uitjes en wandelingen Salzburgerland Oostenrijk

Wüstlauweg

Langs de Kapruner Ache – van de Klammsee naar de Kesselfall

Het is al weer oktober. Ook hier in Oostenrijk vliegt het jaar voorbij. De herfst doet langzaam zijn intrede. De loofbomen tonen hun pracht in alle denkbare tinten: van goudgeel tot warm oranje en dieprood. Ook de lariks begint zijn naaldjes in een stralend goudgeel te hullen, als een kostbare juweel in het herfstlicht. Het is een waar spektakel voor het oog. De blauwe lucht vormt het perfecte decor, en de bergtoppen, licht bedekt met een dunne laag sneeuw, lijken te glinsteren in de frisse lucht. Een moment van pure schoonheid.

Half september maakten we een wandeling in Kaprun, via de Wüstlauweg naar de Kesselfall. Er is dit weekend niet veel tijd voor een lange wandeling, maar het kriebelt te veel om gewoon thuis te blijven. Ja, ook wij kunnen het hier wel eens druk hebben. Even naar buiten, even dat gevoel van vrijheid weer. De bergen liggen tenslotte om de hoek — het zou zonde zijn om ze te laten wachten.

We parkeerden de auto bij de Klammsee, die er opnieuw schitterend bij lag: een blauwgroene diamant midden in het dal. Ook na ruim tweeënhalf jaar hier te wonen, blijf ik me verbazen over de intensiteit van de kleuren in de bergmeren.
Met onze bergschoenen aan en de rugzak op nemen we het pad dat links van de rivier loopt, in de tegenovergestelde richting van de Klammsee. We volgen de rivier stroomopwaarts, en het constante geklater van het water vormt onze muzikale metgezel tijdens de wandeling.

Op een gegeven moment passeren we de bergbanen die naar de Kitzsteinhorn leiden. Hier is het even wat drukker — wandelaars, mountainbikers en toeristen die richting de liften lopen. Maar al snel laten we de bedrijvigheid achter ons en keren we terug naar het rustige wandelpad langs de rivier. De natuur wordt ruiger; het pad klimt licht omhoog en de bergen lijken dichterbij te komen.

Dan bereiken we de Kesselfall — een kleine, maar indrukwekkende voorproef van haar grote broer, de Sigmund-Thun-Klamm. Via een smal paadje naar beneden hebben we een prachtig uitzicht in de kloof. Verschillende watervalletjes storten hier samen en vormen de Kapruner Ache, die verder stroomafwaarts eerst de Klammsee vult en daarna zijn weg vervolgt door de Sigmund-Thun-Klamm. Het water bruist en kolkt tussen de rotsen, terwijl fijne nevel de lucht vult. We blijven even staan, luisteren en kijken, snuiven onze longen vol met deze gezonde ionen.

Vanaf hier kun je de wandeling nog voortzetten, richting de parking waar de bussen vertrekken naar de indrukwekkende Mooserstauboden. Hier kun je “einkehren” bij het Gasthaus Kesselfall, een gezellige plek voor een pauze. Wij besluiten echter aan de terugweg te beginnen.

Ik ben al vaak langs deze plek gereden, maar nog nooit gestopt. Dit keer wil ik de Gedächtnisstätte met eigen ogen zien — de gedenkplaats die herinnert aan de tragische gebeurtenis van 11 november 2000. Die ochtend werd Kaprun getroffen door een ramp die het dorp diep heeft getekend. 155 mensen, op weg naar de Kitzsteinhorn om te gaan skiën, kwamen toen in de gletsjertrein om het leven.

Het was het ergste ongeluk in de Oostenrijkse geschiedenis en het heeft talloze nabestaanden voor hun leven getekend.
De binnenruimte van de gedenkplaats is sober. Iedere overledene heeft er zijn of haar eigen plekje — met foto’s, kleine voorwerpen of persoonlijke herinneringen. Ik zie veel jonge gezichten, lachend op de foto’s.
Die ochtend stapten ze vast ook lachend in de trein, vol verwachting van een prachtige ski dag.
Het raakt me diep — de stilte, de namen, de glimlachen die plots stilvielen.

Ik schrijf nog een kort stukje in het gastenboek en daarna gaan we weer naar buiten. We steken de weg over en zoeken ons wandelpad langs de rivier weer op.
Even later glijden onze blikken over de berghelling, waar nu de kabelbaan rustig omhoog zweeft. Van de rails en de ingang van de tunnel is niets meer te zien — de natuur heeft de wond laten dichtgroeien. Maar voor de nabestaanden zal de pijn nooit helemaal verdwijnen. Terwijl we daar staan, is het nauwelijks voor te stellen wat zich hier ooit heeft afgespeeld.

Op een gegeven moment kun je links afslaan en het laatste deel van de wandeling op een iets andere manier lopen. We nemen afscheid van onze metgezel, de vrolijk klaterende Ache, en slaan het pad linksaf in. Op een bankje nemen we even de tijd om te genieten van het uitzicht en iets te drinken en te eten.

Dit laatste deel van de route voert ons door natuurlijker terrein, over paden die in de zomer gedeeld worden met grazende koeien op de almen. Nu ze dichter bij de boerderij zijn gehaald, is het hier stil — maar hun aanwezigheid is nog duidelijk te zien aan de voetsporen in de grond en de herkenbare “vlaaien” die verspreid liggen langs het pad.

We tikken de zeven kilometer aan wanneer we de auto weer bereiken bij de Klammsee. Het was een mooie ronde — afwisselend, rustig en niet al te zwaar. Met nog geen tweehonderd hoogtemeters is het precies goed voor een dag als vandaag. Je zou de wandeling iets kunnen verlengen door nog even rond de Klammsee te lopen. “Einkehr” is dan mogelijk bij het Klammseestüberl aan de oever van het meer. We kunnen uit eigen ervaring zeggen dat dit een prima adresje is! Voor de kinderen is er bovendien een klein speeltuintje met een kabelbaantje, waar ze even heerlijk kunnen ravotten.

Oh ja: Wil je er een echte dag wandeling van maken en toch niet mega zwaar hoeven stijgen dan is de ”Kapruner Ausblickrunde” een optie, deze volgt ook de Wüstlauweg en neemt verder alle mooie bezienswwardigheden in Kaprun mee in de route! ( 21 km en bijna 600 hmtr)

kort samengevat:

-parkeren bij de Klammsee in Kaprun of onder bij de parking van de Sigmund Thun klamm

-7 km en 180 hmtr

-eenvoudige wandeling over meest goed begaanbare paden. Hier en daar iets stijging en wat boomwortels, gesteente. Familievriendelijk, maar niet geschikt voor kinderwagens.

-evtl. een kijkje nemen bij de Gedenkstätte t.h.v. de Panoramabaan

-combineerbaar met een ronde rond de Klammsee, een bezoek aan de Sigmund Thun klamm en de Kapruner Ausblickrunde.

Op mijn werk gaat alles goed. In het kader van Dierendag – of zoals ze hier zeggen, Tierschutztag – had ik geregeld dat er een therapiehond op bezoek kwam. De bewoners genoten enorm van het bezoek van Skip, en aankomende week komt hij zelfs voor de tweede keer langs.

Ook het dierenasiel bracht ons een bezoekje. De directrice – niet alle dieren natuurlijk – vertelde met veel enthousiasme over het asiel en de dieren die daar verblijven. Op de beamer liet ze foto’s zien, wat bij de bewoners veel herkenning en ontroering opriep.

Samen met de bewoners en medewerkers hebben we een inzamelingsactie gehouden voor voer, lekkernijen en speeltjes voor de dieren. Alles werd met grote dankbaarheid in ontvangst genomen – een mooi gebaar dat zowel mens als dier zichtbaar goed deed.

Ein herzliches Danke!

Am 14. Oktober durften wir einen schönen Vormittag im Seniorenzentrum Kaprun verbringen. Im Rahmen des gewählten Themas Tierschutz konnten wir den interessierten Bewohner:innen das Tierheim Pinzgau vorstellen und Einblicke in unsere Arbeit geben.

Ein besonderes Dankeschön an Priscilla und das Team vom Seniorenhaus Margaretha – und für den liebevoll gefüllten Geschenkskorb mit Leckerlis, Spielzeug & Futter für unsere Fellnasen im @Tierheim Pinzgau.

We gaan onze voorlopig laatste werk- en schoolweek in, want daarna vertrekken we voor een weekje Herfstvakantie naar Nederland.

Voor nu willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties en duimpjes — ze worden ten zeerste gewaardeerd! 💬💛
Tot ziens op het blog, YouTube of in Nederland

Pfiat di en liebe Grüße van de Auswanders 🏔️

Plaats een reactie Reactie annuleren

Panoramawandeling rond om de Dietrichshorn

Afwisselende rondwandeling beginnend vanaf de Unkenberg in het Salzburger Saalachtal.
Een beklimming van de Dietrichshorn is mogelijk, maar niet verplicht. De tour biedt veel mooie uitzicht- en rustpunten.

Het voordeel van meneer Auswander zijn baan als LKW lenker is dat hij soms op plekjes komt en denkt:” Dit is erg mooi hier, kunnen we hier niet eens wandelen?” Die avond ging ik dus zoeken naar het gebied wat hij me benoemde en vond er een erg geschikte wandeltocht: Panoramawandeling rond om de Dietrichshorn.

De Dietrichshorn is niet eens zo hoog, slechts 1542 meter hoog, toch steekt deze kleine top markant in het prachtige landschap uit. Onze wandeling gaat er helemaal omheen en is zeer afwisselingrijk. Overal zien we orchideeën, we gaan stukjes door het bos, dan weer over een forststrasse, langs de mooiste bloemenweides die ik ooit zag, over almen met koeien en we zien prachtige uitzichtpunten over het Saalachtal. Deze bloemenweides zijn beschermd en behoren bij het Pinzgauer Natura 2000 gebiet . Ze behoren tot de beduidendste bloemenweides van heel Europa. Het was gewoon niet vast te leggen op de camera, dit moet je gewoon met eigen ogen zien. Op zulke momenten weten we weer waarom we hier wonen. Ieder vrij moment mogen we genieten van al dit moois, wat een voorrecht…..

Het is erg warm deze wandel dag en we zijn echt blij met ieder stukje schaduw die we vinden . De vlinders zijn super actief met deze warmte dus fotograferen lukt niet echt, maar we genieten van hun vrolijke gefladder. Ook deze wandeling kunnen we van Harte aanraden om eens te lopen!

Samenvatting:

-start: Van Unken over de Heutal Landesstraße (L251) tot aan de afslag Unkenberg. Van hier de weg tot aan de laatste boerderij. 200 meter verderop bevindt zich de parkeerplaats. Unkenberg (gratis)

-voor ons was de rondwandeling 594 hoogtemeters en 9 km

-mogelijkheid om via een klettersteig de Dietrichshorn te beklimmen

-de rondwandeling is familievriendelijk, zorg wel voor goed schoeisel en een rugzak met voldoende eten en drinken, er is geen hut om ”ein zu kehren”

De afgelopen tijd : Ben ik alleen een week naar Nederland geweest om pap en mam te helpen bij hun aanstaande verhuizing en op die manier mijn broer en zussen een beetje te kunnen ontlasten. Voor mij de 1e keer dat ik de 1000 km zelf heb gereden, maar was prima te doen.

Waren de senioren van het tehuis blij dat ik daarna weer aanwezig was voor de activiteitenbegeleiding . Ze hadden mij en de activiteiten die ik organiseer gemist en dat voelde zeer goed moet ik zeggen.

En kwam ons nichtje met het vliegtuig vanuit Nederland over voor een weekje vakantie bij ons en hebben we nog wat leuke uitjes kunnen ondernemen. Extra fijn was dat het inmiddels dochter Auswanders 1e vakantieweek was en ze als nichtjes samen weer even wat Quality time hadden.

Voor nu zeggen we eerst weer tot ziens en Pfiat di

liefs van de Auswanders

ps: Een korte Short van deze wandeling vinden jullie trouwens op ons YouTube kanaal. Voor wie zich nog niet heeft geabonneerd, doe het bij deze gelijk even.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Naglköpflweg

Verken samen met ons de Naglköpflweg met zijn historische charme en grandioze uitzichten!

Inmiddels hebben we ons 2 jarig jubileum in Oostenrijk gevierd met een etentje bij de ”Kupferkessel”, ons favoriete restaurant hier in de omgeving. Het klinkt enorm cliché, ik weet het, maar die 2 jaren zijn echt omgevlogen. En ja, het ging ook niet altijd even makkelijk en mooi, maar de spreekwoordelijke weegschaal slaat nog altijd over naar het positieve!

Ik kan dan ook vol vreugde vermelden dat ik eindelijk het werk heb gevonden wat me op het lijf is geschreven en ook nog wel op slechts 10 minuutjes van huis, ik zou het zelfs kunnen fietsen. Het heeft een poosje geduurd, want het is niet zo een gewone baan hier als in Nederland, maar ik werk inmiddels als activiteitenbegeleider in een Seniorenhaus. Vaste dagen en uren en weekenden en feiertage vrij, mooier kun je het niet krijgen in de zorg.

Op één zo een vrije middag was ook manlief vrij en gingen we nog even aan de wandel. Dat is nou echt zo een groot voordeel van hier wonen. We hoeven niet te wachten op de vakantie en kunnen ieder vrij moment genieten van een wandeling, zowel groot als klein, uitdagend of gewoon een ”vrije middag geniet wandeling”.

Onder een strakblauwe hemel reden we naar Steindorf bij Niedernsill en parkeerden de auto op het kleine parkeerplaatsje genaamd Ematen . Direct naast de parkeerplaats begon de rondwandeling, we moesten even over een ”trappetje” klimmen en zaten dan gelijk op het wandelpad. Een schitterend uitzicht ontvouwde zich over het Salzachtal, de rivier kronkelde als een blauwgroene ader door het landschap en in de verte zagen we de machtige bergen van de Hohe Tauern.

Het pad ligt echt aan de zonzijde van de berg, misschien in de hoogzomer wat te heet, maar voor het voorjaar was het heerlijk. Je volgt steeds de richting van de Naglköpfl, een Keltische Kraftplatz. Onderweg zien we de natuur steeds meer ontwaken, overal voorjaarsbloemetjes, bijtjes en vlinders. Wil je onderweg even een rust en geniet momentje nemen dan kun je dat doen bij de Tauernliegen. Houten zit/lig stoelen met voetenbankje en tafeltje op de prachtigste uitzichtplekjes, super goed verzorgd!

Na de Naglköpfl en de bijbehorende kapelle loop je eerst een deel over de verharde weg en ga je beginnen aan de terugweg. Ondanks dat je nu over asfalt loopt is het nog steeds erg mooi en het uitzicht geweldig. Onderweg zie je het het traditionele Handwerk van de Pinzgauer hekken en je komt langs wat boerderijen. Hier zien we prachtige jonge lammetjes.

Dan nemen we de afslag naar Steindorf en beginnen we aan de afdaling, en nu gaat het weer over een natuurlijk pad. Het loopt tegen het eind van de middag en het prachtige slaglicht doet de natuur een nog mooiere gouden gloed geven. De vogels zingen hun lentelied, we zijn amper een mens tegen gekomen en we voelen ons op deze momenten oprecht gelukkig.

We komen door een stukje natuur dat vol staat met krokussen, een genot voor het oog. Natuurlijk moeten we dit even fotografisch vastleggen, de krokussen zijn er maar zo kort. En dan de laatste meters en we zien in de verte onze auto al weer staan. Wat een prachtige ronde. Niet te lang of te zwaar, en met veel prachtige uitzichten en rust plekjes. Ideaal voor een middagje vrij. We hebben er volop van genoten!

Samenvatting:

– start:Parkplatz Ematen Niedernsill (Steindorf)

-266 hoogtemeters en 4,4 km

-Gemakkelijke wandeling, familievriendelijk, maar niet geschikt voor een kinderwagen.

Zijn jullie wel eens in de bergen aan de wandel geweest, of gaan jullie meer voor het platte land? We horen graag een reactie.

Voor nu zeggen we Pfiat di en tot ziens, misschien tot ziens, als we in de Osterferien weer naar Nederland gaan. We kijken er naar uit!

Veel liefs van de Auswanders.

Verken de Schoonheid van de Steinalm in de Lente

Naar de Steinalm vanaf Bachwinkl. Terugweg over de alpine route Fuchssteig, richting de Einsiedelei.
8,5 mooie wandel kilometers!

De lente is in aantocht. De sneeuw snelt weg als het spreekwoordelijke ”sneeuw voor de zon”, de 1e vlinders vliegen al weer rond en de 1e bloemetjes komen boven. Wat een heerlijk moment!

Het is dat de sneeuwkanonnen in de nacht nog goed sneeuw kunnen maken omdat het iedere nacht nog steeds even onder het vriespunt is, anders was er van de pistes niks meer over. Ook die mooi Langlaufloipe achter ons huis is al lang verdwenen. Maar eigenlijk zijn we wel blij, we hebben genoten van onze schnee hikes en hebben van het rodelen, elk op onze eigen slee. Maar we kijken nu echt uit naar het nieuwe seizoen vol mooie wandelingen en nieuwe ontdekkingen in het hooggebergte.

Langzamerhand kunnen we dus iets meer aan de wandel. Zeker aan de zonkant van de berg is het gewoon al Lente. We besloten weer eens naar de Steinalm te gaan , hoog boven Saalfelden am Steinernen meer. Die berg ligt pal in de zon, die wandeling moest te doen zijn! Ik wilde er alleen eens een andere variant van maken, dat houd het spannend en interessant immers. Als je even terug scrolt in dit blog vindt je eerder wandelingen in dit gebied, of je klikt de onderstaande linken aan.

https://familieauswander.org/2024/03/20/via-de-einsiedelei-naar-de-steinalm/

https://familieauswander.org/2023/10/20/wandeling-naar-de-einsiedelei-palfen/

Onder een strakblauwe hemel rijden we richting Bachwinkl, een dorpsdeel van Saalfelden am Steinernen meer. De parkeerplaats is ruim en nu nog gratis te gebruiken, vanaf 1 mei t/m 31 oktober moet je betalen. ( 5 euro voor een dagkaart) De schoenen gaan aan en de wandelrugzak op, goed geluimd gaan we op pad. Onze 1e langere wandeling van dit seizoen!

Het 1e deel lopen we aan de schaduwkant van de berg, en moeten we dus ook af en toe nog een deel over de sneeuw lopen. Het is dan wel oppassen geblazen want soms is het glibberig, doordat er een klein laagje smeltwater over het hard bevroren sneeuw heen loopt. We moeten ons dan een beetje een weg banen langs de randen van het pad, maar komen dit deel van de route veilig door.

Sneeuw op het pad aan de schaduwkant van de berg

Als we op het open deel komen en uit de schaduw van de berg zijn wordt het echt warm, de jasjes gaan uit en ”meneer Auswander” rolt de broekspijpen al op tot een korte broek. Na een korte stop op een boomstam om even ons vocht aan te vullen lopen we door naar de Steinalm. Er komt steeds meer Winterheide tevoorschijn, de bergflank kleurt er roze van. wat een prachtig gezicht!

En dan zien we een Kleine vos vliegen, en na die 1e nog één en nog één, ze komen massaal op die heerlijke bloemetjes van de winterheide af, op een gegeven moment telden we er 12 stuks. en als de vlinders vliegen is het voor ons echt lente. Ook zien we een Citroenvlinder. Deze vlinders zijn overwinteraars en worden dus wakker zodra de zon warm genoeg is voor hen.

In de zomer is het altijd druk bij de Steinalm. Logisch, de alm is redelijk goed bereikbaar als je een beetje goed ter been bent en staat werkelijk op een schitterend plateau vol winterheide. Deze idyllische Almhütte werd gebouwd in het jaar 1869 en ligt op 1.268 meter hoogte. Over een aantal weken, zo rond begin mei zal de hut weer open gaan en vele wandelaars ontvangen voor een hapje of drankje. Wij hebben onze eigen ”Jause” bij ons en nemen plaats op een bankje tegen de schuur aan. We genieten van het lekkers uit onze rugzak en van het fenomenale uitzicht.

Dan besluiten we rustig af te dalen aan deze kant van de berg, zodat we er een mooie ronde van maken. We nemen de binnendoor route over de Fuschssteig, een alpinesteig die alleen voor Trittsichere wandelaars is. Voor alle anderen of mensen met kleine kinderen raden we de route via Kuhloch aan, dat gaat over een normaal pad en heeft geen moeilijkheidsgraad.

Hier in de felle zon zien we onze 1e Leverbloemetjes verschijnen. Deze plantensoort behoort tot de boterbloemfamilie. De aantrekkelijke en opvallende vroege bloeier, de blauwe bloem, soms wit, begint te ontkiemen zodra ook de krokussen en sneeuwklokjes uit de winterse grond komen.

Beneden aangekomen gaan we richting de Einsiedelei Palfen, een 1 persoons klooster, op 1006 meter hoogte. Deze hermitage is bewoond van april tot november. Het afgelegen gebouw is niet aangesloten op het elektriciteits- of waternet. Vanaf de Einsiedelei heb je een prachtig uitzicht over Saalfelden en in de verte de Kitzsteinhorn en de Hohe Tauern. We genieten hier nog even van en maken ons dan op voor het allerlaatste deel terug naar de parkeerplaats Bachwinkel.

Afdalen door het bos komen we na een totaal van 8,5 km wandelplezier aan bij onze auto. Rozig van de zon en de buitenlucht verruilen we onze bergschoenen voor de gympen en beginnen aan de terugreis. Het was een schitterende wandel dag geweest. Op zulke dagen weten we waarom we hier ook al weer wonen!

Even een update: Met mama gaat het naar omstandigheden redelijk goed, volgens de artsen van het UMCG had ze een ”engeltje op de schouder”. We zijn als haar familie dan ook heel blij dat het zo is afgelopen en hopen dat het de komende maanden zich misschien nog wel iets verbeterd. We kijken er dan ook enorm naar uit om haar en ook de rest van de familie zoals onze oudste dochter en schoonzoon volgende maand weer in de armen te mogen sluiten…..

Een korte samenvatting van deze wandeling vinden jullie op ons YouTube kanaal. Een duimpje of reactie waarderen we ten zeerste.

Tot een volgende keer

Pfiat di en een lieve groet van de Ausswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Winter Hike naar Kaseregg

Beleef een korte maar schilderachtige winter wandeling van Maria Alm naar de Kaseregg-kapel. Ontdek de natuur van Maria Alm vanuit een heel nieuw perspectief en geniet van de rust en stilte die je hier omringt!

We zitten al weer 4 weken in het nieuwe jaar en de laatste weken zijn weer voorbij gevlogen, zelfs in een vakantieland als Oostenrijk vliegt de tijd. Ondanks dat het winter is hebben we over het algemeen mooie dagen met veel zonneschijn en dat maakt zoveel goed. We gaan dus, als het ook maar even kan, nog regelmatig aan de wandel of de rodel. Ver weg van de drukke ski locaties zoeken wij de rust van de natuur op. Het is in deze tijd wat meer zoeken waar te wandelen in verband met de sneeuwhoogten en de lengte van de wandelingen, maar tot nu toe vinden we altijd weer wat moois.

Zo gingen we laatst naar Maria Alm, een dorp met ruim 22oo inwoners even ten oosten van Saalfelden am Steinernen meer. We waren hier ooit al eens geweest, de 1e zomer dat we hier woonden en liepen toen via de Kaseregg Kapelle langs de mooie ”muur van water” naar de grotten. Geen grotten zoals we die wel kennen maar wel ontzettend mooi om door te wandelen . Het gesteente is dusdanig gevormd dat het een soort van halve tunnel vormt waar je onder door loopt. Af en toe moet je een ladder of trapje nemen en het is een leuke, en niet al te zware wandeling om te maken, want de natuur is er fenomenaal. Ik bedenk me dan nu opeens dat ik dat destijds nooit heb uitgeschreven in een blog. Een mooi excuus om hier nog eens te gaan wandelen dus!

Met de sneeuwval van de laatste tijd was de hele wandeling geen optie maar naar de Kaseregg kapelle zou het te doen moeten zijn bedachten we. Een thermos warme thee en wat lekkers in de rugzak en we gingen bij stralende zonneschijn op pad. Er stond geen zuchtje wind en de zand brandde hoog aan de hemel, als snel gingen de muts en sjaal dus af.

De natuur om ons heen was echt een winterwonder landschap. Besneeuwde bomen, het glinsteren van de sneeuwkristallen , de beek die je zachtjes hoorde ruizen en verder alleen stilte. De meeste mensen zoeken de ski piste op dus het was zo heerlijk rustig, en dan ook nog dat grandioze uitzicht wat je continu op het Steinernes meer had.

Na de oversteek over de Krallerbach beginnen we aan een korte klim en dan komt de Kapel al in zicht. De Kaseregg kapelle is een oer oude boerenkapel en ligt op een hoogte van 1049 meter . We hebben nu dus 232 meter geklommen en voor een sneeuwwandeling vinden we dat eigenlijk wel genoeg, want hier gaat het natuurlijk niet over een netjes geprepareerde winterwanderweg . Naast de kapel staat een bank in de zon waar we heerlijk gaan zitten genieten van een mok thee, de zon en de stilte. Alleen het klateren van het water uit het iets lager gelegen bronnetje horen we. Op zulke momenten realiseren we ons hoe blij we zijn dat we in zo een mooie omgeving wonen en hier met zeer grote regelmaat van mogen genieten! Soms lijkt het voor mensen wel eens alsof we altijd op vakantie zijn als ze onze foto’s zien, maar ook wij moeten hier werken voor ons onderhoud, maken lange dagen op school en zien soms ook wel de mindere kanten van Oostenrijk.

Na onze rust en geniet pauze gaan we aan de daling beginnen. Maar eerst komen we nog langs de ”muur van water”, die nu in een muur van ijspegels is veranderd. Wat een schitterend gezicht. Dan moeten we voorzichtig naar beneden, daar we niet de eersten zijn die deze wandeling maken is het padje hier en daar wat glad getreden, vooral in de bochten. Gelukkig komen we alle 3 veilig beneden alwaar we opnieuw de Krallerbach oversteken en rustig teruglopen naar ons startpunt. Al met al heb je zo een rondwandeling van 8 km.

En terwijl ik zo deze laatste zinnen typ is er kort geleden het bericht binnen gekomen hier dat mijn mams in het ziekenhuis ligt met een herseninfarct….Mijn moeder die deze zomer in september nog vol plezier over de lange en spannende hangbrug van de Stubnerkogel liep. Mijn jongste broer belde en was gelukkig bij hen. Kijk , dat zijn dan toch even de nadelen van verder weg wonen, 1000 km van de familie. Ik wilde direct wel een logeertas inpakken en komen, maar na overleg werd me verteld dat dat niet nodig was, behalve als de situatie zich zou verslechteren. Maar goed de 1e nacht slaap je toch niet goed. Ik ken vanuit de zorg de schrijnende, heftige situaties van zo een infarct en dat maakt je toch wel ongerust. Inmiddels, na wat onderzoeken, lijkt het erop dat ze er redelijk goed door gaat komen. Dat stelt al heel erg gerust.

samenvatting:

parkeren: gratis Krallerwinkel (Maria Alm) t.h.v. Ferienhaus Rohrmoos

hoogtemeters: 232

lengte: 8 km

te verlengen in de zomer met de ”grotten” wandeling, of als je voor een Alpine topwandeling gaat naar één van de topkruizen van het Steinerne meer.

Een korte ”short” van deze mooie winter wandeling vindt je op ons YouTube kanaal. Wie zich nog niet heeft geabonneerd, doe dat bij deze gelijk even. Een reactie achterlaten waarderen we ten zeerste.

Voor nu Pfiat di en tot een volgende keer maar weer

liefs van de Auswanders

Untersulzbachtal

Bij de ingang van het Untersulzbachtal ligt de “Untersulzbach-waterval”.Deze waterval hoort niet in de schaduw van haar grote broer de Krimmler waterval te staan. Het is een waar natuurjuweeltje. De rondwandeling leidt met verschillende uitkijkpunten rond de ca. 80 m diepe watervalkloof. Het start- en eindpunt is het Gasthof Schütthof. Een aanrader!

Sorry, ik heb een poos geen nieuw blog geschreven. Na ons bezoek aan Nederland, ben ik zelf bijna 2 weken uit de roulatie geweest, flink ziek. En dan blijven er toch dingen liggen en je moet ook weer je draai vinden, maar ik ben er weer hoor!

Vorig jaar hadden we om deze tijd al een halve meter sneeuw hier liggen. Dit jaar ligt er alleen hogerop wat sneeuw en aan de schaduwzijde. De sneeuwkanonnen blazen op hun hardst om de pistes in ieder geval wit te krijgen en vanuit de verte zie je dus witte linten over een verder groene berg, een komisch gezicht.

Muttertage

Vorige week had ik 2 ”muttertage ” op de Landwirtschaftschule, de scholieren vrij en de moeders in de schoolbanken, de omgekeerde wereld. Ik zag er eerst wel tegen op, dat moet ik eerlijk toegeven, maar achteraf gezien waren het 2 hele leuke dagen!

Natuurlijk hadden we een aangepast rooster, met een soort van lezingen waar we ook als werkende moeders ( lees: vooral boerinnen) wat aan hadden om het leven als vrouw en moeder vol te houden en ook de broodnodige tijd over hielden om onze eigen accu weer op te laden. Verder hadden we sport, dat was ingevuld met een uurtje Zumba, waren we creatief en maakten met Floristiek een mooie winterkrans en kregen een uitgebreide rondleiding door de hele school.

Het eten was kostelijk, de leerlingen die de richting Toerisme en service in hun pakket hadden gekozen, kookten waarlijk 5 sterren maaltijden voor ons. Wij hoefden in de eetzaal slechts te gaan zitten en ons te laten bedienen, alleen al dat was de moeite van de moeder dagen waard. Ik en nog een paar moeders gingen na de lesdag weer naar huis, de ”internaat moeders” sliepen ook echt op school en in het zelfde bed als hun dochter. Achteraf kijk ik dus terug op 2 hele leuke dagen, je leert de andere moeders kennen en beleefd echt hoe dochterlief de school beleefd.

biggetjes in de stal van de Landwirtschaftschule

Untersulzbachtal

In deze tijd van het jaar moet je je wandelingen een beetje aanpassen. Niet te vroeg starten, want dan is het nog koud. De wandelingen moeten niet te lang zijn, want het wordt immers vroeg weer donker en ook niet al te hoog liggen in verband met de sneeuw . Na wat zoek werk kwam ik dus uit op het ons nog onbekende Untersulzbachtal.

Het Untersulzbachtal staat bekend om zijn enorme grote mineralen rijkdom zoals Bergkristal en Aquamarijn, maar het bijzonderst is wel de Epidot die ze hier vinden. Het dal is verder geheel onbewoond en is landschappelijk zeer mooi. Als we vorig jaar die kant op reden bezochten we vaak het even verder gelegen Krimmler Achental. We liepen daar dan langs de watervalweg of de oude Tauernweg omhoog naar de Veitenalm. Dat deden we vaak buiten het drukke toeristen seizoen om, want de Krimmler waterval is een toeristen magneet en dus altijd erg druk bezocht.

Dochterlief had huiswerk en ook de week erop een toets dus zij bleef thuis. Ook de schooldagen zijn lang, dus ze keek ook wel uit naar een ochtendje een beetje uitslapen en thuis rustig aan doen. Met z’n tweetjes gingen wij dus op pad. Een klein rugzakje met een thermosje warme thee voor twee en wat lekkers was genoeg voor dit keer.

Parkeren deden we bij Gasthof Schütthof die op dit moment gesloten was tussen de beide hoogseizoenen in. De wandelschoenen gingen aan en de rugzak op en daar gingen we. We waren warm gekleed, want deze wandeling zat aan de schaduwzijde van de berg jammer genoeg, maar er stond geen wind dat scheelt dan wel weer. Al gauw gingen we licht stijgend via een prima onderhouden pad omhoog. Het was afgezien van het ruizen van water geheel stil en met het kleine laagje sneeuw en vorst deed het bos bijna sprookjesachtig mooi aan.

Tussen de bomen door konden we een blik in de diepte werpen, daar beneden lag een diepe kloof en we zagen een poel water met een prachtige groen blauwe schakering. En weer verder licht stijgend het pad omhoog, ik werd in mijn dikke winterjas er gewoon warm van. Ineens hoorde ik een roep: Oh Wauw, wat mooi! Ik zette er dus even iets meer tempo in, onderwijl oppassend dat ik niet op een stukje verijsde sneeuw zou stappen, want ik was natuurlijk ook wel nieuwsgierig.

Op het uitzichtpunt aangekomen, ontvouwde zich een schitterend tafereel, de Untersulzbachfall stortte zich voor onze ogen 80 meter in de diepte en aan weerszijden van de kloof hingen lange ijspegels te glanzen. wat een prachtig plaatje! We snoven die heerlijke negatieve ionen op , want die zijn super gezond voor je luchtwegen en geven je een algeheel gevoel van welbehagen. We wilden bijna niet weg van deze plek zo mooi.

Na iedere klim kwam er weer een uitzichtpunt waar je echt even de tijd voor moest nemen , tot we tenslotte zo hoog waren dat we de waterval al voorbij waren. Hier stroomde de rivier weer als een rustige rivier en hadden we een grandioos uitzicht op de Großvenediger, de hoogste berg van de Venediger gruppe en de grens met Ost Tirol. De wandelbordjes gaven aan dat we hier rechtdoor konden lopen en nog een aantal almen konden bezoeken, en ook het Schaubergwerk waar je een rondleiding voor kon boeken in de zomermaanden.

We besloten ter plekke dat we hier in het voorjaar zouden terugkomen en dan met z’n drietjes deze tocht zouden maken tot aan de Finkalm. Dan zou het echt een dagwandeling van 17 km gaan worden, maar we kijken er nu al naar uit. Als je er in het voorjaar naar toe gaat, komen de krokusjes weer tevoorschijn waar het sneeuw is gesmolten en is de natuur zo ongelooflijk mooi en bovendien alles nog heerlijk rustig.

Via een brug steken we de rivier over en gaan we langzaam aan de afdaling beginnen. Dan zien we een prachtig picknicktafeltje en bankje, jammer genoeg ligt er sneeuw op, maar we drinken hier onze warme thee en eten ons reepje op. De afdaling is wat moeilijker, er zijn wat steile delen, en alhoewel het een makkelijk pad is is het door de sneeuw hier en daar wat glad. Ook aan deze zijde heb je af en toe een uitzichtpunt en nemen we dus even de tijd om deze mooie waterval nog even te genieten.

De wandeling is relatief kort, als je alleen de watervalweg neemt. Voor deze tijd van het jaar echter precies goed en nog net goed te doen, voordat er te veel sneeuw zou liggen. Deze onbekende waterval mag eigenlijk niet in de schaduw staan van haar grote broer, want het is een echt natuurjuweeltje. Bovendien een stuk minder toeristisch en gratis te bezoeken. Ook het parkeren is gratis, maar je zou als tegenprestatie een consumptie bij het Gasthof kunnen nemen…..

Misschien een leuke tip voor een volgende keer als je vakantie houd in deze omgeving?

Voor nu Pfiat di en tot een volgende keer. Graag zien we een leuke reactie tegemoet. Een filmpje van deze fantastische leuke tour vinden jullie weer op ons YouTube kanaal. Neem een kijkje en vergeet je vooral niet te abonneren ,en een duimpje achter te laten.

liefs van de Auswanders

Samenvatting:

– parkeren en start: 47°14’13.9″N 12°15’41.3″E

Gasthof Schütthof Schiedhofgasse 115
A – 5741 Neukirchen am Großvenediger

-176 hoogtemeters en 2,1 km wandelen

-te verlengen naar één van de almen in het dal en het Schaubergwerk.

-Licht tot middelzwaar

-Goed schoeisel dragen

Weißsee Gletscherwelt

De Weißsee Gletscherwelt in Uttendorf in het Salzburger Land presenteert zich in de zomer als een indrukwekkende bestemming voor wandelaars,
en bergprofessionals. Omgeven door de indrukwekkende natuur van de Hohe Tauern kun je met volle teugen genieten van de dag. Gaan jullie met ons mee?

De kinderen zijn weer naar huis vertrokken, twee heerlijke weken hebben we samen doorgebracht. De logeerkamer is weer leeg en aan tafel zitten we weer met z’n drietjes. Het leven neemt weer zijn gewone gang. Nu geen school, maar vakantiewerk bij wildpark Ferleiten als enige verschil voor onze dochter. Tussendoor nog wat visite gehad van lieve vrienden die hier in de buurt vakantie hielden en nu met eigen ogen konden zien hoe we hier leven. Ook Dochterlief haar schoolvriendinnetje was hier in de buurt op vakantie met haar ouders en zo konden de meisjes ook nog wat tijd samen doorbrengen.

Vorig jaar al wilden we gaan wandelen bij de Weißsee Gletscherwelt aan het eind van het Stubachtal, maar dan een beetje aan het eind van het seizoen, als de meeste toeristendrukte weer voorbij zou zijn. Een flinke onweersbui deed echter daar heel wat bomen omvallen zodat de cabinebahn en een aantal wandelpaden daar waren afgesloten.

We moesten dus een poosje geduld hebben, maar dit keer ging het dan toch lukken. De naam Stubach komt trouwens van “stäubenden Wasser”, oftewel Stuivend water. Via 13 kehren, oftewel haarspeldbochten , ga je over een Tolvrij pasje genaamd Panoramastrasse van Uttendorf op 804 meter naar de Enzingerboden op 1480 meter. Nipt voor de zomerdrukte aan en ook nog eens bij stralend ”Bilderbuchwetter”stonden we even voor 09.00 uur dan op de parkeerplaats van de Enzingerboden.

Met de Seilbahn suizen we even later omhoog richting het middelstation Grunsee. Er is onderweg nog duidelijk te zien dat er vorig jaar met de onweersbui vele bomen zijn omgevallen. We genieten van de vergezichten die steeds mooier worden en de koeien die heerlijk staan te herkauwen op de groene almen. Het middelstation laten we liggen, alhoewel het er betoverend mooi uit ziet op deze hoogte, we willen immers richting de gletschers.

Na een heerlijke rit in de Seilbahn bereiken we dan ons eindpunt: Berghotel Rudolfshütte op 2315 meter hoogte, te midden van de prachtige natuur van de Hohe Tauern. Ooit begonnen als berghut in het jaar 1874 en nu een prachtig berghotel , en enkel en alleen maar per seilbahn te bereiken. Naamgever van het hotel is de zoon van Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi.

Je zou hierboven nog met de Medelz stoeltjeslift verder omhoog kunnen gaan, en wel naar de Medelzkopf op 2760 meter. Het laatste deel klim je dan omhoog, en is alleen voor mensen die ”tritsicher” zijn. Wij willen echter voor een bezoek aan de gletscher gaan. Er zijn 2 mogelijkheden: de Gletscherlehrweg Sonnblickkees – “Reise in die Arktis” (AV-Nr. 715), die voor vrijwel iedereen goed te doen is en Gletscherlehrweg Ödenwinkelkees (AV-Nr. 715), die zwart staat aangegeven dus wat moeilijker te lopen is. Wij gaan natuurlijk voor de laatste.

De ochtendlucht is op deze hoogte nog fris, zeker als de wind over de Weisssee waait, we trekken de jassen er toch maar even over aan en gaan dan op pad. Het duurt maar even en het is of we alleen op de wereld zijn, deze route is niet zo veel belopen. We genieten volop van het uitzicht, zuigen onze longen vol met deze gezonde lucht en genieten van de witte toppen van de drieduizenders om ons heen die tegen de knalblauwe lucht afsteken.

Al gauw wordt het pad moeilijker, eigenlijk wordt het meer een ”zoek je pad en huppel over de grote rotsblokken”, oei blij dat ik mijn wandelstokken altijd bij me heb. Dochter Auswander gaat er als een jonge Berggems over heen, mij kost het iets meer moeite. De jassen gaat uit, de zon komt hoger en ook de inspanning maakt ons warmer. We komen een prachtig rotsblok tegen waarop we onze pauze gaan houden. De rugzak gaat open, en we smullen van onze verse meegebrachte broodjes terwijl we over het machtige dal heen kijken waar ooit de gletscher als ijsrivier heeft gestroomd. De sporen zijn duidelijk te zien. Dat een traag stromende rivier van ijs zoveel kracht kan hebben!

De Ödenwinkelkees komt steeds dichterbij,maar het pad ook steeds moeilijker. Ik geef man en dochter de keus om nu op eigen tempo te gaan lopen en niet steeds op mij te wachten, zodat zij nog alle tijd hebben om aan de voet van de gletscher te komen. Wij kennen dat gevoel wel, het staan voor deze meters dikke rivier van ijs, maar dochter Auswander heeft dat zelf nog niet meegemaakt, niet wat ze zich herinnert in ieder geval.

Als ik over mijn schouder kijk zie ik hoeveel we zijn afgedaald en dat het Hotel Rudolfshütte een klein stipje is geworden. Pfoeeee moeten we dat straks nog weer omhoog lopen? Wat doen we onszelf toch altijd aan denk ik grinnikend. Als ik een mooie plek ontwaar ga ik, mijn vocht aanvullen en heerlijk genieten van het uitzicht en de stilte. Man en dochter zijn al gauw hele kleine stipjes geworden. Laat die 2 Gemzen maar lekker gaan, ik geniet zo ook wel.

de ''mond'' van de Ödenwinkelkees — de ”mond” van de Ödenwinkelkees

Als we elkaar weer treffen krijg ik spannende verhalen te horen, over hoe het ijs en sneeuw van de gletscher aan het smelten was en er soms zomaar een steen los kwam. Maar ook mooie foto’s die ze daar gemaakt hebben. We zoeken nog even een zonnig plekje aan de Weisssee en eten en drinken nog wat. Langzaam aan komen er wat meer wolken binnendrijven en verduisteren dan de zon waardoor het ineens ook wat frisser wordt, tijd om weer in de Seilbahn te stappen. We besluiten onderweg om ook nog even bij de Grünsee uit te stappen , dat kan nog mooi even voor de Seilbahn sluit. Eén etappe lager is het duidelijk warmer voelen we. Ook hier kun je prachtig wandelen zien we en ter plekke besluiten we hier zeker nog eens terug te komen.

geen makkelijk wandelpad — geen gemakkelijk wandelpad

Terug bij de auto worden de bergschoenen verruild voor de slippers en lopen we richting Alpengasthof Paletti, de berglucht maakt hongerig en een lekkere Radler zal er ook wel in gaan. Het was een heerlijke wandeldag en met behulp van de Seilbahn was het helemaal ideaal. Voor ieder is er boven wat wils qua wandelingen, van eenvoudige wandelingen tot zwaardere tochten. Een aanrader dus!

Samenvatting:

– Uttendorf im Pinzgau , via de mautfreie Panoramastraße Stubachtal (17 km) ook met het openbaar vervoer te bereiken Postbuslinie 672

-gratis parkeren op de Enzingerboden

-berg en dal ticket ( Weisssee) voor volwassenen: 34 euro, berg of dal ticket 23 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) jeugd, 24 euro, berg of dal ticket 16 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) kids 17 euro 11,50. Kinderen t/m 5 jaar gratis.

Oh ja en nog een leuk nieuwtje: Ik ga per 2 september weer in de zorg werken en wel in Schwarzach in de kliniek! Al ga ik natuurlijk wel het fabelhaft mooie uitzicht op de Mooserboden missen. Maar goed dat is slechts een seizoen job en nu heb ik straks voor het hele jaar een stabiele baan. Erg blij mee natuurlijk!

Binnenkort plaats ik ook nog een mooie YouTube samenvatting van deze mooie dag op ons kanaal. dus hou het in de gaten en voor degene die zich nog niet heeft geabonneerd , doe dit zeker even!

Voor nu: Pfiat di en de lieve groeten van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Via de Einsiedelei naar de Steinalm

Mooie wandeling, met korte klim via de Fuchssteig naar de idyllische Steinalm.

Terwijl de zon volop aan de hemel staat te branden en de Imbach en Kitzsteinhorn met hun wit besneeuwde toppen tegen de knalblauwe lucht afsteken, tik ik dit blogje. Vandaag zijn we officieel een jaar in Oostenrijk, ongelooflijk waar is dat jaar gebleven? Wat hebben we een bureaucratische zaken moeten afhandelen en wat hebben we, met allerlei zaken heus wel eens gedacht: ”Waar zijn we aan begonnen?” Maar dit uitzicht vanuit ons huis is onbetaalbaar, de rust die hier nog heerst en de wandelgebieden te kust en te keur om ons heen. De winter is ons ook meegevallen, tuurlijk we hebben af en toe een flink pak sneeuw gehad, maar hebben ons er goed doorheen geslagen en ook qua weer niks te klagen gehad. Dochterlief doet het goed op school en heeft weer een ”Schnupperstage” gelopen, dit keer bij de Kleintierpraxis, en is weer vele ervaringen rijker geworden.

Einsiedelei

Als het weer het toelaat, en dat is hier zeer vaak en we zijn vrij, dan gaan we op pad. Dit keer besloten we richting Saalfelden te rijden en vanuit daar via de Einsiedelei naar de Steinalm door te lopen. De Einsiedelei kenden wij 2 nog van vorig jaar. Op een mooie , onverwachts vrije , herfstmiddag liepen we die ronde met z’n tweetjes. https://familieauswander.org/2023/10/20/wandeling-naar-de-einsiedelei-palfen/ Toen al hadden we ons voorgenomen de wandeling nog eens te lopen en dan via de ”alpine” route Fuchssteig door te lopen naar de Steinalm.

De Einsiedelei is nu nog niet bewoond, maar van april tot november leeft er een monnik, zonder luxe en in stilte. Natuurlijk komen er wel wandelaars en Pelgrims voorbij, maar voor de rest woont hij daar alleen. Vanaf de parkeerplaats is dat dus ons 1e doel, matig steil gaat het via een makkelijk pad omhoog. Ook komen we voorbij Schloss Lichtenberg, maar die wordt nog bewoond door het nageslacht van de Adellijke familie en niet te bezichtigen. We genieten vanaf het kleine 1 persoonsklooster even van het mooie uitzicht en vullen ons vocht aan en dan lopen we een stukje terug om de Fuchssteig te beklimmen.

Er is een ”normalweg” naar de Steinalm, die voor iedereen te doen is, de Fuchssteig is een Alpineweg. Neem dus alleen deze route als je een geoefende wandelaar bent met alpine ervaring! Op zich vonden wij de route goed te doen, er zijn kabels om je eventueel aan vast te houden en je moet ten alle tijde gewoon goed opletten. We hebben in de bergen wel veel moeilijkere routes gelopen, maar ik vond een waarschuwing zeker op z’n plaats. Enkele jaren geleden stortte een 54 jarige Wiener zich daar in de dood omdat hij de route onderschatte en op normale schoenen met gladde zool liep. Hoe tragisch…..

Wij genieten van de klim omhoog, nu de sneeuwgrens steeds hoger komt komen er meer wandelingen vrij en dus ook iets meer uitdaging. Via deze steig komen we weer uit op de ”normalweg” en er komt een schitterend zicht op de Hochkalkalpen vrij. We zien weer volop Leverbloemetjes en ook de 1e viooltjes van het seizoen worden weer gespot. Jammer genoeg gaat de föhnwind steeds harder waaien en we zijn blij dat we in het bos verdwijnen en dus in de luwte zijn.

Wist je dit?

Een föhn is een warme droge wind aan de noordzijde van de Alpen die ontstaat doordat wind uit het zuiden opwarmt als deze over de bergen stroomt.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Steinalm

Als we de Steinalm oplopen zijn we diep onder de indruk van het adem berovende uitzicht, de bloeiende heide op de voorgrond en de idyllisch gelegen hut. Ondanks dat de hut nog gesloten is lopen we er naar toe, we vullen onze bidons bij de houten waterbak en gaan op een bankje even lekker zitten en genieten van de omgeving. De rugzak gaat open en we eten onze klaargemaakte broodjes smakelijk op.

De Steinalm hutte is gebouwd in 1869 en ligt op 1268 meter midden in het ”steinerne meer ”, op een werkelijk ongelooflijk mooie plek. Het is er nu nog vrij rustig, maar straks lopen de koeien en de geiten weer over de almen en vele wandelaars die onderweg zijn naar de hut voor een echte Pinzgauer Schmankerl (lekkernij). Vanaf hier kun je ook verder omhoog richting de Peter Wiechenthalerhutte, maar dat is een zwaardere route en ook deels een Klettersteig.

De wind gaat steeds harder waaien, maar is niet koud, toch besluiten we voor de terugweg te gaan. Dit keer nemen we de ”Normalweg” en op deze wijze maken we er een echte rondwandeling van. We komen nog langs de Kuhloch, een natuurlijk gevormde grot, waar we een korte pauze houden. Daarna wandelen we op ons gemakje al genietend naar beneden.

samenvatting:

via de Normalweg familievriendelijk en voor iedereen die een beetje goed ter been is te doen.
490 hoogtemeters, 8 km
Fuchssteig is alleen voor geoefende wandelaars met alpine ervaring en goed schoeisel
parkeren : kostenvrije parkeerplaats Einsiedelei in het Stadsdeel Bürgerau (Saalfelden)

Op ons YouTube kanaal staat weer een filmpje om te bekijken, als je ons volgt krijg je bij ieder nieuw filmpje daarvan bericht.

Voor nu weer, Pfiat di

en tot een volgende keer

Plaats een reactie Reactie annuleren

Via de Teufelsteg langs het wilde water van de Saalach.

Slechts 6 km en 60 hoogtemeters, maar toch een fantastisch mooie tocht, Over de Teufelsteg loop je langs de rivier de Saalach. Start en eindpunt is het dorp Lofer. Op en top genieten!

Sneeuwdump!

Deze week kwam er een enorme sneeuwdump over Oostenrijk, te danken hadden we dit aan een ”Italientief”. Het begon met veel regen, ging over in natte sneeuw, werd droge sneeuw en bleef daarna doorsneeuwen , met dikke witte vlokken tot in de nacht. Wij zijn er goed afgekomen, maar passen zoals de Brenner stonden finaal vast, hele dorpen kwamen zonder stroom te zitten en bomen begaven het onder hun zware sneeuwlast. Meneer Auswander had gelukkig zijn vracht nog op tijd weg kunnen brengen al was het een erg drukke dag voor hem.

Krokusvakantie

De Toerismebranche was er natuurlijk superblij mee, de pistes waren tot witte linten over de verder groene berg geworden, inclusief grote bruine vlekken. Zo konden de toeristen die nu Krokusvakantie vierden, lees, hoofdzakelijk Nederlanders, toch nog even fijn op de lange latten. Ja het was echt merkbaar aan de vele gele nummerborden bij de weg.

Het gekke was de volgende dag was het al weer warm, de sneeuw gleed in enorme bulten van ons dak af, onze kater Pascha schrok zich een ongeluk als hij net lekker lag te zonnebaden op de veranda. Je hoorde het smeltwater overal vandaan stromen, de zonkracht was gelijk enorm sterk. We zaten dan ook al vrij snel weer op onze veranda in de zon. Maar waar konden we nu gaan wandelen? De sneeuw iets hoger was nog niet direct weg en overal was het nat en drassig. Maar met dit werkelijk zonovergoten weer en ook wat voorspeld stond voor de volgende dag gingen we ons toch even beraadslagen over de wandelplek. Hoe noordelijker, hoe minder sneeuwval, dus we besloten de kant van Lofer op te gaan.

Lofer

We beginnen onze autorit in een witte wereld en hoe noordelijker we komen hoe groener het weer wordt. In Lofer is er van de sneeuw dan ook bijna niks meer te zien. Lofer is een klein, maar lieflijk dorp in het Pinzgauer Saalachtal en ons start en eindpunt van de wandeling. We maken de wandeling langs de Saalach en door de Teufelsschlucht over de Triftsteg, houten bruggen die je een mooie inkijk op de rivier geven vol grote rotsblokken en draaikolken. Met een beetje geluk kun je de capriolen van kajakkers zien, deze rivier is een toplocatie voor watersport.

Wist je dit?

Vroeger was het hout in de rivier laten meedrijven de enige manier om hout over lange afstanden te vervoeren. Voor dit gevaarlijke werk was echter een begaanbaar pad nodig. Zo is de Triftsteg ontstaan. Soms kwam er echter een houten stam vast te zitten en om ze te verwijderen, moesten dappere mannen met touwen in de diepte worden neergelaten. Tegenwoordig is de Triftsteg een mooie wandelroute.

de Trifsteg

We parkeren de auto in Lofer en lopen richting de Saalach, hier zien we de bekende gele wandelbordjes. Wij zelf vinden het een onnodige actie, vermelden op het bord dat je niet met hoge hakken of nette schoenen de route moet lopen, maar je zou ze de kost geven die het wel doen. Hoe vaak wij al niet iemand op slippers door een Klamm zagen gaan of op nette zondagse schoenen de berg omhoog, zo gevaarlijk!

Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken deze wandeling! — Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken lopen !

Het water kolkt wild door de rivier, een machtig gezicht en al gauw zien we een 1e Kajak voorbij komen. Respect hoor, ik doe ze het niet na. We verbazen ons over de hoeveelheid Leverbloempjes die langs de kant groeien, een bloemetje uit de Ranonkel familie. Vorige week zagen we al wat 1e exemplaren in bloei staan, vandaag kleurt de hele rand mooi paars en steekt mooi af tegen de bruine bladeren die op de bodem liggen. Ze is een echte voorjaarsbloeier en bloeit in maart en april op de bosbodem. Ook een 1e Bosanemoon en een Sleutelbloem zien we. De lente komt er aan, heerlijk!

volop Leverbloempjes stonden te stralen in de zon

Als we even een korte stop maken om van het overweldigende landschap te genieten zien we weer een nieuwe groep Kajakkers aankomen. Als ware water acrobaten peddelen ze tussen de rotsen door , een prachtig gezicht. De natuur is overweldigend, je moet soms gewoon even stoppen om achterom te kijken, dan zie die mooie witte toppen boven alles uitsteken. Af en toe passeren we een kleine waterval en er zijn bankjes genoeg om even te zitten en gewoon met je ogen dicht te genieten van het watergeruis, het gezang van vogels en de warme zon op onze wangen.

Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruizen van het water en de warmte van de zon — Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruisen van het water en de warmte van de zon

Op een gegeven moment wordt het watergeruis minder, we lopen langs een stuk met minder hoogteverschil en minder rotsblokken. We naderen een brug die we oversteken en zien dan ook dat de Kajakkers hier uit het water gaan. Na het oversteken van de brug duiken we het bos in, het pad gaat even stijl omhoog en komt in een bijna sprookjesachtig bos uit. Mos in overvloed en tussen de bomen liggen wat rotsblokken, de zon wordt gefilterd doorgelaten en het geeft een heel mysterieus schijnsel. Ik verwacht bijna ieder moment dat een rotsblok zich uitrolt tot een trol!

Aan de bosrand tegen een houten kapschuurtje staat een bankje, hier gaan we zitten om even wat te eten en te drinken. Vanaf die plek hebben we een werkelijk fantastisch zicht op de tegenoverliggende bergen. We hebben nog maar net tegen elkaar gezegd hoe wonderlijk het is dat we met deze temperaturen nog geen vlinder hebben gezien of de 1e vliegt al voorbij. Deze Citroenvlinder is zo mooi fel geel gekleurd en vliegt af en toe even voorbij om ons te groeten, maar blijft jammer genoeg niet zitten om zich te laten fotograferen. Het andere exemplaar vloog te snel om even te kunnen determineren, maar we worden helemaal vrolijk, zo een mooie dag en dan ook nog weer eens vlinders zien. Ongelooflijk dat we 2 dagen terug een echte winterdag hadden.

In het mooie bos gedeelte. Zien jullie ook een trol?

We maken ons op voor het laatste deel. Na het open stuk volgt nog weer een bos, opnieuw weer sprookjesachtig mysterieus. We komen nog langs een Pestzuil en dan dalen we langzaam af naar de rivier. Als we de lange brug oversteken staan we exact op ons startpunt van de wandeling. Wat een geweldige leuke rondwandeling, slechts 6 km maar zoveel moois om te zien onderweg. Wij kunnen hem niks anders dan aanraden.

lekker Hollands Snacken

En als je dan toch in Lofer bent dan ga je ook nog even lekker naar Sanne’s Snackbar. Soms kun je toch wel even een lekker bakje patat oorlog missen, een frikandel speciaal , kroket of kaassouflé. Sanne is 10 jaren geleden met haar ouders ook vanuit Nederland naar Oostenrijk geëmigreerd waar haar ouders een goedlopende appartementenverhuur runnen en zij dus een Nederlandse Snackbar. Boffen wij even! Met een goed gevulde buik, rozige wangen van de zon en geheel ontspannen rijden we weer richting huis.

samenvatting:

parkeren in Lofer 47°35’12.3″N 12°41’43.5″E , maar ook met het openbaar vervoer bereikbaar. Vanaf Zell am see buslijn 260, Vanaf Kitzbühel/St. Johann lijn 4012.
bijna 6 km lopen en slechts 60 hoogtemeters
familievriendelijk, maar niet geschikt om met een buggy te wandelen.

Bedankt weer voor jullie lieve reacties, daar genieten we altijd van.

We zeggen tot een andere keer en

Pfiat di

de Auswanders

ps: Volgen jullie ons YouTube kanaal al? Het nieuwste filmpje staat online

Plaats een reactie Reactie annuleren

Over het Smokkelaarspad naar de Staubfall.

Een korte maar prachtige tour naar de Staubfall.

Een jaar geleden stapten we rond middernacht in een volgepakte auto, met dito volgepakte aanhanger er achter. Er stond een afspraak gepland om bij ons nieuwe huis de sleutels in ontvangst te nemen, een zekere spanning was dus wel bij ons aanwezig. Nu zou het echt gaan gebeuren!

De rit verliep voorspoedig, alhoewel half februari was er van winterse taferelen geen sprake. Een fijne koffie break met wat lekkers bij de grote M onderweg en natuurlijk een plaspauze en nog een keer een stop onderweg en we waren er al. Het bijzondere was dat de afstand steeds kleiner leek te worden nu we al zo vaak heen en weer waren gependeld.

Als we Oostenrijk binnen rijden lijkt het wel voorjaar. Het is werkelijk een komisch gezicht, de ski pistes zijn witte linten over de verder groene bergen. De sneeuw die we de vorige keer hier kregen toen we in het Bluntautal logeerden en de wereld hier in een winterwonderland omtoverde, was nu finaal verdwenen. Als de sneeuwkanonnen hun werk niet hadden gedaan was er helemaal niet veel sneeuw over geweest.

Bij het huis aangekomen maken we eerst een ronde door het huis samen en worden de meterstanden genoteerd. Na de nodige handtekeningen krijgen we de sleutels overhandigd. Daarna moeten we hard aan de slag om de auto en aanhanger leeg te maken voor dat het donker gaat worden.

Het lijkt op kamperen in eigen huis. We slapen met onze nieuwe matrassen op de grond van onze slaapkamer, hebben onze camping klapstoelen meegenomen om op te zitten en opgestapelde bananendozen vormen een tafeltje. Uit het huis in Veendam namen we voor tijdelijk even gordijnen mee om voor ons slaapkamerraam te hangen tot de nieuwe klaargemaakt zijn. Een opgewarmd blik soep en een slaatje vormen voor ons deze 1e avond in ons nieuwe huis onze avondmaaltijd.

Die avond maak ik ons tijdelijk bed op in een verder kale kamer, gordijnen die totaal niet passen, maar voor nu wel even voldoen. Als we bijna 24 uur op zijn valt ons toch echt de moeheid aan en kruipen we onder de wol. Het is aardedonker, ik moet er echt aan wennen, geen straatlantaarn voor de deur en werkelijk doodstil, maar het duurt maar even of we zijn vertrokken. Moe van de lange dag en alle indrukken…..

En dit alles is nu alweer een jaar geleden. Het klinkt cliché maar het jaar is voorbijgevlogen, 11 maanden wonen we alweer in Oostenrijk. Dochter Auswander heeft net haar ”semester zeugnis”ontvangen, vergelijkbaar met een rapport in NL, en hiermee kunnen we haar nu inschrijven bij vervolgopleidingen. We zijn met recht trots op haar, vrijwel allemaal 1 en 2en. Ook dat is hier dus anders, een 1 is het hoogste cijfer, haha , je kijkt er in eerste instantie even gek tegenaan!

Wat is nu de balans? Zijn we blij met de stap om ”Aus zu wandern”of hebben we er toch spijt van? Eerlijk is eerlijk, het was niet altijd even makkelijk. Bureaucratie lijkt hier in Oostenrijk te zijn uitgevonden en alles duurt zo lang voor het geregeld is, dat zijn we als Nederlanders niet gewend. De auto op Oostenrijks kenteken laten zetten was een hele Bureaucratische klus en ook Dochterliefs ”kinderbijslag” duurde 8 maanden alvorens het rond was.

Mijn diploma als Helpende Plus wordt hier niet ”anerkannt”, en terwijl er zo een enorm tekort aan zorgkrachten is kun je er bijna niks mee beginnen hier. Ze weten niet waar ze me onder moeten scharen, daar mijn diploma in hun visie een stukje is van social betreuer, van Pflege hilfe en Heimhilfe. In Nederland ben je dan multi inzetbaar. De ouderenzorg vind ik grotendeels nog erg in de kinderschoenen staan, hopeloos ouderwets. Maar enerzijds ook logisch daar hier in Oostenrijk vaak meerder generaties in een groot huis samenwonen en hulp voor ouders, opa en oma altijd dichtbij is. En dan dat dialect ! Als spreek en versta je vloeiend Duits, dit is wel van een andere orde. Als ze onderling praten heb je echt moeite om het te volgen. In de loop der tijd wordt het wel wat makkelijker maar allesbehalve eenvoudig.

Toch zijn we echt blij met onze stap. De rust en ruimte is werkelijk genieten. Je moet even weg van de Toeristische trekpleisters zoals de ski pistes, maar dan heb je waarlijke ”Kraftplatze” en heb je het gevoel alleen op de wereld te zijn. Als je van rust en natuur houd is dit een geweldig land. Wanneer het ook maar even kan zijn we op pad de natuur in en ontdekken we steeds weer een nieuw stukje van onze Neue Heimat.

Heutal

Zo gingen dit weekend op pad naar het Heutal bij Unken. Het voordeel van veel onderweg zijn met de LKW en werk-bus is dat manlief veel nieuwe wegen en plekjes ontdekt. Zijn laatste ontdekking was dus het Heutal bij Unken. Nu kenden we Unken nog van een prachtige wandeling die we vorig zomer maakten zie hiervoor : https://familieauswander.blogspot.com/search/label/Unken , dus nieuwsgierig gemaakt ging ik kijken of het Heutal ook nog een mooie wandeling herbergde die we in deze tijd van het jaar al konden doen. Alhoewel het in de dalen al heerlijk voorjaarsachtig aandoet, ligt boven natuurlijk nog sneeuw dus vele wandelingen zijn nog niet mogelijk.

Auf 1.000 m Höhe, fernab von Lärm und Trubel liegt das idyllische Heutal im Salzburger Land. Egal ob Sommer oder Winter, hier genießen Sie Ruhe und Natur in ihrem Ursprung.
https://www.heutal.at/de/das-heutal

En dat klopt inderdaad, het idyllische Heutal ligt ver van Lawaai en drukte. We trekken de wandelschoenen aan, doen de rugzak met drinken en wat lekkers op en gaan op pad. Het 1e deel moeten we nog even door wat sneeuw ”baggeren”, nou ja sneeuw, het heeft ook wel wat van Slush puppy, het drankje van ijsdeeltjes en siroop. Jullie kennen dat toch wel?

Al gauw komen we op een pad in het bos, constant begeleid door de rivier de Fischbach, het ruizen van de rivier en het fluiten van de vogels geeft ons direct ontspanning en dan ook nog die zon erbij, het voelt als compleet voorjaar. We zien zelfs de 1e bloemetjes weer bloeien, de kleur komt weer terug in de natuur. Langzaam gaan we afdalen en komen in een soort van brede kloof terecht, dit was het oude smokkelaarspad tussen Duitsland en Oostenrijk, koffie en sigaretten gingen hier stiekem de grens over. Af en toe hebben we een geweldig zicht op de dieper liggende rivier en zien we zo mooi de trapvormige cascaden, ook de Fischbach wasserfall is prachtig om te zien.

Steeds zicht op de Fischbach cascaden — Heutal cascaden

De hoofdattractie van deze wandeling is toch wel ,die geweldige 200 meter hoge, Staubfall , de wandeling loopt namelijk achter de waterval langs en is ook exact de grens tussen Oostenrijk en Duitsland. De naam is echt wel duidelijk, rond de waterval stuift het water verneveld rond en dat is ook nog eens heel gezond, zeker voor mensen met astma en allergie.

We moeten een stuk over een stenen trap omhoog klimmen, maar nergens gevaarlijk en er hangt zelfs een stalen ketting om je eventueel aan vast te houden. Het water gaat steeds harder bulderen naarmate we dichter bij komen, we voelen de waterverneveling en we zuigen onze longen vol met die heerlijke negatieve ionen, want in dit geval is negatief dus positief! Dan hebben we een kort inkijkje achter de waterval, een gordijn van water, wat mooi om te zien! Hoeveel liters water zouden hier wel niet naar beneden komen?

Wandelingen naar watervallen zijn altijd al mooi , maar als je er nog eens achter langs loopt is het nog specialer. Zo staat de wasserfallerlebnisweg Ferleiten me ook nog als zeer mooi in de herinnering. https://familieauswander.blogspot.com/search/label/ferleiten . We besluiten op Beiers grondgebied nog een stuk door te lopen en gaan uiteindelijk op een bankje in de zon heerlijk genieten van het ruizen van het water en de inhoud van onze lunchtrommel.

De wandeling is nog door te lopen tot aan Ruhpolding waar je de tour kunt uitbreiden met een bezichtiging van het Holzknechtmuseum. Holzknecht is een oude informele term voor bosarbeiders, waarvan sommige nog steeds gebruikelijk zijn in Beieren, Bohemen en Oostenrijk. Heen en terug wordt het dan een wandeling van 16,5 km.

Wij houden het heerlijke bankje in de zon als eindpunt en nemen die heerlijke warmte in ons op. Als we in de schaduw van de berg dreigen te raken is dat voor ons het startsein om langzaam aan terug te gaan. Ik ”speel” nog een beetje met mijn fotografie bol bij de waterval en dan lopen we al genietend terug. Een kleine regenboog tekent zich af door de waternevel, maar jammer genoeg niet sterk genoeg om op de foto te kunnen vastleggen.

Het was vanuit ons huis even een klein uurtje rijden, maar zo de moeite waard, alleen al van de autorit naar een wandeling kunnen we enorm genieten. Dat geweldige landschap wat langzaam aan je voorbijtrekt. De bewolking die zich oplost en de bergtoppen tevoorschijn doet komen. In één woord genieten!

samenvatting:

Korte, maar prachtige tour naar de Staubfall

familievriendelijk, maar niet met een buggy en je moet wel goed ter been zijn

parkeren: Parkplatz P4 am Talschluss des Heutals 47°39’41.2″N 12°39’05.0″E

hoogteverschil: 93 meter

van en naar de Staubfall is het totaal 4 km, te verlengen naar Ruhpolding of Winklmoosalm , wordt het 16,5 km. Of in de zomer nog de ronde door het Mäander Hochmoor.

Binnenkort plaats ik op ons YouTube kanaal nog een mooie samenvatting van deze wandeling. Abonneer je daar even om alle beelden te kunnen blijven volgen.

https://youtube.com/@wandelmeemetdefamileauwander?si=6YROlCB3EGHj5fOM

Voor nu zeggen we weer Pfiat di

Bedankt voor jullie lieve reacties en tot een volgende keer!