de zon waardoor het ineens ook wat frisser wordt, tijd om weer in de Seilbahn te stappen. We besluiten onderweg om ook nog even bij de Grünsee uit te stappen , dat kan nog mooi even voor de Seilbahn sluit. Eén etappe lager is het duidelijk warmer voelen we. Ook hier kun je prachtig wandelen zien we en ter plekke besluiten we hier zeker nog eens terug te komen.

geen makkelijk wandelpad — geen gemakkelijk wandelpad

Terug bij de auto worden de bergschoenen verruild voor de slippers en lopen we richting Alpengasthof Paletti, de berglucht maakt hongerig en een lekkere Radler zal er ook wel in gaan. Het was een heerlijke wandeldag en met behulp van de Seilbahn was het helemaal ideaal. Voor ieder is er boven wat wils qua wandelingen, van eenvoudige wandelingen tot zwaardere tochten. Een aanrader dus!

Samenvatting:

– Uttendorf im Pinzgau , via de mautfreie Panoramastraße Stubachtal (17 km) ook met het openbaar vervoer te bereiken Postbuslinie 672

-gratis parkeren op de Enzingerboden

-berg en dal ticket ( Weisssee) voor volwassenen: 34 euro, berg of dal ticket 23 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) jeugd, 24 euro, berg of dal ticket 16 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) kids 17 euro 11,50. Kinderen t/m 5 jaar gratis.

Oh ja en nog een leuk nieuwtje: Ik ga per 2 september weer in de zorg werken en wel in Schwarzach in de kliniek! Al ga ik natuurlijk wel het fabelhaft mooie uitzicht op de Mooserboden missen. Maar goed dat is slechts een seizoen job en nu heb ik straks voor het hele jaar een stabiele baan. Erg blij mee natuurlijk!

Binnenkort plaats ik ook nog een mooie YouTube samenvatting van deze mooie dag op ons kanaal. dus hou het in de gaten en voor degene die zich nog niet heeft geabonneerd , doe dit zeker even!

Voor nu: Pfiat di en de lieve groeten van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Großglockner Hochalpenstraße & Gössnitzfall

We steken de Großglockner Hochalpenstraße over en gaan richting Heiligenblut. Hier wandelen we naar de Gössnitzfall via het natuurgebied Kachelmoor.

We zijn weer terug uit Nederland en hebben een druk, maar mooi Hemelvaartsweekend beleefd. Kostbare momenten met onze dochter en schoonzoon, wederzijdse ouders en vrienden. Ook de nieuwe huisjes bekeken van zowel mijn schoonouders als mijn zusje en haar gezin die de afgelopen tijd zijn verhuisd. Oh ja en niet te vergeten, de jaarlijkse wissel van de winterbanden naar de zomerbanden en wat Nederlandse boodschapjes inslaan om mee te nemen naar Oostenrijk. Een veel te vol en te druk weekend dus, waar we ondanks dat enorm van hebben genoten!

De zondag voor we vertrokken naar Nederland maakten we nog een mooie wandeling die ik jullie niet wil onthouden. Nu de Großglockner Hochalpenstraße weer geopend is, zijn er gelijk weer een hoop extra wandelmogelijkheden bij gekomen.

Gössnitzfall

Na weer een mooie rit over de Großglockner pass, tussen muren van sneeuw door, komen we aan in Heiligenblut . We rijden door het dorpje naar het dorpsdeel Winkl, hier zie je een parkeerplaats met groot info bord over de wandeling genaamd: Natura Mystica. Jaren geleden liepen we deze wandeling ook al eens, dochter Auswander zat toen nog bij papa achter op de rug en af en toe zette zij wat stapjes aan de hand van haar grote zus. Ongelooflijk, we staan op de plek waar we 15 jaren terug ook al liepen, waar is die tijd toch gebleven?

Ons doel is de Gössnitzfall, een machtige waterval die meer dan 70 meter naar beneden valt. We komen door het Kachelmoor een moerasgebied en levensruim van vele amfibiën. Het is er heerlijk stil, de alpenpass is niet hoorbaar, alleen maar vogels en krekels en we genieten van de vele bloemen. We zien ook onze 1e Kochs Enzian van dit Seizoen hier. Het enige wat jammer is dat er zoveel bomen geveld zijn, is er een storm geweest of een plaag van insect als de Borkenkever? Desondanks genieten we van de weldadige rust, we zien geen enkel ander mens lopen en voelen ons bijna alleen op de wereld.

Het geruis van water kom steeds dichterbij maar nog geen waterval te zien. dit herinner ik me nog van 15 jaren terug. De Waterval ligt echt ”verstopt” je moet echt als het ware om de hoge rotswand heen en dan nog een stukje klimmen om de waterval in zijn geheel te kunnen zien.

Maar eerst komen we nog langs een oude watermolen en een waterloopje die doet denken aan de Waalwege in Südtirol , kristalhelder water stroomt door uitgeholde boomstammen heen. Deze route moeten we volgen tot we bij een brug komen en daar krijgen we al een kleine glimp van de waterval te zien en ook al de 1e zachte weldadige nevel is voelbaar.

Voor de klim naar het uitzichtpunt van de waterval staat een bankje, ik herken het direct. Hier probeerde ik destijds dochter Auswander haar fruithapje te geven, normalerwijs iets waar ze enorm gretig van genoot, maar nu geen enkele aandacht voor had. Alle geluiden, het water geruis, de wind door de bomen, de glinsterende steentjes, alles was veel te interessant . Ze had toen al haar hart verloren aan de bergen……

Dan komt de ”klim” omhoog naar het uitzichtpunt, een kort maar stijl stukje route. Langs de route vind je af en toe wat bankjes, dus je kan altijd even uitpuffen onder het genot van het uitzicht. Boven heb je een geweldig uitzicht en de nevel is er zo weldadig. We ademen onze longen vol met deze ”negatieve ionen” want negatief is juist positief, weten jullie nog? Super goed voor mensen met allergie en astmaklachten, maar ook goed tegen stress en vermoeidheid.

Dan gaan we ons langzaam op de terugweg maken, ondertussen nog genietend van dit mooie stukje natuur. We komen 1 dame met een hond tegen en vanaf het uitzichtpunt zagen we nog een stelletje met hond lopen, voor de rest waren we hier echt alleen. Dit is met recht een ”Geheimtip” deze wandeling en zo goed te combineren met een tocht over de pass.

Wil je er een echte dagtocht van maken dan is er de mogelijkheid om nog door te lopen naar de Jungfernsprung door het Mölltal of de Bricciuskapelle. Dan zit er natuurlijk een stuk meer hoogtemeters en kilometers in. Voor ons was dit genoeg. Bij de parkeerplaats zijn tafeltjes en bankjes en daar eten we de inhoud van ons koeltasje lekker rustig leeg terwijl de zon op onze wangen gloeit. Ontspanning op en top!

Terugweg genieten we nog eens weer van de mooie Passstraat en door hoge muren van sneeuw heen rijden. Het is eind van de middag en dus heel rustig geworden, de meeste mensen zijn huiswaarts of richting restaurant gegaan. Dagen als deze voelen altijd weer aan als vakantie. Alhoewel we bepaalde dingen van Nederland wel kunnen missen, is dit toch wel heel erg fijn. Wonen in een gebied waar anderen vakantie houden!

Samenvatting:

-Gössnitzfall bei Heiligenblut: 4 km rondwandeling

-parkeerplaats in Winkl ( Heiligenblut) bij het infobord Natura Mystica

– korte rondwandeling, familievriendelijk, maar ongeschikt voor een buggy

-118 hoogtemeters

Tot een volgende keer , veel liefs van de Auswanders

Pfiat di.

ps: Zijn jullie ook nog van plan deze mooie wandeling eens te gaan maken? Of hoe zien jullie vakantieplannen er voor de komende zomer uit? We horen het graag! Een samenvatting van deze mooie dag vinden jullie hier : https://youtu.be/cRqre3UaNco?si=DDJgdNrV-HHdzFlK

Vergeet jullie vooral niet te abonneren om op de hoogte te blijven van de nieuwste uitjes en wandelingen.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Königlicher Kurgarten Bad Reichenhall

Veel mensen zijn op zoek naar een plek om tot rust te komen in onze hectische tijden. In het hart van Bad Reichenhall, vind je de Königlicher Kurgarten . Een ontspannende en bovenal gezonde tuin. We maken er een mooie dag van. Gaan jullie mee?

De vakantie naar Südtirol zit er al weer 4 weken op, ook hier vliegen ons de dagen om. We staan al weer aan de figuurlijke ”vooravond” van ons bezoek aan Nederland en het bezoeken van onze dierbaren. Ook de Großglockner Hochalpenstraße is per 27 april weer open gegaan en we hebben gisteren onze 1e rit er weer over gemaakt. Het scheelde ruim 20 graden qua temperatuur, boven reden we door sneeuwmuren van ruim 4 meter heen. Het is en blijft een spectaculaire route, wat fijn dat we één van de mooiste Alpenpassen van Europa zo dicht bij huis hebben!

Königlicher Kurgarten

Een leuke, ontspannende dag uit wil ik jullie nog even uitschrijven. Een bezoek aan de Königlicher Kurgarten in Bad Reichenhall , net over de grens met het Duitse Beieren. Het beloofde, opnieuw, een hele warme dag te gaan worden en we wilden heel graag er toch even op uit. We hadden gehoord dat de tulpen momenteel zo mooi in bloei stonden in de tuinen en zilte lucht van de Zoutbronnen zo goed deden, dus we besloten op pad te gaan.

Alleen al de rit was weer een waar genot voor de ogen, al wonen we hier nu al meer dan een jaar, het blijft mooi. Ik had via de site https://www.gratisparken.de/bayern/bad_reichenhall/ een gratis parkeerplek aan de rand van de stad gevonden. En nee ik ben niet ”krenterig” hoor, maat ik wilde deze dag niet de hele tijd op de klok moeten letten. Daarbij was het een leuke korte wandeling van 10 tot 15 minuten en kwamen we direct al door een leuk parkje heen.

Rust en ontspanning

Ik had nooit gedacht dat Bad Reichenhall zo een leuke plaats was, in het verleden wel eens door gereden, maar nu liepen we erin. Direct viel ons op dat het er zo heerlijk rook. En terwijl we door het parkje richting de grote Kuurtuin liepen begonnen we ons al ontspannen te voelen. De vogels floten op hun mooist, de zon werd gefilterd door het frisgroene bladerdak en we zagen zelfs een eekhoorntje in het park.

In 1868 werd de Kuurtuin aangelegd door Königlich Bayerischen Hofgärtner Carl von Effner en tot op heden is ze nog steeds één van de mooiste in zijn soort in Midden Europa. Hoe dichter we bij komen hoe meer we de heerlijke geur ruiken, ziltig en bloemig tegelijk, een vakantiegevoel bekruipt ons, wat heerlijk!

De Kuurtuin is iedere dag geopend van 07:00-22:00, in de winter tot 18:00 en geheel vrij toegankelijk. De tuin is werkelijk een oase van rust en we gaan de zilte lucht steeds meer ruiken. Alsof je op Mallorca of in Kroatië dicht langs de zee loopt.

AlpenSole-Freiluftinhalatorium

We lopen naar het Gradierhaus. Het 160 m lange gebouw bevat ongeveer 100.000 sleedoornbundels, waaruit dagelijks ongeveer 400.000 liter alpenpekel van een hoogte van 13 m naar beneden druppelt. Als je ongeveer 30 minuten per dag langs de benedenwindse kant loopt en de verse AlpenSole inademt, is bewezen dat dit de reiniging van de bovenste luchtwegen versnelt en een ontspannend effect heeft. De ademhaling gaat merkbaar gemakkelijker en dat is iets wat we al snel vernemen. Daarbij is het ontzettend ontspannend.

We kenden zo iets al van het Salinen park in Rheine, toen we nog in Nederland woonden maakten we daar wel eens een mooie stop. Maar deze hier in Bad Reichenhall is wel heel bijzonder. We gaan na onze ronde even zitten op de stoelen rond de Sole Springbrunnen, de zon schijnt op ons alsof het hoogzomer is, de 28 graden worden aangetikt, maar de verfrissende nevel rond de bron doen weldadig goed.

Het hele jaar wordt het kuurpark goed onderhouden, dus ieder jaargetijde is er volop moois te zien. Zo wordt de tuin romantisch verlicht in de winter, en kun je een wandeling maken door de besneeuwde kuurtuin. In de zomer zijn het de palmbomen en de bloemen die zorgen voor een bijna Mediterane sfeer. De kleurrijke wereld van bladeren in rood, oranje en bruintinten maken ook de herfst tot een prima tijd om het park te bezoeken. Wij genieten op dit moment van een enorme mooie tulpenpracht.

We krijgen trek in een ijsje, dus we lopen aan de zijkant het park uit en dan zit je direct in de voetgangerszone die doorloopt richting het Einkaufzentrum . Overal vindt je gezellige eethuisjes met terrasjes en ja hoor, we vinden ook lekker schepijs. Op een bankje gaan we hier lekker van genieten…..

We maken nog een 2e ronde door het park, en maken mooie foto’s van de bloeiende tulpen. Zo hoeven we de vele tulpenvelden op het ”Grunniger Hoge Laand” toch niet zo te missen, want dit was destijds in Nederland toch wel een terugkerend jaarlijks uitje.

Mensen flaneren door het park in alle rust, zitten met een boek op een bankje onder een palmboom of genieten van de weldadige zilte nevel bij het Gradierhaus of de Solebrunnen. Hier gaan we zeker eens terugkomen nemen we ons voor!

Wij bezochten Bad Reichenhall op een zondag, dus de winkels waren gesloten, maar men zegt: ”Einkaufen kann man überall, Einkaufen genießen – das kann man in Bad Reichenhall!”. Verder kun je met de Predigtstuhlbahn omhoog, de oudste, origineel bewaard gebleven grote gondellift ter wereld. De in 1928 gebouwde Predigtstuhlbahn is echt nostalgisch, maar technisch in perfecte staat. Boven kun je genieten van het mooie uitzicht en allerlei wandelingen maken.

Maar in de 1e plaats is Bad Reichenhall een echte kuurplaats behandelingen met AlpenSole worden met succes ingezet bij astma, bronchitis en COPD, maar ook bij verkoudheid, allergieën, orthopedische klachten, huidziekten en bij herstel van stressklachten en uitputting. Je kan allerlei kuren nemen, maar tijdens een wandeling door de plaats en vooral in het Kuurpark heb je er ook al profijt van.

Wij als Familie Auswander kunnen deze plaats alleen maar aanraden om eens te bezoeken. Voor ons was het een klein uurtje rijden en we maakten er gewoon een dagje uit van. Op de terugweg maakten we nog een stop bij de Burgruine Karlstein, na de korte wandeling omhoog genieten we van het uitzicht en houden een picknick bij de daar aanwezige picknicktafel. De koeltas met elementen had het eten en drinken heerlijk koel gehouden en we eten met smaak van dit lekkers. De zon brand nog steeds alsof het hoogzomer is en het voelt na al deze ontspanning meer als vakantie dan als een gewone zondag.

Een YouTube filmpje van deze mooie dag vinden jullie hier: https://youtu.be/38xOhxcOb8Y?si=Lz1a9-WtykveXnaK

Voor nu zeggen we eerst Pfiat di en de lieve groetjes van de Auswanders. Bedankt voor jullie lieve reacties altijd en tot een volgende blog of vlog.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Morter Waalrunde

Een mooie rondwandeling langs de oude ”Waalwege” de Rautwaal en de Neuwaal. Je komt langs twee oude Burchten de Ober en Untermontani. Als je in Südtirol op vakantie bent mag een Waalweg wandeling zeker niet ontbreken!

Wat zijn waalwege?

Eeuwen geleden werden in Südtirol kanalen aangelegd om weiden en akkers te irrigeren, vooral rond Merano en in het Vinschgau-dal, waar zelden regen viel. De waterwachter, ook wel de Waaler genoemd, zorgde ervoor dat elke boer zijn water kreeg. Vandaag de dag zijn de paden langs deze historische waterkanalen geliefde wandelwegen.

De smalle paden in het middelgebergte leiden dwars door bossen, langs appelboomgaarden en wijngaarden, maar ook langs kastelen, ruïnes en kapellen. Het traditionele irrigatiesysteem is zelfs door de Unesco uitgeroepen tot Werelderfgoed en is door zijn hoge ecologische, landschappelijke en culturele kwaliteit een cultuurgoed dat het waard is om te beschermen.

onderweg kwamen we dit ''Bos-monster'' tegen — onderweg kwamen we dit ”Bos-monster” tegen

Morter Waalrunde

De kasteelheuvel van Montani in het buitengebied van het Marteltal/Val Martello vormt het centrum van deze idyllische wandeling in het centrale Vinschgau-dal langs oude irrigatiekanalen tussen het dorp Morter en Latsch.

We parkeren de auto in Morter bij het Kulturhaus. We moeten even zoeken naar de bordjes, ze zijn hier niet geel zoals bij ons in Oostenrijk, maar van bruin hout. Dan zien we de wegwijzer richting Waalrundweg, en zo lopen we het kleine dorpje uit. Dan gaan we in kleine serpentines de berg omhoog, dit is dan ook het enigste stuk wat iets steiler is, ben je eenmaal op hoogte dan zijn de Waalwegen vrij vlak. Ook heb je continu een geweldig zicht over Ober en Unter Montani.

We bewonderen de grote hoeveelheid Pulsatilla bloemen die we hier aantreffen, ze zijn niet te tellen. We nemen dan ook even de tijd om de plant te bewonderen en te fotograferen. Wat een prachtige plant, die mooie lila/paarse kleur en de regendruppeltjes die als parels eraan hangen van de dag ervoor. Deze plant behoort aan de Ranonkel familie en bloeit ongeveer van maart tot mei. Ze is giftig, maar wordt wel gebruikt als medicijn. Van het extract maakt men een verdunning dat kan worden gebruikt bij uiteenlopende klachten zoals in geval van migraine, onregelmatige menstruatie, PMS klachten, spataderen, verkoudheid en oorproblemen. Het werkt kramp opheffend, kalmerend, doet zweten en maakt het hoofd helder.

Dan komen we op een splitsing uit en zien ook voor het eerst de Rautwaal , die zo vroeg in het voorjaar nog geen water voert. (Later zullen we nog een deel van de Waal zien die al wel water voert.) Hier gaan we linksaf en volgen de richting van Schloss Obermontani. Op een gegeven moment komt er een afslag naar links en daal je langzaam iets af naar de rivier, de Plima , die steek je over , om aan de andere kant van de weg, de Waalweg route te vervolgen. Nu lopen we, opnieuw begeleid van veel vogelgezang, weer verder langs de Neuwaal.

Schloss Obermontani

Het middeleeuwse kasteel van Obermontani staat op een rotsachtige bergkam boven de Plima rivier, bij de ingang van het Martelltal .Ongeveer 400 meter naar het noorden op de rotsachtige bergkam staat het kleinere kasteel Untermontani dat meer een ruïne is. Ook vind je hier de Stephanus kapel.

Vanuit Untermontani een blik op Obermontani

We houden een korte pauze bij het kasteel, jammer genoeg is het afgesloten, maar het is een mooi gebouw om te zien. Dan gaan we langzaam afdalen richting Untermontani. Steeds meer komt het uitzicht vrij op het dal en de immense Appelgaarden, een prachtig gezicht.

Untermontani is wel vrij toegankelijk en je kan nog duidelijk zien hoe de Burcht er ooit uit gezien moet hebben. Hier houden we een langere pauze en we genieten van het weidse uitzicht om ons heen. We zien een groep wandelaars voorbij gaan die aan Lama ( of waren het misschien alpaca’s?) trekking deden. Een komisch gezicht, af en toe stoppen ze even om een vers bloemetje of graspolletje te eten en dan gaat de stoet weer verder.

Ook wij gaan verder. Nog even een stukje dalen en dan zijn we onder bij de Plima rivier. Als we op de klok kijken valt het nog mee met de tijd en we besluiten nog even bij de rivier te blijven. In de rivierbedding liggen prachtige stenen, het lijkt wel of er zilver of glas stukjes opzitten, ze schitteren ons tegemoet. We nemen de tijd om even een mooi exemplaar te vinden om mee te nemen naar huis. Drinken een ”Schnapsl” en luisteren naar het geklater van de rivier, wat een ontspanning!

Via de appelgaarden komen we uiteindelijk weer in het dorp uit. Het waren 8 mooie, afwisselende kilometers. De wandeling is uit te breiden met een bezoek aan de Bierkeller of het Wetterkreuz. We kunnen als familie Auswander niet anders als deze wandeling aanraden als jullie ooit het mooie Südtirol zouden gaan bezoeken!

Meer info over wandelingen en Waalwege vind je op : https://www.suedtirol.info/de/de/erlebnisse-und-events/plp-erlebnisse/o/waalwege

Voor nu eerst Pfiat di en tot ziens,

Groetjes van de Auswanders.

Bedankt weer voor jullie likes en commentaren, we vinden dat altijd fijn. En kijk weer even op ons YouTube kanaal voor de opnames van deze mooie wandeling. (Maar vergeet je niet te abonneren en daar een klein berichtje achter te laten )

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

-Parkeren: Morter bij het Kulturhaus of de Feuerwehrhalle (beide gratis)

-reis je met het openbaar vervoer , dan zou je met je Gastenkaart, gratis, per trein naar het station van Goldrain kunnen rijden en daar starten en je wandeling eindigen in Latsch en daar de Vinschger bahn weer in stappen.

-8 km en ongeveer 200 hoogtemeters

-Familievriendelijk, maar ongeschikt voor een buggy.

Via de Einsiedelei naar de Steinalm

Mooie wandeling, met korte klim via de Fuchssteig naar de idyllische Steinalm.

Terwijl de zon volop aan de hemel staat te branden en de Imbach en Kitzsteinhorn met hun wit besneeuwde toppen tegen de knalblauwe lucht afsteken, tik ik dit blogje. Vandaag zijn we officieel een jaar in Oostenrijk, ongelooflijk waar is dat jaar gebleven? Wat hebben we een bureaucratische zaken moeten afhandelen en wat hebben we, met allerlei zaken heus wel eens gedacht: ”Waar zijn we aan begonnen?” Maar dit uitzicht vanuit ons huis is onbetaalbaar, de rust die hier nog heerst en de wandelgebieden te kust en te keur om ons heen. De winter is ons ook meegevallen, tuurlijk we hebben af en toe een flink pak sneeuw gehad, maar hebben ons er goed doorheen geslagen en ook qua weer niks te klagen gehad. Dochterlief doet het goed op school en heeft weer een ”Schnupperstage” gelopen, dit keer bij de Kleintierpraxis, en is weer vele ervaringen rijker geworden.

Einsiedelei

Als het weer het toelaat, en dat is hier zeer vaak en we zijn vrij, dan gaan we op pad. Dit keer besloten we richting Saalfelden te rijden en vanuit daar via de Einsiedelei naar de Steinalm door te lopen. De Einsiedelei kenden wij 2 nog van vorig jaar. Op een mooie , onverwachts vrije , herfstmiddag liepen we die ronde met z’n tweetjes. https://familieauswander.org/2023/10/20/wandeling-naar-de-einsiedelei-palfen/ Toen al hadden we ons voorgenomen de wandeling nog eens te lopen en dan via de ”alpine” route Fuchssteig door te lopen naar de Steinalm.

De Einsiedelei is nu nog niet bewoond, maar van april tot november leeft er een monnik, zonder luxe en in stilte. Natuurlijk komen er wel wandelaars en Pelgrims voorbij, maar voor de rest woont hij daar alleen. Vanaf de parkeerplaats is dat dus ons 1e doel, matig steil gaat het via een makkelijk pad omhoog. Ook komen we voorbij Schloss Lichtenberg, maar die wordt nog bewoond door het nageslacht van de Adellijke familie en niet te bezichtigen. We genieten vanaf het kleine 1 persoonsklooster even van het mooie uitzicht en vullen ons vocht aan en dan lopen we een stukje terug om de Fuchssteig te beklimmen.

Er is een ”normalweg” naar de Steinalm, die voor iedereen te doen is, de Fuchssteig is een Alpineweg. Neem dus alleen deze route als je een geoefende wandelaar bent met alpine ervaring! Op zich vonden wij de route goed te doen, er zijn kabels om je eventueel aan vast te houden en je moet ten alle tijde gewoon goed opletten. We hebben in de bergen wel veel moeilijkere routes gelopen, maar ik vond een waarschuwing zeker op z’n plaats. Enkele jaren geleden stortte een 54 jarige Wiener zich daar in de dood omdat hij de route onderschatte en op normale schoenen met gladde zool liep. Hoe tragisch…..

Wij genieten van de klim omhoog, nu de sneeuwgrens steeds hoger komt komen er meer wandelingen vrij en dus ook iets meer uitdaging. Via deze steig komen we weer uit op de ”normalweg” en er komt een schitterend zicht op de Hochkalkalpen vrij. We zien weer volop Leverbloemetjes en ook de 1e viooltjes van het seizoen worden weer gespot. Jammer genoeg gaat de föhnwind steeds harder waaien en we zijn blij dat we in het bos verdwijnen en dus in de luwte zijn.

Wist je dit?

Een föhn is een warme droge wind aan de noordzijde van de Alpen die ontstaat doordat wind uit het zuiden opwarmt als deze over de bergen stroomt.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Steinalm

Als we de Steinalm oplopen zijn we diep onder de indruk van het adem berovende uitzicht, de bloeiende heide op de voorgrond en de idyllisch gelegen hut. Ondanks dat de hut nog gesloten is lopen we er naar toe, we vullen onze bidons bij de houten waterbak en gaan op een bankje even lekker zitten en genieten van de omgeving. De rugzak gaat open en we eten onze klaargemaakte broodjes smakelijk op.

De Steinalm hutte is gebouwd in 1869 en ligt op 1268 meter midden in het ”steinerne meer ”, op een werkelijk ongelooflijk mooie plek. Het is er nu nog vrij rustig, maar straks lopen de koeien en de geiten weer over de almen en vele wandelaars die onderweg zijn naar de hut voor een echte Pinzgauer Schmankerl (lekkernij). Vanaf hier kun je ook verder omhoog richting de Peter Wiechenthalerhutte, maar dat is een zwaardere route en ook deels een Klettersteig.

De wind gaat steeds harder waaien, maar is niet koud, toch besluiten we voor de terugweg te gaan. Dit keer nemen we de ”Normalweg” en op deze wijze maken we er een echte rondwandeling van. We komen nog langs de Kuhloch, een natuurlijk gevormde grot, waar we een korte pauze houden. Daarna wandelen we op ons gemakje al genietend naar beneden.

samenvatting:

via de Normalweg familievriendelijk en voor iedereen die een beetje goed ter been is te doen.
490 hoogtemeters, 8 km
Fuchssteig is alleen voor geoefende wandelaars met alpine ervaring en goed schoeisel
parkeren : kostenvrije parkeerplaats Einsiedelei in het Stadsdeel Bürgerau (Saalfelden)

Op ons YouTube kanaal staat weer een filmpje om te bekijken, als je ons volgt krijg je bij ieder nieuw filmpje daarvan bericht.

Voor nu weer, Pfiat di

en tot een volgende keer