wandelen – Familie Auswander

Wüstlauweg

Langs de Kapruner Ache – van de Klammsee naar de Kesselfall

Het is al weer oktober. Ook hier in Oostenrijk vliegt het jaar voorbij. De herfst doet langzaam zijn intrede. De loofbomen tonen hun pracht in alle denkbare tinten: van goudgeel tot warm oranje en dieprood. Ook de lariks begint zijn naaldjes in een stralend goudgeel te hullen, als een kostbare juweel in het herfstlicht. Het is een waar spektakel voor het oog. De blauwe lucht vormt het perfecte decor, en de bergtoppen, licht bedekt met een dunne laag sneeuw, lijken te glinsteren in de frisse lucht. Een moment van pure schoonheid.

Half september maakten we een wandeling in Kaprun, via de Wüstlauweg naar de Kesselfall. Er is dit weekend niet veel tijd voor een lange wandeling, maar het kriebelt te veel om gewoon thuis te blijven. Ja, ook wij kunnen het hier wel eens druk hebben. Even naar buiten, even dat gevoel van vrijheid weer. De bergen liggen tenslotte om de hoek — het zou zonde zijn om ze te laten wachten.

We parkeerden de auto bij de Klammsee, die er opnieuw schitterend bij lag: een blauwgroene diamant midden in het dal. Ook na ruim tweeënhalf jaar hier te wonen, blijf ik me verbazen over de intensiteit van de kleuren in de bergmeren.
Met onze bergschoenen aan en de rugzak op nemen we het pad dat links van de rivier loopt, in de tegenovergestelde richting van de Klammsee. We volgen de rivier stroomopwaarts, en het constante geklater van het water vormt onze muzikale metgezel tijdens de wandeling.

Op een gegeven moment passeren we de bergbanen die naar de Kitzsteinhorn leiden. Hier is het even wat drukker — wandelaars, mountainbikers en toeristen die richting de liften lopen. Maar al snel laten we de bedrijvigheid achter ons en keren we terug naar het rustige wandelpad langs de rivier. De natuur wordt ruiger; het pad klimt licht omhoog en de bergen lijken dichterbij te komen.

Dan bereiken we de Kesselfall — een kleine, maar indrukwekkende voorproef van haar grote broer, de Sigmund-Thun-Klamm. Via een smal paadje naar beneden hebben we een prachtig uitzicht in de kloof. Verschillende watervalletjes storten hier samen en vormen de Kapruner Ache, die verder stroomafwaarts eerst de Klammsee vult en daarna zijn weg vervolgt door de Sigmund-Thun-Klamm. Het water bruist en kolkt tussen de rotsen, terwijl fijne nevel de lucht vult. We blijven even staan, luisteren en kijken, snuiven onze longen vol met deze gezonde ionen.

Vanaf hier kun je de wandeling nog voortzetten, richting de parking waar de bussen vertrekken naar de indrukwekkende Mooserstauboden. Hier kun je “einkehren” bij het Gasthaus Kesselfall, een gezellige plek voor een pauze. Wij besluiten echter aan de terugweg te beginnen.

Ik ben al vaak langs deze plek gereden, maar nog nooit gestopt. Dit keer wil ik de Gedächtnisstätte met eigen ogen zien — de gedenkplaats die herinnert aan de tragische gebeurtenis van 11 november 2000. Die ochtend werd Kaprun getroffen door een ramp die het dorp diep heeft getekend. 155 mensen, op weg naar de Kitzsteinhorn om te gaan skiën, kwamen toen in de gletsjertrein om het leven.

Het was het ergste ongeluk in de Oostenrijkse geschiedenis en het heeft talloze nabestaanden voor hun leven getekend.
De binnenruimte van de gedenkplaats is sober. Iedere overledene heeft er zijn of haar eigen plekje — met foto’s, kleine voorwerpen of persoonlijke herinneringen. Ik zie veel jonge gezichten, lachend op de foto’s.
Die ochtend stapten ze vast ook lachend in de trein, vol verwachting van een prachtige ski dag.
Het raakt me diep — de stilte, de namen, de glimlachen die plots stilvielen.

Ik schrijf nog een kort stukje in het gastenboek en daarna gaan we weer naar buiten. We steken de weg over en zoeken ons wandelpad langs de rivier weer op.
Even later glijden onze blikken over de berghelling, waar nu de kabelbaan rustig omhoog zweeft. Van de rails en de ingang van de tunnel is niets meer te zien — de natuur heeft de wond laten dichtgroeien. Maar voor de nabestaanden zal de pijn nooit helemaal verdwijnen. Terwijl we daar staan, is het nauwelijks voor te stellen wat zich hier ooit heeft afgespeeld.

Op een gegeven moment kun je links afslaan en het laatste deel van de wandeling op een iets andere manier lopen. We nemen afscheid van onze metgezel, de vrolijk klaterende Ache, en slaan het pad linksaf in. Op een bankje nemen we even de tijd om te genieten van het uitzicht en iets te drinken en te eten.

Dit laatste deel van de route voert ons door natuurlijker terrein, over paden die in de zomer gedeeld worden met grazende koeien op de almen. Nu ze dichter bij de boerderij zijn gehaald, is het hier stil — maar hun aanwezigheid is nog duidelijk te zien aan de voetsporen in de grond en de herkenbare “vlaaien” die verspreid liggen langs het pad.

We tikken de zeven kilometer aan wanneer we de auto weer bereiken bij de Klammsee. Het was een mooie ronde — afwisselend, rustig en niet al te zwaar. Met nog geen tweehonderd hoogtemeters is het precies goed voor een dag als vandaag. Je zou de wandeling iets kunnen verlengen door nog even rond de Klammsee te lopen. “Einkehr” is dan mogelijk bij het Klammseestüberl aan de oever van het meer. We kunnen uit eigen ervaring zeggen dat dit een prima adresje is! Voor de kinderen is er bovendien een klein speeltuintje met een kabelbaantje, waar ze even heerlijk kunnen ravotten.

Oh ja: Wil je er een echte dag wandeling van maken en toch niet mega zwaar hoeven stijgen dan is de ”Kapruner Ausblickrunde” een optie, deze volgt ook de Wüstlauweg en neemt verder alle mooie bezienswwardigheden in Kaprun mee in de route! ( 21 km en bijna 600 hmtr)

kort samengevat:

-parkeren bij de Klammsee in Kaprun of onder bij de parking van de Sigmund Thun klamm

-7 km en 180 hmtr

-eenvoudige wandeling over meest goed begaanbare paden. Hier en daar iets stijging en wat boomwortels, gesteente. Familievriendelijk, maar niet geschikt voor kinderwagens.

-evtl. een kijkje nemen bij de Gedenkstätte t.h.v. de Panoramabaan

-combineerbaar met een ronde rond de Klammsee, een bezoek aan de Sigmund Thun klamm en de Kapruner Ausblickrunde.

Op mijn werk gaat alles goed. In het kader van Dierendag – of zoals ze hier zeggen, Tierschutztag – had ik geregeld dat er een therapiehond op bezoek kwam. De bewoners genoten enorm van het bezoek van Skip, en aankomende week komt hij zelfs voor de tweede keer langs.

Ook het dierenasiel bracht ons een bezoekje. De directrice – niet alle dieren natuurlijk – vertelde met veel enthousiasme over het asiel en de dieren die daar verblijven. Op de beamer liet ze foto’s zien, wat bij de bewoners veel herkenning en ontroering opriep.

Samen met de bewoners en medewerkers hebben we een inzamelingsactie gehouden voor voer, lekkernijen en speeltjes voor de dieren. Alles werd met grote dankbaarheid in ontvangst genomen – een mooi gebaar dat zowel mens als dier zichtbaar goed deed.

Ein herzliches Danke!

Am 14. Oktober durften wir einen schönen Vormittag im Seniorenzentrum Kaprun verbringen. Im Rahmen des gewählten Themas Tierschutz konnten wir den interessierten Bewohner:innen das Tierheim Pinzgau vorstellen und Einblicke in unsere Arbeit geben.

Ein besonderes Dankeschön an Priscilla und das Team vom Seniorenhaus Margaretha – und für den liebevoll gefüllten Geschenkskorb mit Leckerlis, Spielzeug & Futter für unsere Fellnasen im @Tierheim Pinzgau.

We gaan onze voorlopig laatste werk- en schoolweek in, want daarna vertrekken we voor een weekje Herfstvakantie naar Nederland.

Voor nu willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties en duimpjes — ze worden ten zeerste gewaardeerd! 💬💛
Tot ziens op het blog, YouTube of in Nederland

Pfiat di en liebe Grüße van de Auswanders 🏔️

Plaats een reactie Reactie annuleren

Gmail kapelle: “Ein Ort der Stille im Sturm der Zeit.”

Gmail Kapelle? Ik moet toegeven, de naam klinkt toch wel een beetje ongebruikelijk. “Gmail” doet sterk denken aan de gratis e-maildienst van Google. De naam komt echter van het woord Gemälde. Vroeger hing hier namelijk een schilderij van Maria.

Hoog boven St. Johann in Tirol siert een kleine kapel de rotswand aan de Niederkaiser, de Gmailkapelle. Toen ik deze naam las moest ik alleen maar denken aan GMAIL, de wel meest bekende E-mailservice van Google en vroeg mij of hoe een oude kapel wel niet aan zo een moderne naam kwam?

De naam ‘Gmail’ komt van het woord ”Gemälde”wat schilderij betekent. Vroeger hing hier een schilderij van Maria of zoals ze wel hier zeggen, Maria Mutter Gottes. Het bijzondere kapelletje dateert van het jaar 1782. Een paar jaren later in 1809, toen Beierse en Franse soldaten het dorp binnen vielen en Kirchdorf in brand staken, vluchtte een deel van de bevolking naar de Gmailkapel om daar bescherming te vinden.

Op een mooie zondag begaven we ons even buiten ons eigen Salzburgerland en reden we richting Kirchdorf in Tirol. Er zijn verschillende varianten mogelijk om naar de kapel te wandelen, wij kozen voor de route vanaf Gasthaus Mitterjäger in Gasteig bij Kirchdorf in Tirol. Via deze tour neem je de Lourdesgrotte ook mee, maar er zijn startpunten genoeg. Bij Gasthaus Mitterjäger parkeren we de auto en steken de weg over. Hier was het even zoeken want we zagen nog geen wandelbordjes, maar na het doorlopen en oversteken van de rivier zien we voor het eerst ook de welbekende gele wandelbordjes en gaan linksaf richting de Lourdesgrotte.

Als we de laatste huizen gepasseerd zijn gaat het tussen grazende koeien door over mooie almen rustig stijgend omhoog tot we bij de bosrand komen. Daarna is het een afwisseling van bos en almen en zien we Kirchdorf steeds kleiner worden. Uiteindelijk gaan we echt het bos in en wordt de klim ook steiler. Grote rotsen komen tevoorschijn en af en toe een klein trappetje om de klim makkelijker te maken en dan bereiken we uiteindelijk de ”grot”. Hier houden we een korte uitblaas en bijkom pauze en vullen we ons vocht weer aan. Daarna gaat het weer flink stijgend omhoog richting de Gmail kapelle. Tijdens de wandeling kwamen we amper een mens tegen, maar hier op het bankje naast de kapel treffen we toch wat meer mensen aan.

Het is een bijzonder gezicht, de kapel lijkt tegen de rotsen geplakt te zitten, niet voor niks heeft het ook wel de naam Felsenkapelle. Vanaf het ”balkon” waar de kapel gebouwd is heb je een fantastisch uitzicht. Een opschrift die we daar lezen is “Ein Ort der Stille im Sturm der Zeit.” en waarlijk de mensen die op het bankje daar zitten genieten alleen van de rust en het uitzicht, ze spreken niet eens hardop, ze fluisteren bijna. We nemen nog even een kijkje binnen in de kleine kapel en gaan dan weer verder op pad. Nu wordt het echt flink steiler, we gaan namelijk over de Niederkaiserkamm. Pas hier wel op als je met kleine kinderen de tour maakt, de diepte naast het pad is niet te onderschatten!

Boven aangekomen volgen we de richting van de Metzgeralm en Bacheralm en hier lopen we grotendeels alleen nog over Forststrassen. Maar ik moet zeggen dat me dat persoonlijk wel beviel na al die grote stappen die we moesten nemen over de Kamm. Heb je geen eigen Jause bij je dan heb je de mogelijkheid om bij deze ook ”ein zu kehren”. Langzamerhand komt er iets meer bewolking aangedreven, maar koud is het allesbehalve. We komen dan ook weer warm, bezweet, maar zeer voldaan aan bij de auto achter het Gasthaus.

Als we op de terugweg over Lofer komen besluiten we bij Sanne langs te gaan voor een echt Hollands patatje oorlog en frikandel speciaal. Deze dochter van een Nederlandse familie runt daar een goedlopende Snackbar met vele Hollandse snacks. https://www.unique-lofer.com/nederlands/ En soms kunnen we dat echt wel eens missen, die kroket, bamischijf of frikandel speciaal, en zijn we dus blij haar snackbar relatief in de buurt te hebben. Sanne zit druk in een verbouwing, maar je kunt al wel bij haar eten op het terras of ophalen. Samen met haar vriend vergroten ze de Snackbar en wordt het echt een restaurant met bar.

Nadat we heerlijk op het terras hebben genoten van ons snacks rijden we goed gevuld en vol van onze wandeling van vandaag terug naar huis. Inmiddels is het dochter Auswander haar laatste vrije dag, maandag begint school weer, dat zal echt flink wennen worden na 9 weken zomervakantie!

De Bauernherbst feesten en 1e almabtriebe zijn gestart, we glijden langzaam de herfst in. We hopen echter dat we weer zo een mooi najaar mogen beleven als de vorige jaren en er dus nog vele wandelingen en uitjes kunnen volgen. Over uitjes gesproken. Een paar weken terug gingen we het Maria Himmelfahrt weekend, een aantal dagen naar Sud Tirol in Italië. Dochterlief wilde nog altijd graag eens de Drei Zinnen zien en daar naar toe wandelen. Het was een heerlijk zonnig weekend en fijn om weer eens in de mooie Dolomieten geweest te zijn. En bijkomend voordeel, vanuit ons huis ook nog eens heerlijk dichtbij!

Voor nu zeggen we tot de volgende keer en Pfiat di

Bedankt voor al jullie likes en lieve comments. Ik zal binnenkort op ons YouTube kanaal, weer even een korte impressie van onze wandelingen plaatsen. Dus neem af en toe een kijkje daar en likes zijn zeer welkom.

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

start: Gasthaus Mitterjäger Gasteig Kirchdorf in Tirol

8 km

564 hoogtemeters

niveau: middel ( tot deels zwaar)

Goed Schoeisel is een must, rugzak met eten en drinken en evt. zonbescherming/ extra kleding. Het weer in de bergen kan snel omslaan.

Ontdek de Gamsgrubenweg: Een Prachtige Wandeling in Oostenrijk

We hebben een heerlijke vakantie doorgebracht op het eiland Corsica, voor ons een geheel nieuw gebied, maar super geslaagd! Op de heenweg namen we Pisa nog even mee op de route, als je er toch zo vlak bij bent moet je wel even met eigen ogen die ”Scheve toren” aanschouwen. En natuurlijk deden we net als alle andere toeristen mee met het maken van die gekke foto’s. Om me heen kijkend zag ik mensen allerlei capriolen uithalen om het later op hun social media te kunnen posten verwacht ik. Die nacht sliepen we op de boot, waarna de Moby Ferry ’s ochtends om 08.00 uur uit de haven van Livorno wegvoer. Het 1e deel van de reis was de zee wat onrustig en mochten we dan ook niet aan dek komen voor onze veiligheid. Ik vermoed dat we een beetje een staartje van de depressie hadden die Oostenrijk en een groot deel van midden Europa in zijn greep had.

We hebben echt genoten, van die heerlijke azuurblauwe zee, de mooie auto routes door de bergen met zijn diepe kloven en de rivieren met hun natuurlijke zwempoelen, de vlinders en het heerlijke weer. Voor onze kinderen en ouders van onze schoonzoon vonden we het wel sneu. Juist nu zij vakantie in ons huisje vierden, en op onze Pascha pasten, was het nog steeds geen mooi weer in Oostenrijk. Juli 2025 was wat dat betreft geen hoogstandje qua zomerweer. Bij thuiskomst hebben we nog wat dagen samen kunnen doorbrengen en bleek dat we toch een beetje Corsicaanse warmte achter ons aan hebben kunnen slepen.

Eén van de 1e wandelingen die we deden na thuiskomst in Oostenrijk was de route via de Gamsgrubenweg naar de Bockkarkees. Die ochtend vertrokken we op tijd om de route over de Großglockner Hochalpenstraße te nemen, ideaal dat we een seizoen ticket hebben, we kunnen er zo vaak als we willen, over rijden. Nadat we de auto geparkeerd hebben in het ”parkhaus” en de wandelschoenen zijn aangetrokken en de rugzakken zijn opgedaan, lopen we richting de ingang van de Gamsgrubenweg. Deze loopt door 6 tunnels en laat je daarna binnen in het hart van het Nationalpark Hohe Tauern. Het pad erdoor is breed en zeer goed begaanbaar, maar wel erg koud, en af en toe druipt er een waterdruppel zo pardoes op je hoofd. Een Tip: zorg voor een jasje of vest!

Jaren geleden verliep het pad grotendeels zonder tunnels, maar door voortdurende steenslag werd besloten het pad veiliger te maken middels tunnels. Zelf herinneren we ons deze oude situatie nog goed. Tegenwoordig is het ”buitenom” pad echt niet meer begaanbaar.

Let op: Officieel loopt de route sinds een aantal jaren nog maar tot en met tunnel nummer 6! Toch is de route naar de Oberwalderhutte gewoon geopend en de route er naar toe prima te bewandelen, in ieder geval tot aan Wasserfallwinkel,het eindpunt van de Gamsgrubenweg. Wel is het op eigen gevaar omdat er altijd, zoals in elk alpine gebied, steenslag kan voorkomen!

De vergezichten zijn fenomenaal, onder staalblauwe lucht zien we de Großglockner en de Pasterze gletscher voortdurend voor ogen. Het gebied wat je doorwandelt is beschermd gebied, je mag hier niet van het pad afgaan. Geef je ogen goed de kost en je ziet de mooiste bloemen, waaronder ”der Weisse braut der Berge” Edelweiss, in grote getale. Ook vlinders maken dankbaar gebruik van dit gebied: Kleine Vos, Atalanta, Dagpauwoog, Bleek Bauwtje, Icarus Blauwtje, Vlaggewikkeblauwtje, Sint Jansvlinder, Berg-eribia en ga zo nog maar even door fladderden vrolijk in het rond. Jullie snappen vast waarom ik geen hele lange wandelingen kan maken, er is veel te veel te zien en te fotograferen!

Bij Wasserfallwinkel is de eigenlijke Gamsgrubenweg ten einde. Bankjes en tafeltjes nodigen je uit om hier ”op de mooiste Jausenplatz von Osterreich” onder het genot van het fenomenale uitzicht, een pauze te houden. Wij lopen nog even door en eten in alle rust tussen de afgesleten gletscherstenen naast de rivier onze ”Jause” op.

Na het oversteken van een smal bruggetje over de rivier verandert de route ook echt. Nu is er geen weg meer, maar concentreer je je op de steenhopen of de wit/rode strepen die hier en daar zijn aangebracht. Hier is het echt Alpine gebied en loop je veelal over enorme afgesleten rotsblokken heen met de mooiste strepen erop die de gletsjer er ooit vele jaren geleden in kerfde. Een gletsjer is immers een zeer langzaam stromende rivier van ijs. Nu zie je met eigen ogen wat een kracht dat heeft gehad!

Toen we 16 jaar geleden ook de Bockkarkees gletsjer bezochten lag de ”tong” nog een stuk lager. Inmiddels een stuk gekrompen is en blijft een gletsjer een bijzonder iets om te aanschouwen. Kleine riviertjes van ijskoud water stromen als aders door de ijsmassa, een intens blauwe kleur is dan zichtbaar in het ijs. Een fascinerend schouwspel!

Je kan uiteindelijk geheel door naar de Oberwalder hutte (2.973 mtr ), een hut die majestueus mooi gelegen ligt op de Großen Burgstalls. Deze hut wordt vaak gebruikt voor alpine trainingen en als tussenstop naar verschillende toppen als b.v. de Großglockner. Wij besluiten om nog even heerlijk door het gebied heen te struinen, tussen immense afgeslepen rotsen door zien we op de karigste grond de mooiste plantjes en ook weer heel veel Edelweiss. We nemen de omgeving gretig in ons op. Het deel waar we lopen is heel rustig, we voelen ons bijna alleen op de wereld in het bijna surrealistische landschap en genieten van het zicht op de Großglockner en de vele hanggletsjers aan de overkant.

Dan moeten we toch langzaam aan de terugweg beginnen. Langzamerhand zijn er ook wat wolken aan komen drijven, maar het is voor op deze hoogte nog een prima temperatuur. Waar ze onder in het dal verzuchten onder de enorme warmte, is het hier op deze hoogte een heerlijke temperatuur om te wandelen.

Heerlijk rozig van de buitenlucht en de zon stappen we daarna in de auto en rijden al nagenietend van deze mooie tour weer naar huis toe.

Samenvatting:

-start aan de Kaiser Frans Joseph Höhe, via de Großglockner Hochalpenstraße, dit is een tolstraat en daar moet je dus voor betalen. Ben je hier in de buurt op vakantie dan loont een 3 weken kaart en kun je er op gaan hoe vaak je wilt, want er zijn vele mooie wandelmogelijkheden en ”ausstellungen” om te bezoeken.

-De Kaiser Frans Joseph Höhe is ook met het openbaar vervoer te bereiken en sommige hotels in de omgeving verzorgen er ook taxi vervoer naar toe.

-Gamsgrubenweg , 7 km heen en terug, 200 hoogtemeters . Tot aan de hut ruim 600 hoogtemeters.

-tot aan tunnel 6 te begaan. Daarna neemt de wegverzorger ”keine haftung” meer en is het op eigen risico. Maar de weg tot aan de Wasserfallwinkel is breed en prima te belopen met hier en daar een bankje om te rusten of het mooie landschap te aanschouwen.

-De tunnels zijn koud en kunnen wat water druppelen, een jasje is geen slecht idee.

-Na Wasserfallwinkel tot aan de Oberwalderhutte is het echt Alpine terrein en niet te onderschatten. Stevig schoeisel, rugzak met water en proviand, zonnecrème en eventueel wandelstokken zijn zeker aan te raden!

-een ( pittigere) variant is de Gamsgrubenweg lopen , daarna via de (klettersteig) route afdalen naar de Pasterze gletsjer, het gletsjerpad wandelen tot aan de Margaritzenspeicher en daar weer omhoog klimmen richting de Kaiser Frans Joseph Höhe

-in de zomer (juni, juli en augustus) is de pass geopend van 05:30- 21:00 uur, laatste toegang om 20:15

Wij zijn inmiddels al weer bijna 2 weken aan het werk en dochter Auswander verzorgd als vakantiewerk weer de Cadi touren bij het Wildpark Ferleiten. Voor nu zeggen we Pfiat di en tot de volgende keer maar weer.

Veel liefs van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

ps: Een filmpje van deze prachtige tour zal binnenkort op ons YouTube kanaal verschijnen, dus: STAY Tuned!

Panoramawandeling rond om de Dietrichshorn

Afwisselende rondwandeling beginnend vanaf de Unkenberg in het Salzburger Saalachtal.
Een beklimming van de Dietrichshorn is mogelijk, maar niet verplicht. De tour biedt veel mooie uitzicht- en rustpunten.

Het voordeel van meneer Auswander zijn baan als LKW lenker is dat hij soms op plekjes komt en denkt:” Dit is erg mooi hier, kunnen we hier niet eens wandelen?” Die avond ging ik dus zoeken naar het gebied wat hij me benoemde en vond er een erg geschikte wandeltocht: Panoramawandeling rond om de Dietrichshorn.

De Dietrichshorn is niet eens zo hoog, slechts 1542 meter hoog, toch steekt deze kleine top markant in het prachtige landschap uit. Onze wandeling gaat er helemaal omheen en is zeer afwisselingrijk. Overal zien we orchideeën, we gaan stukjes door het bos, dan weer over een forststrasse, langs de mooiste bloemenweides die ik ooit zag, over almen met koeien en we zien prachtige uitzichtpunten over het Saalachtal. Deze bloemenweides zijn beschermd en behoren bij het Pinzgauer Natura 2000 gebiet . Ze behoren tot de beduidendste bloemenweides van heel Europa. Het was gewoon niet vast te leggen op de camera, dit moet je gewoon met eigen ogen zien. Op zulke momenten weten we weer waarom we hier wonen. Ieder vrij moment mogen we genieten van al dit moois, wat een voorrecht…..

Het is erg warm deze wandel dag en we zijn echt blij met ieder stukje schaduw die we vinden . De vlinders zijn super actief met deze warmte dus fotograferen lukt niet echt, maar we genieten van hun vrolijke gefladder. Ook deze wandeling kunnen we van Harte aanraden om eens te lopen!

Samenvatting:

-start: Van Unken over de Heutal Landesstraße (L251) tot aan de afslag Unkenberg. Van hier de weg tot aan de laatste boerderij. 200 meter verderop bevindt zich de parkeerplaats. Unkenberg (gratis)

-voor ons was de rondwandeling 594 hoogtemeters en 9 km

-mogelijkheid om via een klettersteig de Dietrichshorn te beklimmen

-de rondwandeling is familievriendelijk, zorg wel voor goed schoeisel en een rugzak met voldoende eten en drinken, er is geen hut om ”ein zu kehren”

De afgelopen tijd : Ben ik alleen een week naar Nederland geweest om pap en mam te helpen bij hun aanstaande verhuizing en op die manier mijn broer en zussen een beetje te kunnen ontlasten. Voor mij de 1e keer dat ik de 1000 km zelf heb gereden, maar was prima te doen.

Waren de senioren van het tehuis blij dat ik daarna weer aanwezig was voor de activiteitenbegeleiding . Ze hadden mij en de activiteiten die ik organiseer gemist en dat voelde zeer goed moet ik zeggen.

En kwam ons nichtje met het vliegtuig vanuit Nederland over voor een weekje vakantie bij ons en hebben we nog wat leuke uitjes kunnen ondernemen. Extra fijn was dat het inmiddels dochter Auswanders 1e vakantieweek was en ze als nichtjes samen weer even wat Quality time hadden.

Voor nu zeggen we eerst weer tot ziens en Pfiat di

liefs van de Auswanders

ps: Een korte Short van deze wandeling vinden jullie trouwens op ons YouTube kanaal. Voor wie zich nog niet heeft geabonneerd, doe het bij deze gelijk even.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Tauerngoldweg Großes Zirknitztal

De vallei van de Grote Zirknitz is een grandioze hooggebergtevallei met bulderende watervallen, oude lariks en Zirben bomen en een lange, mysterieuze geschiedenis. Want te midden van een monumentale berg wildernis bevond zich hier eeuwen geleden een centra van legendarische goudwinning!

Op de kop af 4 jaren geleden hadden we een mooi huisje gehuurd in Apriach, niet voor weg van de Grossglockner Hochalpenstrasse en schuin tegenover de mooie Jungfernsprung waterval. Ik had toen een mooie wandeling in de ”to do” map gedaan, maar het was er niet van gekomen. Het weer was in die periode wat instabiel, vaak vanaf halverwege de middag kwam er onweer of regen. Niet ideaal voor een dag-wandeling in het hoog gebergte dus….

Laatst kwam die mooie wandeling weer in mijn gedachten op. We nemen immers ieder jaar een seizoenkaart van de Hochalpenstrasse, waarom een keer niet vroeg op pad gaan, de pass over en alsnog de wandeling daar maken? En dus zaten we vorig week op tijd in de auto en genoten we eerst van de mooie rit over de Pass. Het was Frohleichnam, hier in Oostenrijk een officiële Feiertag en dus zijn we alle 3 vrij van school en werk. Heerlijk, al die extra vrije dagen!

Na Heiligenblut namen we de afslag Döllach en volgden het bordje Parkplatz Zirknitztal. Wat heerlijk is het toch om hier nu te wonen en te kunnen gaan wanneer we vrij zijn. Niet te hoeven wachten tot de vakantie weer aanbreekt.

De wandeling is werkelijk een genot om te doen, je waant je bijna in het paradijs. Overal klatert water, het is een zee van bloemen, en vooral ook veel alpenroosjes. Het is een orkest van vogels, een gezoem van insecten en heel erg veel vlinders. Je komt echt in de kernzone van de Hohe Tauern. We weten niet waar we het eerst of laatst moeten kijken en snappen nu maar al te best waarom dit dal één van de mooiste van de Hohe Tauern wordt genoemd!

Het is ook een dal met een lange geschiedenis. Hier werd vele jaren geleden goud gegraven. Het Tauerngoud werd reeds in de prehistorische tijd ontdekt en sindsdien werd de goudwinning gedurende vele eeuwen voortgezet door de Kelten en Romeinen en later door de mijnwerkers. In de late middeleeuwen haalden de mijnwerkers in de hele regio tot een ton puur goud per jaar uit de grond. De laatste periode van intensieve winning vond plaats in de jaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het Duitse mijnbouwbedrijf PREUSSAG haalde nog in 1944 ongeveer 98 kg goud en 455 kg zilver uit de bergen. Tegenwoordig zijn de luide hamers van weleer verstomd. Door vanaf de ”Zahltisch” ( de plek waar de mijnwerkers werden uitbetaalt) een kleine afsteker te maken en over grote rotsblokken een route te banen, kun je nog naar een gerestaureerde oude mijningang lopen.

Terug op het gewone pad beginnen we nu aan een rustige stijging, net zolang tot we de Ochsenhutte bereiken, een klein houten hutje, die trouwens niet ”bewirtschaftet” is, dus zorg voor voldoende proviand voor onderweg. Hier heb je de mogelijkheid om alvast aan de afdaling te beginnen, of de tour nog een paar km langer te maken en de mooie Kegelersee in de route op te nemen. Natuurlijk besluiten we ons voor dat laatste!

De natuur verandert en we lopen nu tussen prachtige Lariksen en Zirben (alpendennen) door, de warme zon wordt gefilterd en er straalt zo een heerlijke rust van uit. De Kegelersee schittert ons als een blauw groene diamant tegemoet, wat een plaatje. Jammer genoeg is er een flinke wind opgekomen en we besluiten niet af te dalen naar de see om daar een pauze te houden, maar nog even verder door te lopen. Opnieuw tussen die mooie Lariksen en Zirben door dalen we langzamerhand al iets af.

Als we een waterbak tegen komen met heerlijk verfrissend water koelen we onze warme lijven lekker af en vullen onze bidon weer aan met vers water. Verser kan het werkelijk niet! Na dit punt is het echt alleen nog maar afdalen, tot aan de parkeerplaats, maar oh wat een mooie tour. Een aanrader!

De wandeling is normalerwijs 9 km en 600 meter stijgen, maar doordat we de Kegelersee in de route opnamen kwamen we op een kleine 13 km uit. Het is voor de hele familie te doen, mits goed ter been en voor kinderen die het gewend zijn om in gebergte te wandelen. Goed schoeisel is natuurlijk een must en proviand mee, want er is geen mogelijkheid om in een hut te eten. Wij persoonlijk vinden het een groot voordeel omdat zo een dal gelijk een heel stuk rustiger en minder overlopen is. We kwamen slechts één stelletje en een groepje jonge mannen tegen, verder waren we heerlijk ”alleen op de wereld”

Wij hebben de route dus uitgebreid met de Kegelersee, maar de top van de Eckkopf (2871 mtr) zou ook tot de mogelijkheid behoren, mits je vroeg genoeg start. Met onze aanrijroute van 1,5 uur en terugreis idem dito zou dit een beetje te laat worden en zouden we de Hochalpenstrasse niet meer opkomen. Maar wie weet wat nog komt?

samenvatting:

-gratis parkeerplaats aan het eind van het dal Nationalpark-Parkplatz Großes Zirknitztal 47°00’19.5″N 12°56’40.2″E

-bijna 9 km en 600 hmtr ( zonder het deel Kegelersee of de top van de Eckkopf)

-geen hut om ”ein zu kehren”, zorg voor voldoende proviand. Water is overal te tappen

-goed schoeisel en goed ter been zijn is een must.

En verder?

Voor dochter Auswander zit het 1e jaar er al weer bijna op van de Landwirtschaftschule. Een lange zomervakantie van 9 weken staat haar weer op te wachten. Mijn werk is werkelijk de droom die eindelijk is uitgekomen. Soms moet ik me even in de arm knijpen, zo mooi en ze zijn allen zo blij met mij in het seniorenhaus. Ik heb vaste dagen en uren en ben de weekenden en de Feiertage altijd vrij, wat wil ik nog meer?

Mijn schoonouders waren laatst 10 dagen op bezoek en samen hebben we gezellige dagen kunnen doorbrengen. Mijn schoonvader was zelfs twee daagjes met meneer Auswander mee op de LKW en mijn schoonmoeder heeft me een ochtendje geassisteerd met het knutselen op de groep.

Kortom alles gaat goed hier en we sturen jullie allen vanuit het mooie Oostenrijk dus de lieve groetjes en Pfiat di, tot de volgende keer maar weer. Bedankt voor de duimpjes en reacties, wordt zeer gewaarderd!

De Auswanders

Plaats een reactie Reactie annuleren

Sintersbacher wasserfall

Ervaar de magie van het water bij het indrukwekkende natuurfenomeen. Vanaf de parkeerplaats Schradlern begint de tocht naar de Sintersbacher Waterval. Langs de Sintersbacher Kloof is de kracht van het water voelbaar. In ongeveer een uur bereik je de imposante natuurjuweel – waar het bergwater meer dan 85 m in de diepte stort.

Soms ontdekken we ze toch nog weer: de magisch mooie wandelplekken die tot nu toe nog onbekend voor ons waren. Vorig winter zag ik op Google maps de waterval al staan, niet al te gek ver weg van de wandel /rodel route die we toen maakten aan de Pass Thurn. Maar goed destijds zaten we midden in de winter dus was een wandeling daarheen niet mogelijk.

Op een stralende zondag, twee weken geleden, maakten we maakten we de tour dus. Ditmaal zonder dochterlief, hoe graag ze ook wel mee wilde, het ging niet want ze had veel opdrachten voor school. Ja ook dat is dus wel de harde realiteit als je in zo een mooi land als Oostenrijk woont, soms heb je gewoon geen tijd om aan de wandel te gaan.

We parkeren de auto op Parkplatz Schradler in Jochberg. Bij het begin van de wandeling is een mooie speeltuin voor de kids. Wel een beetje ”tricky” zo een speeltuin aan de start van de tocht, ik vermoed dat je het jonge grut niet meer mee krijgt. Of je moet ze al beloven aan het eind van de rondwandeling de rest van de dag daar nog door te brengen.

We volgen de hele tijd de loop van de Sintersbacher Grabens , maar van de waterval is nog niks te bekennen. Af en toe heb je een inkijkje van boven af en zie je echt met wat voor een geweld het water daar beneden een weg heeft gebaand. De vlinders vliegen volop, we zien onder andere de Aardbeivlinder, het Icarus blauwtje , Hooibeestje, Kleine Vuurvlinder en de Rouwmantels. Ze laten zich alleen moeilijk fotograferen, ze zijn super actief door de warmte. Deze week zien we nog meer bloeiende bloemen dan vorige week, de natuur ontwikkelt zich echt snel nu.

Het eerste deel lopen we over een Forststrasse, en is het pad eigenlijk voor iedereen goed te doen. Dan wordt het pad smaller en steiler, en over ”Stock und stein” gaan we door het bos. Het water gaat steeds meer bulderen, de waterval moet dus in de buurt komen, maar is nog altijd niet te zien. En dan opeens moeten we weer een stuk afdalen en zien we de waterval in volle pracht tevoorschijn komen. Van 85 meter hoogt valt de waterval al bulderend en stuivend in de diepte, wat een geweldig gezicht en wat voelen die ionen die in de lucht zweven heerlijk aan. We zuigen onze longen er gretig vol mee.

Het mooie is dat je bij deze waterval ook echt dichtbij komt. Ik kan me voorstellen dat je op een mooie hele warme zomerdag er vlak voor op de grote stenen heerlijk gaat zitten genieten van de verkoelende verstuiving van het water. Via houten loopbruggen steek je, voor de waterval , de rivier over en heb je steeds weer een ander zicht op dit imposante natuur juweel. Daarna is het even een flink steile klim weer omhoog. Op een bankje nemen we na de klim plaats en eten we onze Jause op, terwijl we de waterval nog mooi kunnen zien. Een echt daalders plekje!

Vanaf nu hou je de op de bekende gele wandelbordje Wildalm aan, een berghut waar je eventueel ook je maaltijd kunt nuttigen, als je het zelf niet wil mee slepen in je rugzak. De koeienbellen worden steeds luider en even later zien we een beeld dat we maandenlang niet zagen: grazende koeien over de weidse almen. Enerzijds vind ik het een prachtig beeld, andersom ook eerlijk gezegd best wat spannend, zeker als zo een koe precies op mijn pad staat. Noem me een bangerik, maar een volwassen koe van 500 kilo kun je niks tegen beginnen. Ik neem altijd wijselijk een stukje afstand van ze. Maar goed, zo vermelden ze dat ook altijd op de bordjes Verhaltensregeln für den Umgang mit Weidevieh.

We zijn begonnen aan de afdaling en genieten daarbij van het schitterende panorama en de vrolijke gekleurde vlinders rondom ons. De wandeling is net geen 10 km en heeft 600 meter hoogteverschil en is dus prima te doen op een zondag met fijne foto en genietpauzes. Een aanrader!

-start: Parkplatz Schradlern in Jochberg aan de Pass Thurn

-eenvoudig tot middelzware wandeling

-Geschikt voor het hele gezin, maar niet met een wandelwagen te doen, behalve als je alleen naar de Wildalm wil lopen.

– mogelijkheid om ”ein zu kehren” bij de Wildalm. De hele zomer dagelijks geopend. Met Köstlichkeiten vom Bio-Bauernhof, er is geen overnachting mogelijkheid bij de hut!

https://www.kitzbuehel.com/service/kitz-a-z/infrastruktur/jochberger-wildalm-jochberg/

Mijn werk is werkelijk alles wat ik hier 2 jaar gezocht heb, dus heel erg blij mee dat het toch gelukt is. Vorige week had ik voor de bewoners een ausflug georganiseerd naar de Klammsee. Voor iedere bewoner natuurlijk bekend, maar voor ouderen op die leeftijd een reis die te behappen was. Met een volgeladen bus van de ÖBB, gingen we op pad. Bij de Klammseestuberl had ik laten reserveren en onder het genot van prachtige muziek op de knoppenaccordeon genoten zowel bewoners, Angehörige, verplegend personeel en vrijwilligers van lekkere koffie met Kuchen. Meneer Auswander was die dag ook vrij en hielp ook mee als vrijwilliger, had hij gelijk een goed beeld van mijn werk en hoe ik fijn ik het daar heb. Het was een dag met een gouden randje, het zijn immers dagjesmensen met wie ik te doen heb.

Voor nu zeggen we eerst weer tot ziens en Pfiat di

We zien graag een leuke reactie tegemoet.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Naglköpflweg

Verken samen met ons de Naglköpflweg met zijn historische charme en grandioze uitzichten!

Inmiddels hebben we ons 2 jarig jubileum in Oostenrijk gevierd met een etentje bij de ”Kupferkessel”, ons favoriete restaurant hier in de omgeving. Het klinkt enorm cliché, ik weet het, maar die 2 jaren zijn echt omgevlogen. En ja, het ging ook niet altijd even makkelijk en mooi, maar de spreekwoordelijke weegschaal slaat nog altijd over naar het positieve!

Ik kan dan ook vol vreugde vermelden dat ik eindelijk het werk heb gevonden wat me op het lijf is geschreven en ook nog wel op slechts 10 minuutjes van huis, ik zou het zelfs kunnen fietsen. Het heeft een poosje geduurd, want het is niet zo een gewone baan hier als in Nederland, maar ik werk inmiddels als activiteitenbegeleider in een Seniorenhaus. Vaste dagen en uren en weekenden en feiertage vrij, mooier kun je het niet krijgen in de zorg.

Op één zo een vrije middag was ook manlief vrij en gingen we nog even aan de wandel. Dat is nou echt zo een groot voordeel van hier wonen. We hoeven niet te wachten op de vakantie en kunnen ieder vrij moment genieten van een wandeling, zowel groot als klein, uitdagend of gewoon een ”vrije middag geniet wandeling”.

Onder een strakblauwe hemel reden we naar Steindorf bij Niedernsill en parkeerden de auto op het kleine parkeerplaatsje genaamd Ematen . Direct naast de parkeerplaats begon de rondwandeling, we moesten even over een ”trappetje” klimmen en zaten dan gelijk op het wandelpad. Een schitterend uitzicht ontvouwde zich over het Salzachtal, de rivier kronkelde als een blauwgroene ader door het landschap en in de verte zagen we de machtige bergen van de Hohe Tauern.

Het pad ligt echt aan de zonzijde van de berg, misschien in de hoogzomer wat te heet, maar voor het voorjaar was het heerlijk. Je volgt steeds de richting van de Naglköpfl, een Keltische Kraftplatz. Onderweg zien we de natuur steeds meer ontwaken, overal voorjaarsbloemetjes, bijtjes en vlinders. Wil je onderweg even een rust en geniet momentje nemen dan kun je dat doen bij de Tauernliegen. Houten zit/lig stoelen met voetenbankje en tafeltje op de prachtigste uitzichtplekjes, super goed verzorgd!

Na de Naglköpfl en de bijbehorende kapelle loop je eerst een deel over de verharde weg en ga je beginnen aan de terugweg. Ondanks dat je nu over asfalt loopt is het nog steeds erg mooi en het uitzicht geweldig. Onderweg zie je het het traditionele Handwerk van de Pinzgauer hekken en je komt langs wat boerderijen. Hier zien we prachtige jonge lammetjes.

Dan nemen we de afslag naar Steindorf en beginnen we aan de afdaling, en nu gaat het weer over een natuurlijk pad. Het loopt tegen het eind van de middag en het prachtige slaglicht doet de natuur een nog mooiere gouden gloed geven. De vogels zingen hun lentelied, we zijn amper een mens tegen gekomen en we voelen ons op deze momenten oprecht gelukkig.

We komen door een stukje natuur dat vol staat met krokussen, een genot voor het oog. Natuurlijk moeten we dit even fotografisch vastleggen, de krokussen zijn er maar zo kort. En dan de laatste meters en we zien in de verte onze auto al weer staan. Wat een prachtige ronde. Niet te lang of te zwaar, en met veel prachtige uitzichten en rust plekjes. Ideaal voor een middagje vrij. We hebben er volop van genoten!

Samenvatting:

– start:Parkplatz Ematen Niedernsill (Steindorf)

-266 hoogtemeters en 4,4 km

-Gemakkelijke wandeling, familievriendelijk, maar niet geschikt voor een kinderwagen.

Zijn jullie wel eens in de bergen aan de wandel geweest, of gaan jullie meer voor het platte land? We horen graag een reactie.

Voor nu zeggen we Pfiat di en tot ziens, misschien tot ziens, als we in de Osterferien weer naar Nederland gaan. We kijken er naar uit!

Veel liefs van de Auswanders.

Weißsee Gletscherwelt

De Weißsee Gletscherwelt in Uttendorf in het Salzburger Land presenteert zich in de zomer als een indrukwekkende bestemming voor wandelaars,
en bergprofessionals. Omgeven door de indrukwekkende natuur van de Hohe Tauern kun je met volle teugen genieten van de dag. Gaan jullie met ons mee?

De kinderen zijn weer naar huis vertrokken, twee heerlijke weken hebben we samen doorgebracht. De logeerkamer is weer leeg en aan tafel zitten we weer met z’n drietjes. Het leven neemt weer zijn gewone gang. Nu geen school, maar vakantiewerk bij wildpark Ferleiten als enige verschil voor onze dochter. Tussendoor nog wat visite gehad van lieve vrienden die hier in de buurt vakantie hielden en nu met eigen ogen konden zien hoe we hier leven. Ook Dochterlief haar schoolvriendinnetje was hier in de buurt op vakantie met haar ouders en zo konden de meisjes ook nog wat tijd samen doorbrengen.

Vorig jaar al wilden we gaan wandelen bij de Weißsee Gletscherwelt aan het eind van het Stubachtal, maar dan een beetje aan het eind van het seizoen, als de meeste toeristendrukte weer voorbij zou zijn. Een flinke onweersbui deed echter daar heel wat bomen omvallen zodat de cabinebahn en een aantal wandelpaden daar waren afgesloten.

We moesten dus een poosje geduld hebben, maar dit keer ging het dan toch lukken. De naam Stubach komt trouwens van “stäubenden Wasser”, oftewel Stuivend water. Via 13 kehren, oftewel haarspeldbochten , ga je over een Tolvrij pasje genaamd Panoramastrasse van Uttendorf op 804 meter naar de Enzingerboden op 1480 meter. Nipt voor de zomerdrukte aan en ook nog eens bij stralend ”Bilderbuchwetter”stonden we even voor 09.00 uur dan op de parkeerplaats van de Enzingerboden.

Met de Seilbahn suizen we even later omhoog richting het middelstation Grunsee. Er is onderweg nog duidelijk te zien dat er vorig jaar met de onweersbui vele bomen zijn omgevallen. We genieten van de vergezichten die steeds mooier worden en de koeien die heerlijk staan te herkauwen op de groene almen. Het middelstation laten we liggen, alhoewel het er betoverend mooi uit ziet op deze hoogte, we willen immers richting de gletschers.

Na een heerlijke rit in de Seilbahn bereiken we dan ons eindpunt: Berghotel Rudolfshütte op 2315 meter hoogte, te midden van de prachtige natuur van de Hohe Tauern. Ooit begonnen als berghut in het jaar 1874 en nu een prachtig berghotel , en enkel en alleen maar per seilbahn te bereiken. Naamgever van het hotel is de zoon van Keizer Franz Joseph en Keizerin Sisi.

Je zou hierboven nog met de Medelz stoeltjeslift verder omhoog kunnen gaan, en wel naar de Medelzkopf op 2760 meter. Het laatste deel klim je dan omhoog, en is alleen voor mensen die ”tritsicher” zijn. Wij willen echter voor een bezoek aan de gletscher gaan. Er zijn 2 mogelijkheden: de Gletscherlehrweg Sonnblickkees – “Reise in die Arktis” (AV-Nr. 715), die voor vrijwel iedereen goed te doen is en Gletscherlehrweg Ödenwinkelkees (AV-Nr. 715), die zwart staat aangegeven dus wat moeilijker te lopen is. Wij gaan natuurlijk voor de laatste.

De ochtendlucht is op deze hoogte nog fris, zeker als de wind over de Weisssee waait, we trekken de jassen er toch maar even over aan en gaan dan op pad. Het duurt maar even en het is of we alleen op de wereld zijn, deze route is niet zo veel belopen. We genieten volop van het uitzicht, zuigen onze longen vol met deze gezonde lucht en genieten van de witte toppen van de drieduizenders om ons heen die tegen de knalblauwe lucht afsteken.

Al gauw wordt het pad moeilijker, eigenlijk wordt het meer een ”zoek je pad en huppel over de grote rotsblokken”, oei blij dat ik mijn wandelstokken altijd bij me heb. Dochter Auswander gaat er als een jonge Berggems over heen, mij kost het iets meer moeite. De jassen gaat uit, de zon komt hoger en ook de inspanning maakt ons warmer. We komen een prachtig rotsblok tegen waarop we onze pauze gaan houden. De rugzak gaat open, en we smullen van onze verse meegebrachte broodjes terwijl we over het machtige dal heen kijken waar ooit de gletscher als ijsrivier heeft gestroomd. De sporen zijn duidelijk te zien. Dat een traag stromende rivier van ijs zoveel kracht kan hebben!

De Ödenwinkelkees komt steeds dichterbij,maar het pad ook steeds moeilijker. Ik geef man en dochter de keus om nu op eigen tempo te gaan lopen en niet steeds op mij te wachten, zodat zij nog alle tijd hebben om aan de voet van de gletscher te komen. Wij kennen dat gevoel wel, het staan voor deze meters dikke rivier van ijs, maar dochter Auswander heeft dat zelf nog niet meegemaakt, niet wat ze zich herinnert in ieder geval.

Als ik over mijn schouder kijk zie ik hoeveel we zijn afgedaald en dat het Hotel Rudolfshütte een klein stipje is geworden. Pfoeeee moeten we dat straks nog weer omhoog lopen? Wat doen we onszelf toch altijd aan denk ik grinnikend. Als ik een mooie plek ontwaar ga ik, mijn vocht aanvullen en heerlijk genieten van het uitzicht en de stilte. Man en dochter zijn al gauw hele kleine stipjes geworden. Laat die 2 Gemzen maar lekker gaan, ik geniet zo ook wel.

de ''mond'' van de Ödenwinkelkees — de ”mond” van de Ödenwinkelkees

Als we elkaar weer treffen krijg ik spannende verhalen te horen, over hoe het ijs en sneeuw van de gletscher aan het smelten was en er soms zomaar een steen los kwam. Maar ook mooie foto’s die ze daar gemaakt hebben. We zoeken nog even een zonnig plekje aan de Weisssee en eten en drinken nog wat. Langzaam aan komen er wat meer wolken binnendrijven en verduisteren dan de zon waardoor het ineens ook wat frisser wordt, tijd om weer in de Seilbahn te stappen. We besluiten onderweg om ook nog even bij de Grünsee uit te stappen , dat kan nog mooi even voor de Seilbahn sluit. Eén etappe lager is het duidelijk warmer voelen we. Ook hier kun je prachtig wandelen zien we en ter plekke besluiten we hier zeker nog eens terug te komen.

geen makkelijk wandelpad — geen gemakkelijk wandelpad

Terug bij de auto worden de bergschoenen verruild voor de slippers en lopen we richting Alpengasthof Paletti, de berglucht maakt hongerig en een lekkere Radler zal er ook wel in gaan. Het was een heerlijke wandeldag en met behulp van de Seilbahn was het helemaal ideaal. Voor ieder is er boven wat wils qua wandelingen, van eenvoudige wandelingen tot zwaardere tochten. Een aanrader dus!

Samenvatting:

– Uttendorf im Pinzgau , via de mautfreie Panoramastraße Stubachtal (17 km) ook met het openbaar vervoer te bereiken Postbuslinie 672

-gratis parkeren op de Enzingerboden

-berg en dal ticket ( Weisssee) voor volwassenen: 34 euro, berg of dal ticket 23 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) jeugd, 24 euro, berg of dal ticket 16 euro

-berg en dal ticket ( Weisssee) kids 17 euro 11,50. Kinderen t/m 5 jaar gratis.

Oh ja en nog een leuk nieuwtje: Ik ga per 2 september weer in de zorg werken en wel in Schwarzach in de kliniek! Al ga ik natuurlijk wel het fabelhaft mooie uitzicht op de Mooserboden missen. Maar goed dat is slechts een seizoen job en nu heb ik straks voor het hele jaar een stabiele baan. Erg blij mee natuurlijk!

Binnenkort plaats ik ook nog een mooie YouTube samenvatting van deze mooie dag op ons kanaal. dus hou het in de gaten en voor degene die zich nog niet heeft geabonneerd , doe dit zeker even!

Voor nu: Pfiat di en de lieve groeten van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Natuurjuweel Wasenmoos

We hebben een heerlijke week op Cres doorgebracht. Weliswaar was het te kort, maar ja beter dan niks en we zijn er dus blij mee dat we toch even met z’n drietjes weg konden.

Inmiddels is dochter Auswander klaar met school, heeft ze een prachtig ”Zeugnis” en mag ze hiermee in september op de nieuwe school starten. Zo blij voor haar dat deze wens om daar verder te leren in vervulling is gegaan. Ze kan nu even van haar welverdiende schoolvakantie genieten en gaat de hele maand augustus dan aan het werk bij het Wildpark Ferleiten.

Onze dochter en schoonzoon uit Nederland zijn bij ons aan het vakantie vieren en ik moet zeggen het is heerlijk dat we weer even ”compleet” zijn. Hun reis hier naar toe was niet de fijnste, ze zaten precies in de periode onderweg dat er enorme onweersgebieden over Duitsland trokken. Amper hier aangekomen bij ons vielen er hagelstenen ter grote van pingpongballen naar beneden. Op wat kleine putjes in het dak van hun auto na gelukkig geen grote schade. Op een stroeve start na hebben we nu een fijne tijd samen, al moeten meneer Auswander en ik nog wel aan het werk.

Mijn werk bevind zich echt op één van de geweldigste werklocaties die je je kan voortellen: de Stausee Mooserboden boven Kaprun. Te midden van die majestueuze drie-duizenders, kijk ik uit op het mooie stuwmeer en geef info aan de gasten en alpinisten, verkoop tickets voor de rondleiding door het binnenste van de stuwdam en leen de klettersteigsets aan de waaghalzen uit, die de immense muur willen beklimmen. Op zich geen gek werk natuurlijk. Behalve als we een dag in de wolken hangen en ik geen uitzicht heb, dan is het minder. Oh ja en de tocht omhoog is ook best een flinke reis. Door kilometers lange tunnels reizen we als personeel als 1e bus omhoog, af en toe een stuk over smalle paadjes waar de bus net de bocht kan nemen en langs steile afgronden. Ik ben zo een beetje een uur onderweg om boven aan te komen en terug natuurlijk ook. Ach ja, ieder voordeel heeft zijn nadeel, zei een bekende voetbaltrainer toch ooit?

De kinderen hebben me ook een dag bezocht op het werk en konden nu met eigen ogen zien op wat voor een mooie werklocatie ik tegenwoordig werk. De reis ging met een pendelbus en standseilbahn omhoog voor hen. Ze mochten ook een tour meemaken door het binnenst van de dam en hebben daarna nog even lekker rondgewandeld . Een bakkie koffie bij mij op het terras en daarna ging de reis in omgekeerde volgorde terug.

Het nadeel van dit werk is dat het slechts seizoenwerk is, in de winter kun je daarboven met de bussen niet komen. Maar wie weet gaat het in de toekomst hier toch nog wel lukken met het werken in de gezondheidszorg?

Wasenmoos

Natuurlijk ontkomen jullie niet aan een mooie wandeling van mij, en wel dit keer de tocht door het Hochmoor Wasenmoos. Wasenmoos is een natuurgebied wat bestaat uit moerassen en ligt op een hoogte tussen de 1200 en 1500 meter aan de Pass Thurn boven Mittersill.

Net als in Nederland werd hier vroeger ook Veen gestoken en als je de bergen eromheen even wegdenkt lijkt het ook net of je bijvoorbeeld in het Drentse Bargerveen loopt. Je vindt hier ook het vleesetend plantje Zonnedauw, evenals vele orchideeën en andere zeldzame bloemen en planten. Dit natuurjuweeltje is te doorkruizen met verschillende wandelingen tussen de 2 en 10 km. Deze keer gingen wij voor de korte tocht, en wel die direct door het moeras gebied heen loopt. Gaan jullie mee?

Dochterlief kon niet mee vandaag en wij hadden niet zo veel tijd. Bovendien zou er een regenfront over gaan trekken, maar we wilden er toch even op uit. Wasenmoos stond al een poosje op de wandelbucketlist, dus maakten we ons klaar om die kant op te gaan.

We gaan uiteindelijk voor de korte tour van 2 km, en nemen alle tijd voor de bloemen, planten en vlinders. Het gebied mag alleen over de paden betreden worden, daarbuiten is het verboden in verband met de zeldzame planten en bloemen. We spotten al gauw het Zonnedauw en liggen op onze knieën om deze mooie plant zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Maar ook andere zeldzame ”vleesetende” plantjes als de Blaasjeskruid – Utricularia vulgaris en Fettkraut –Pinguicula vulgaris– bloeien hier volop. Onderweg zijn er infoborden mar ook genoeg plekjes om even op een bankje van de mooie natuur en stilte te genieten.

Dan begint het wat te ”spetteren”, daar heb je de beloofde regen al. Gelukkig zijn we bijna aan het eind van het pad. Het uitzichtpaviljoen komt in zicht, hier hebben we gelijk ook even de mogelijkheid te schuilen. Daarna zijn we in een paar minuten terug bij de auto en kletsen op de terugweg nog even over dit mooie natuurjuweeltje. Beide zijn we het erover eens hier terug te komen en dan de langere tour te maken.

samenvatting:

parkeren: aan de Pass Thurn Straße Parkplatz Tauernblick. Ook met het openbaar vervoer bereikbaar, er is daar een bushalte.

routes: verschillende lengtes tussen de 2 en 10 km mogelijk.

Familievriendelijk en leerzaam!

Er zijn plekken bij in het moeras die vrij vochtig zijn, draag wat hoger schoeisel!

Wij zeggen vanuit het mooie Pinzgau jullie weer gedag. Wij genieten nog even van ons samenzijn met de kinderen tot ze zaterdag zich weer op de terugweg begeven. ( en dan onder betere omstandigheden hopen we) Bedankt voor jullie leuke en lieve commentaren en likes en tot een volgende keer!

Pfiat di en lieve groetjes van de Auswanders.

PS: een filmpje van deze mooie tocht vinden jullie weer op ons YouTube kanaal.

http://youtube.com/@wandelmeemetdefamileauswander

en dan de video: familie Auswander bezoekt het Wasenmoos.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Het Verlaten dorp Niska

Ga met ons mee op pad om het verlaten ”spookdorp” Niska te vinden

De vorige keer beloofde ik jullie om terug te komen op de wandeling door het Tramuntana bos in het noordelijk deel van het eiland Cres. Niet te verwarren trouwens, met het Tramuntana gebergte op Mallorca. Het is er ongelooflijk rustig en tijdens onze tour kwamen we geen enkele andere wandelaar tegen!

Tramuntana

Tramuntana is de naam voor het noordelijke deel van het eiland Cres. Cres is een langgerekt eiland, waarvan het noordelijke deel een subcontinentaal klimaat heeft, terwijl het klimaat in het zuidelijke deel mediterraan is. Dit is de reden waarom het noordelijke deel aanzienlijk verschilt van de rest van het eiland: het is bedekt met dichte en vooral oude, eiken- en kastanjebossen vol paddenstoelen en met mos bedekte rotsen die worden bewoond door bosdieren, zoals hazen, herten, wilde zwijnen, en moeflons.

Tramuntana was in het verleden een bevolkt gebied, maar de dorpen werden in de loop van de vorige eeuw geleidelijk verlaten. De redenen zijn de gebruikelijke: ver afgelegen, uitdagende levensomstandigheden, wereldoorlogen, aantrekkingskracht van grotere, meer ontwikkelde gebieden. Eén zo een verlaten dorp is het verlaten ”Spookdorpje” Niska. Hier maken we een mooie wandeltocht naar toe. Gaan jullie mee?

Niska

Vanuit ons vakantie dorpje Merag rijden we richting het noorden van het eiland. De weg wordt opnieuw een stuk smaller en de bebossing neemt flink toe. Het zijn vooral oude bomen die je hier ziet staan. De oudste eik , of wat er nog van over is, bezochten we vorig jaar , toen we tijdens onze vakantie op het schiereiland Istrië, Cres een dag bezochten.

ons bezoek aan de oude eik Torso .Vorig jaar

We parkeren de auto in Beli, een klein dorpje op een 130 meter hoge heuvel, het hoogste punt aan de noordkant van het eiland Cres. Het dorp is waarschijnlijk gebouwd op de ruïnes van een kasteel uit de pre Romeinse tijd.

Tegenwoordig wonen er nog maar zo’n 30 inwoners in het dorp, terwijl na de Tweede Wereldoorlog meer dan 1000 inwoners werden geteld. De jongere generaties trokken hetzij naar Cres of naar het vaste land, hier is meer geld te verdienen en je woont dichter bij de bewoonde wereld.

Beli wordt goed bezocht door toeristen zien we, voor de ingang van het dorp staan auto’s uit allerlei landen geparkeerd. Veel toeristen komen voor het strand van Beli , bezoeken het dorpje zelf of bezichtigen de Gieren opvang. Wij komen voor het dorpje Niska en gaan op zoek naar de start van de wandeling. Die vinden we bij de ingang van het dorp, voor de zekerheid maak ik altijd een foto van de routekaart en dat blijkt een goede zet te zijn geweest!

Onder het gefluit van vogels en het tjirpen van de cicaden verlaten we het dorpje. We zitten direct in de rust, geen mens meer te bekennen, ik vermoed dat de grootste menigte of aan het strand ligt of de Gierenopvang bezoekt. We gaan voor de route van 6 km en dan moeten we even van de route afwijken om het Spookdorpje te vinden, maar dat moet toch wel lukken.

Maar dan komen we aan de weg uit, waar we ook zijn komen aanrijden. Waar is nu onze blauwe stip? Dochter Auswander ontdekt er één een stukje verderop, dus goed gemutst gaan we verder. Maar persoonlijk vind ik het wel heel lang duren en we lopen ook wel erg lang langs de weg. Klopt dit wel?

Ik kijk op Google maps, en vergelijk dit met mijn gefotografeerde routekaart van het begin. Gelukkig heb ik bereik, maar ik zie dat we helemaal de verkeerde kant op zijn gelopen. Ergens moeten we de gekleurde rondjes zijn kwijtgeraakt, maar waar? We lopen terug naar het punt dat we de weg bereikten en ontdekken aan de overkant, heel slecht zichtbaar een pad wat omhoog leid.

Ja we zijn echt verwend in de landen als Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland, met meer dan genoeg routebewijzering en gekleurde tekens die jaarlijks een nieuw likje verf krijgen. Sommige kleurtjes waren hier nogal vaal geworden door de brandende zon en we vermoeden dat we daarom één gemist hebben ergens. Maar goed: Nieuw plan de campagne! We ontdekken een ander kleurtje en zien op onze routekaart dat we ook op die manier Niska kunnen bereiken, dus we gaan met goede moed verder. Een flinke klim volgt, al gauw krijgen we het goed warm en zijn we dan ook blij dat de route uiteindelijk onder het bladerdak verdwijnt en het zonlicht even gefilterd wordt.

Het pad is beslist niet makkelijk, vele keitjes en boomstronken, je moet je ogen goed op het pad gericht houden. Ook moet je goed zoeken naar het volgende gekleurde rondje, soms lijkt het wel op een speurtocht, alle 3 gaan we een andere kant op om op bomen, stenen en muurtjes een vaal kleurtje te ontdekken.

De natuur is hier nog echt natuur, bijna mysterieus mooi, alsof we terug zijn in de tijd. Geen bankjes om even op neer te ploffen en uit te blazen, dus we zoeken ons af en toe een boomstam of kei op om even uit te rusten en iets te eten of drinken. Een eerste ruïne komt in zicht, zouden we Niska bereikt hebben? Maar nee , het gaat om een alleenstaand huis met schuur lijkt het, al heel wat jaren verlaten. Wie zouden hier gewoond hebben? Een schapenboer met familie misschien, die leefde van de verkoop van hun schapenkaas?

Af en toe schiet er een hagedisje weg en vlinders zien we volop tijdens onze tocht, en dan die rust, het maakt veel goed. Het moeilijke pad, het moeilijk vinden van een gekleurd wandeltekentje en het ontbreken van een bankje.

Dan bereiken we Niska het spookdorp waar de natuur het heeft overgenomen. Een vijgenboom groeit op een trap, klimop planten slingeren vrolijk in de rondte. Je moet goed uitkijken, afgewaaide dakpannen en andere zaken liggen kapot op de grond. Hier wonen nu slechts nog de hagedissen, vleermuizen en schuwe schapen die willen schuilen. Meer dan 50 jaar geleden verliet de laatste bewoner dit dorpje. Nieuwsgierig kijken we voorzichtig rond, hier en daar vinden we een oude pan of iets anders tastbaars dat er aan herinnerd dat hier ooit mensen woonden. De ”snelle” hectische wereld met zijn computers en technologie lijkt mijlenver weg. Nieuwsgierig kijken we nog even rond. We ontdekken zelfs het geraamte van een schaap. Gelukkig niet van een mens, dat was wel schrikken geweest anders…..

Aan de achterkant van de huizen ontdekken we een roestige oude Peugeot, verlaten door zijn laatste bezitter, niet de moeite om mee te nemen naar de hoofdstad van Cres of naar het vaste land. In weer en wind staat de oude auto daar langzaam weg te teren De deuren openen zich met een luid gekraak en ook de kofferbak werkt nog. Gelukkig vinden we ook daar geen onaangename verrassing…..

We besluiten ons op de terugweg te maken. Ook nu is het weer zoeken naar de tekentjes onderweg . De route gaat weer door het mythische bos, met zijn eeuwenoude bemoste bomen en oude torso’s die met een scheef oog soms op echte bos monsters lijken, de struiken vol met mooie eikenpages, en de zo bekende stenen muurtjes.

Langzaam aan horen we dat de bewoonde wereld dichterbij komt, het kerkklokje van Beli luid zachtjes in de verte. We moeten dus in de buurt komen. Dan komen we ook op een gewone weg, wat fijn na de hobbelige paden vol keien en boomstronken, dit loopt even wat meer ontspannen. Dan horen we een auto aankomen rijden, waar zou die naar toe willen vragen we ons af?

Een vrouw toetert 1 keer flink luid en stapt dan uit de auto. Ze loopt naar haar laadbak en haalt uit een emmer een flinke schep mais. We kunnen er bijna niet tegen kijken, overal komen schapen vandaan. Navraag levert op dat ze iedere dag tot hier omhoog rijd en de schapen voorziet van wat extra voer.

We kijken van boven op Beli neer, nog de laatste afdaling en dan zijn we bij de auto. Als we voorbij de Gieren opvang lopen zien we achter het gebouw de enorme volieres. Het eiland Cres is een van de zeldzame, overgebleven broedplaatsen van de vale gier. De vale gierenpopulatie op Cres is de enige ter wereld die broedt in de kliffen direct boven de zee. Vale gieren zijn in feite zuiveraars van de natuur, en ze zijn onlosmakelijk verbonden met de vrije schapenfokkerij op het eiland: de schapen leven en sterven in de natuur, en de vale gieren eten hun karkassen, waardoor het milieu schoon blijft en de ontwikkeling van ziekten die zouden ontstaan door het ontbindingsproces wordt voorkomen. Mocht een (jonge) Gier gewond raken of uitgeput dan vangt het centrum ze op. De meeste geredde vogels worden na herstel weer vrijgelaten in het wild.

We hebben de dagen op Cres vaak eens een hele groep Gieren mogen zien zweven op de wind zoekende naar voedsel, een geweldig gezicht die enorme vogels met een spanwijdte tot 280 cm . Kom je ooit op Cres dan kun je zeker het Gierencentrum eens bezoeken. info vind je op :https://underthetrees.be/helping-animals/vale-gieren-beli/ Voor ons was het te laat toen we het dorpje weer bereikt hadden, maar wie weet komen we hier nog eens weer?

De geplande 6 km zijn veranderd in 11 km, maar het was de moeite waard. Warm en vermoeid trekken we de bergschoenen uit en gaan de slippers aan, en verlaten we het mooie Tramuntana gebied. Voor de doorgewinterde (berg)wandelaar en degene die van rust en geschiedenis houden kunnen we de wandeling zeker aanraden.

Samenvatting:

-Start: het dorpje Beli in het Tramuntana op Cres

-Parkeren: voor de ingang van het dorpje een plekje zien te vinden

-routes: verschillende trails vanaf 6 km

-alleen voor de geoefende wandelaar

-neem voldoende water en eten mee voor onderweg

-de wegbewijzering is niet fantastisch, veel verf is vaal/verkleurd, geen bankjes

Desondanks vonden wij het een geslaagde wandel-dag, zeker vanwege het verlaten dorp!

Bezochten jullie Cres of Kroatië al eens? Wij zijn hier zeker nog niet uitgekeken en tegenwoordig is het ook relatief makkelijk te bezoeken voor ons, dus we komen zeker terug.

Bedankt voor jullie reacties, vinden we altijd fijn. Een filmpje van deze bijzondere wandeling staat op ons YouTube kanaal . Ga zeker eens kijken en vergeet je gelijk niet te abonneren.

De groeten van de Auswanders en Pfiat di