familieuitje – Familie Auswander

Wüstlauweg

Langs de Kapruner Ache – van de Klammsee naar de Kesselfall

Het is al weer oktober. Ook hier in Oostenrijk vliegt het jaar voorbij. De herfst doet langzaam zijn intrede. De loofbomen tonen hun pracht in alle denkbare tinten: van goudgeel tot warm oranje en dieprood. Ook de lariks begint zijn naaldjes in een stralend goudgeel te hullen, als een kostbare juweel in het herfstlicht. Het is een waar spektakel voor het oog. De blauwe lucht vormt het perfecte decor, en de bergtoppen, licht bedekt met een dunne laag sneeuw, lijken te glinsteren in de frisse lucht. Een moment van pure schoonheid.

Half september maakten we een wandeling in Kaprun, via de Wüstlauweg naar de Kesselfall. Er is dit weekend niet veel tijd voor een lange wandeling, maar het kriebelt te veel om gewoon thuis te blijven. Ja, ook wij kunnen het hier wel eens druk hebben. Even naar buiten, even dat gevoel van vrijheid weer. De bergen liggen tenslotte om de hoek — het zou zonde zijn om ze te laten wachten.

We parkeerden de auto bij de Klammsee, die er opnieuw schitterend bij lag: een blauwgroene diamant midden in het dal. Ook na ruim tweeënhalf jaar hier te wonen, blijf ik me verbazen over de intensiteit van de kleuren in de bergmeren.
Met onze bergschoenen aan en de rugzak op nemen we het pad dat links van de rivier loopt, in de tegenovergestelde richting van de Klammsee. We volgen de rivier stroomopwaarts, en het constante geklater van het water vormt onze muzikale metgezel tijdens de wandeling.

Op een gegeven moment passeren we de bergbanen die naar de Kitzsteinhorn leiden. Hier is het even wat drukker — wandelaars, mountainbikers en toeristen die richting de liften lopen. Maar al snel laten we de bedrijvigheid achter ons en keren we terug naar het rustige wandelpad langs de rivier. De natuur wordt ruiger; het pad klimt licht omhoog en de bergen lijken dichterbij te komen.

Dan bereiken we de Kesselfall — een kleine, maar indrukwekkende voorproef van haar grote broer, de Sigmund-Thun-Klamm. Via een smal paadje naar beneden hebben we een prachtig uitzicht in de kloof. Verschillende watervalletjes storten hier samen en vormen de Kapruner Ache, die verder stroomafwaarts eerst de Klammsee vult en daarna zijn weg vervolgt door de Sigmund-Thun-Klamm. Het water bruist en kolkt tussen de rotsen, terwijl fijne nevel de lucht vult. We blijven even staan, luisteren en kijken, snuiven onze longen vol met deze gezonde ionen.

Vanaf hier kun je de wandeling nog voortzetten, richting de parking waar de bussen vertrekken naar de indrukwekkende Mooserstauboden. Hier kun je “einkehren” bij het Gasthaus Kesselfall, een gezellige plek voor een pauze. Wij besluiten echter aan de terugweg te beginnen.

Ik ben al vaak langs deze plek gereden, maar nog nooit gestopt. Dit keer wil ik de Gedächtnisstätte met eigen ogen zien — de gedenkplaats die herinnert aan de tragische gebeurtenis van 11 november 2000. Die ochtend werd Kaprun getroffen door een ramp die het dorp diep heeft getekend. 155 mensen, op weg naar de Kitzsteinhorn om te gaan skiën, kwamen toen in de gletsjertrein om het leven.

Het was het ergste ongeluk in de Oostenrijkse geschiedenis en het heeft talloze nabestaanden voor hun leven getekend.
De binnenruimte van de gedenkplaats is sober. Iedere overledene heeft er zijn of haar eigen plekje — met foto’s, kleine voorwerpen of persoonlijke herinneringen. Ik zie veel jonge gezichten, lachend op de foto’s.
Die ochtend stapten ze vast ook lachend in de trein, vol verwachting van een prachtige ski dag.
Het raakt me diep — de stilte, de namen, de glimlachen die plots stilvielen.

Ik schrijf nog een kort stukje in het gastenboek en daarna gaan we weer naar buiten. We steken de weg over en zoeken ons wandelpad langs de rivier weer op.
Even later glijden onze blikken over de berghelling, waar nu de kabelbaan rustig omhoog zweeft. Van de rails en de ingang van de tunnel is niets meer te zien — de natuur heeft de wond laten dichtgroeien. Maar voor de nabestaanden zal de pijn nooit helemaal verdwijnen. Terwijl we daar staan, is het nauwelijks voor te stellen wat zich hier ooit heeft afgespeeld.

Op een gegeven moment kun je links afslaan en het laatste deel van de wandeling op een iets andere manier lopen. We nemen afscheid van onze metgezel, de vrolijk klaterende Ache, en slaan het pad linksaf in. Op een bankje nemen we even de tijd om te genieten van het uitzicht en iets te drinken en te eten.

Dit laatste deel van de route voert ons door natuurlijker terrein, over paden die in de zomer gedeeld worden met grazende koeien op de almen. Nu ze dichter bij de boerderij zijn gehaald, is het hier stil — maar hun aanwezigheid is nog duidelijk te zien aan de voetsporen in de grond en de herkenbare “vlaaien” die verspreid liggen langs het pad.

We tikken de zeven kilometer aan wanneer we de auto weer bereiken bij de Klammsee. Het was een mooie ronde — afwisselend, rustig en niet al te zwaar. Met nog geen tweehonderd hoogtemeters is het precies goed voor een dag als vandaag. Je zou de wandeling iets kunnen verlengen door nog even rond de Klammsee te lopen. “Einkehr” is dan mogelijk bij het Klammseestüberl aan de oever van het meer. We kunnen uit eigen ervaring zeggen dat dit een prima adresje is! Voor de kinderen is er bovendien een klein speeltuintje met een kabelbaantje, waar ze even heerlijk kunnen ravotten.

Oh ja: Wil je er een echte dag wandeling van maken en toch niet mega zwaar hoeven stijgen dan is de ”Kapruner Ausblickrunde” een optie, deze volgt ook de Wüstlauweg en neemt verder alle mooie bezienswwardigheden in Kaprun mee in de route! ( 21 km en bijna 600 hmtr)

kort samengevat:

-parkeren bij de Klammsee in Kaprun of onder bij de parking van de Sigmund Thun klamm

-7 km en 180 hmtr

-eenvoudige wandeling over meest goed begaanbare paden. Hier en daar iets stijging en wat boomwortels, gesteente. Familievriendelijk, maar niet geschikt voor kinderwagens.

-evtl. een kijkje nemen bij de Gedenkstätte t.h.v. de Panoramabaan

-combineerbaar met een ronde rond de Klammsee, een bezoek aan de Sigmund Thun klamm en de Kapruner Ausblickrunde.

Op mijn werk gaat alles goed. In het kader van Dierendag – of zoals ze hier zeggen, Tierschutztag – had ik geregeld dat er een therapiehond op bezoek kwam. De bewoners genoten enorm van het bezoek van Skip, en aankomende week komt hij zelfs voor de tweede keer langs.

Ook het dierenasiel bracht ons een bezoekje. De directrice – niet alle dieren natuurlijk – vertelde met veel enthousiasme over het asiel en de dieren die daar verblijven. Op de beamer liet ze foto’s zien, wat bij de bewoners veel herkenning en ontroering opriep.

Samen met de bewoners en medewerkers hebben we een inzamelingsactie gehouden voor voer, lekkernijen en speeltjes voor de dieren. Alles werd met grote dankbaarheid in ontvangst genomen – een mooi gebaar dat zowel mens als dier zichtbaar goed deed.

Ein herzliches Danke!

Am 14. Oktober durften wir einen schönen Vormittag im Seniorenzentrum Kaprun verbringen. Im Rahmen des gewählten Themas Tierschutz konnten wir den interessierten Bewohner:innen das Tierheim Pinzgau vorstellen und Einblicke in unsere Arbeit geben.

Ein besonderes Dankeschön an Priscilla und das Team vom Seniorenhaus Margaretha – und für den liebevoll gefüllten Geschenkskorb mit Leckerlis, Spielzeug & Futter für unsere Fellnasen im @Tierheim Pinzgau.

We gaan onze voorlopig laatste werk- en schoolweek in, want daarna vertrekken we voor een weekje Herfstvakantie naar Nederland.

Voor nu willen we jullie bedanken voor alle lieve reacties en duimpjes — ze worden ten zeerste gewaardeerd! 💬💛
Tot ziens op het blog, YouTube of in Nederland

Pfiat di en liebe Grüße van de Auswanders 🏔️

Plaats een reactie Reactie annuleren

Gmail kapelle: “Ein Ort der Stille im Sturm der Zeit.”

Gmail Kapelle? Ik moet toegeven, de naam klinkt toch wel een beetje ongebruikelijk. “Gmail” doet sterk denken aan de gratis e-maildienst van Google. De naam komt echter van het woord Gemälde. Vroeger hing hier namelijk een schilderij van Maria.

Hoog boven St. Johann in Tirol siert een kleine kapel de rotswand aan de Niederkaiser, de Gmailkapelle. Toen ik deze naam las moest ik alleen maar denken aan GMAIL, de wel meest bekende E-mailservice van Google en vroeg mij of hoe een oude kapel wel niet aan zo een moderne naam kwam?

De naam ‘Gmail’ komt van het woord ”Gemälde”wat schilderij betekent. Vroeger hing hier een schilderij van Maria of zoals ze wel hier zeggen, Maria Mutter Gottes. Het bijzondere kapelletje dateert van het jaar 1782. Een paar jaren later in 1809, toen Beierse en Franse soldaten het dorp binnen vielen en Kirchdorf in brand staken, vluchtte een deel van de bevolking naar de Gmailkapel om daar bescherming te vinden.

Op een mooie zondag begaven we ons even buiten ons eigen Salzburgerland en reden we richting Kirchdorf in Tirol. Er zijn verschillende varianten mogelijk om naar de kapel te wandelen, wij kozen voor de route vanaf Gasthaus Mitterjäger in Gasteig bij Kirchdorf in Tirol. Via deze tour neem je de Lourdesgrotte ook mee, maar er zijn startpunten genoeg. Bij Gasthaus Mitterjäger parkeren we de auto en steken de weg over. Hier was het even zoeken want we zagen nog geen wandelbordjes, maar na het doorlopen en oversteken van de rivier zien we voor het eerst ook de welbekende gele wandelbordjes en gaan linksaf richting de Lourdesgrotte.

Als we de laatste huizen gepasseerd zijn gaat het tussen grazende koeien door over mooie almen rustig stijgend omhoog tot we bij de bosrand komen. Daarna is het een afwisseling van bos en almen en zien we Kirchdorf steeds kleiner worden. Uiteindelijk gaan we echt het bos in en wordt de klim ook steiler. Grote rotsen komen tevoorschijn en af en toe een klein trappetje om de klim makkelijker te maken en dan bereiken we uiteindelijk de ”grot”. Hier houden we een korte uitblaas en bijkom pauze en vullen we ons vocht weer aan. Daarna gaat het weer flink stijgend omhoog richting de Gmail kapelle. Tijdens de wandeling kwamen we amper een mens tegen, maar hier op het bankje naast de kapel treffen we toch wat meer mensen aan.

Het is een bijzonder gezicht, de kapel lijkt tegen de rotsen geplakt te zitten, niet voor niks heeft het ook wel de naam Felsenkapelle. Vanaf het ”balkon” waar de kapel gebouwd is heb je een fantastisch uitzicht. Een opschrift die we daar lezen is “Ein Ort der Stille im Sturm der Zeit.” en waarlijk de mensen die op het bankje daar zitten genieten alleen van de rust en het uitzicht, ze spreken niet eens hardop, ze fluisteren bijna. We nemen nog even een kijkje binnen in de kleine kapel en gaan dan weer verder op pad. Nu wordt het echt flink steiler, we gaan namelijk over de Niederkaiserkamm. Pas hier wel op als je met kleine kinderen de tour maakt, de diepte naast het pad is niet te onderschatten!

Boven aangekomen volgen we de richting van de Metzgeralm en Bacheralm en hier lopen we grotendeels alleen nog over Forststrassen. Maar ik moet zeggen dat me dat persoonlijk wel beviel na al die grote stappen die we moesten nemen over de Kamm. Heb je geen eigen Jause bij je dan heb je de mogelijkheid om bij deze ook ”ein zu kehren”. Langzamerhand komt er iets meer bewolking aangedreven, maar koud is het allesbehalve. We komen dan ook weer warm, bezweet, maar zeer voldaan aan bij de auto achter het Gasthaus.

Als we op de terugweg over Lofer komen besluiten we bij Sanne langs te gaan voor een echt Hollands patatje oorlog en frikandel speciaal. Deze dochter van een Nederlandse familie runt daar een goedlopende Snackbar met vele Hollandse snacks. https://www.unique-lofer.com/nederlands/ En soms kunnen we dat echt wel eens missen, die kroket, bamischijf of frikandel speciaal, en zijn we dus blij haar snackbar relatief in de buurt te hebben. Sanne zit druk in een verbouwing, maar je kunt al wel bij haar eten op het terras of ophalen. Samen met haar vriend vergroten ze de Snackbar en wordt het echt een restaurant met bar.

Nadat we heerlijk op het terras hebben genoten van ons snacks rijden we goed gevuld en vol van onze wandeling van vandaag terug naar huis. Inmiddels is het dochter Auswander haar laatste vrije dag, maandag begint school weer, dat zal echt flink wennen worden na 9 weken zomervakantie!

De Bauernherbst feesten en 1e almabtriebe zijn gestart, we glijden langzaam de herfst in. We hopen echter dat we weer zo een mooi najaar mogen beleven als de vorige jaren en er dus nog vele wandelingen en uitjes kunnen volgen. Over uitjes gesproken. Een paar weken terug gingen we het Maria Himmelfahrt weekend, een aantal dagen naar Sud Tirol in Italië. Dochterlief wilde nog altijd graag eens de Drei Zinnen zien en daar naar toe wandelen. Het was een heerlijk zonnig weekend en fijn om weer eens in de mooie Dolomieten geweest te zijn. En bijkomend voordeel, vanuit ons huis ook nog eens heerlijk dichtbij!

Voor nu zeggen we tot de volgende keer en Pfiat di

Bedankt voor al jullie likes en lieve comments. Ik zal binnenkort op ons YouTube kanaal, weer even een korte impressie van onze wandelingen plaatsen. Dus neem af en toe een kijkje daar en likes zijn zeer welkom.

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

start: Gasthaus Mitterjäger Gasteig Kirchdorf in Tirol

8 km

564 hoogtemeters

niveau: middel ( tot deels zwaar)

Goed Schoeisel is een must, rugzak met eten en drinken en evt. zonbescherming/ extra kleding. Het weer in de bergen kan snel omslaan.

Ontdek de Gamsgrubenweg: Een Prachtige Wandeling in Oostenrijk

We hebben een heerlijke vakantie doorgebracht op het eiland Corsica, voor ons een geheel nieuw gebied, maar super geslaagd! Op de heenweg namen we Pisa nog even mee op de route, als je er toch zo vlak bij bent moet je wel even met eigen ogen die ”Scheve toren” aanschouwen. En natuurlijk deden we net als alle andere toeristen mee met het maken van die gekke foto’s. Om me heen kijkend zag ik mensen allerlei capriolen uithalen om het later op hun social media te kunnen posten verwacht ik. Die nacht sliepen we op de boot, waarna de Moby Ferry ’s ochtends om 08.00 uur uit de haven van Livorno wegvoer. Het 1e deel van de reis was de zee wat onrustig en mochten we dan ook niet aan dek komen voor onze veiligheid. Ik vermoed dat we een beetje een staartje van de depressie hadden die Oostenrijk en een groot deel van midden Europa in zijn greep had.

We hebben echt genoten, van die heerlijke azuurblauwe zee, de mooie auto routes door de bergen met zijn diepe kloven en de rivieren met hun natuurlijke zwempoelen, de vlinders en het heerlijke weer. Voor onze kinderen en ouders van onze schoonzoon vonden we het wel sneu. Juist nu zij vakantie in ons huisje vierden, en op onze Pascha pasten, was het nog steeds geen mooi weer in Oostenrijk. Juli 2025 was wat dat betreft geen hoogstandje qua zomerweer. Bij thuiskomst hebben we nog wat dagen samen kunnen doorbrengen en bleek dat we toch een beetje Corsicaanse warmte achter ons aan hebben kunnen slepen.

Eén van de 1e wandelingen die we deden na thuiskomst in Oostenrijk was de route via de Gamsgrubenweg naar de Bockkarkees. Die ochtend vertrokken we op tijd om de route over de Großglockner Hochalpenstraße te nemen, ideaal dat we een seizoen ticket hebben, we kunnen er zo vaak als we willen, over rijden. Nadat we de auto geparkeerd hebben in het ”parkhaus” en de wandelschoenen zijn aangetrokken en de rugzakken zijn opgedaan, lopen we richting de ingang van de Gamsgrubenweg. Deze loopt door 6 tunnels en laat je daarna binnen in het hart van het Nationalpark Hohe Tauern. Het pad erdoor is breed en zeer goed begaanbaar, maar wel erg koud, en af en toe druipt er een waterdruppel zo pardoes op je hoofd. Een Tip: zorg voor een jasje of vest!

Jaren geleden verliep het pad grotendeels zonder tunnels, maar door voortdurende steenslag werd besloten het pad veiliger te maken middels tunnels. Zelf herinneren we ons deze oude situatie nog goed. Tegenwoordig is het ”buitenom” pad echt niet meer begaanbaar.

Let op: Officieel loopt de route sinds een aantal jaren nog maar tot en met tunnel nummer 6! Toch is de route naar de Oberwalderhutte gewoon geopend en de route er naar toe prima te bewandelen, in ieder geval tot aan Wasserfallwinkel,het eindpunt van de Gamsgrubenweg. Wel is het op eigen gevaar omdat er altijd, zoals in elk alpine gebied, steenslag kan voorkomen!

De vergezichten zijn fenomenaal, onder staalblauwe lucht zien we de Großglockner en de Pasterze gletscher voortdurend voor ogen. Het gebied wat je doorwandelt is beschermd gebied, je mag hier niet van het pad afgaan. Geef je ogen goed de kost en je ziet de mooiste bloemen, waaronder ”der Weisse braut der Berge” Edelweiss, in grote getale. Ook vlinders maken dankbaar gebruik van dit gebied: Kleine Vos, Atalanta, Dagpauwoog, Bleek Bauwtje, Icarus Blauwtje, Vlaggewikkeblauwtje, Sint Jansvlinder, Berg-eribia en ga zo nog maar even door fladderden vrolijk in het rond. Jullie snappen vast waarom ik geen hele lange wandelingen kan maken, er is veel te veel te zien en te fotograferen!

Bij Wasserfallwinkel is de eigenlijke Gamsgrubenweg ten einde. Bankjes en tafeltjes nodigen je uit om hier ”op de mooiste Jausenplatz von Osterreich” onder het genot van het fenomenale uitzicht, een pauze te houden. Wij lopen nog even door en eten in alle rust tussen de afgesleten gletscherstenen naast de rivier onze ”Jause” op.

Na het oversteken van een smal bruggetje over de rivier verandert de route ook echt. Nu is er geen weg meer, maar concentreer je je op de steenhopen of de wit/rode strepen die hier en daar zijn aangebracht. Hier is het echt Alpine gebied en loop je veelal over enorme afgesleten rotsblokken heen met de mooiste strepen erop die de gletsjer er ooit vele jaren geleden in kerfde. Een gletsjer is immers een zeer langzaam stromende rivier van ijs. Nu zie je met eigen ogen wat een kracht dat heeft gehad!

Toen we 16 jaar geleden ook de Bockkarkees gletsjer bezochten lag de ”tong” nog een stuk lager. Inmiddels een stuk gekrompen is en blijft een gletsjer een bijzonder iets om te aanschouwen. Kleine riviertjes van ijskoud water stromen als aders door de ijsmassa, een intens blauwe kleur is dan zichtbaar in het ijs. Een fascinerend schouwspel!

Je kan uiteindelijk geheel door naar de Oberwalder hutte (2.973 mtr ), een hut die majestueus mooi gelegen ligt op de Großen Burgstalls. Deze hut wordt vaak gebruikt voor alpine trainingen en als tussenstop naar verschillende toppen als b.v. de Großglockner. Wij besluiten om nog even heerlijk door het gebied heen te struinen, tussen immense afgeslepen rotsen door zien we op de karigste grond de mooiste plantjes en ook weer heel veel Edelweiss. We nemen de omgeving gretig in ons op. Het deel waar we lopen is heel rustig, we voelen ons bijna alleen op de wereld in het bijna surrealistische landschap en genieten van het zicht op de Großglockner en de vele hanggletsjers aan de overkant.

Dan moeten we toch langzaam aan de terugweg beginnen. Langzamerhand zijn er ook wat wolken aan komen drijven, maar het is voor op deze hoogte nog een prima temperatuur. Waar ze onder in het dal verzuchten onder de enorme warmte, is het hier op deze hoogte een heerlijke temperatuur om te wandelen.

Heerlijk rozig van de buitenlucht en de zon stappen we daarna in de auto en rijden al nagenietend van deze mooie tour weer naar huis toe.

Samenvatting:

-start aan de Kaiser Frans Joseph Höhe, via de Großglockner Hochalpenstraße, dit is een tolstraat en daar moet je dus voor betalen. Ben je hier in de buurt op vakantie dan loont een 3 weken kaart en kun je er op gaan hoe vaak je wilt, want er zijn vele mooie wandelmogelijkheden en ”ausstellungen” om te bezoeken.

-De Kaiser Frans Joseph Höhe is ook met het openbaar vervoer te bereiken en sommige hotels in de omgeving verzorgen er ook taxi vervoer naar toe.

-Gamsgrubenweg , 7 km heen en terug, 200 hoogtemeters . Tot aan de hut ruim 600 hoogtemeters.

-tot aan tunnel 6 te begaan. Daarna neemt de wegverzorger ”keine haftung” meer en is het op eigen risico. Maar de weg tot aan de Wasserfallwinkel is breed en prima te belopen met hier en daar een bankje om te rusten of het mooie landschap te aanschouwen.

-De tunnels zijn koud en kunnen wat water druppelen, een jasje is geen slecht idee.

-Na Wasserfallwinkel tot aan de Oberwalderhutte is het echt Alpine terrein en niet te onderschatten. Stevig schoeisel, rugzak met water en proviand, zonnecrème en eventueel wandelstokken zijn zeker aan te raden!

-een ( pittigere) variant is de Gamsgrubenweg lopen , daarna via de (klettersteig) route afdalen naar de Pasterze gletsjer, het gletsjerpad wandelen tot aan de Margaritzenspeicher en daar weer omhoog klimmen richting de Kaiser Frans Joseph Höhe

-in de zomer (juni, juli en augustus) is de pass geopend van 05:30- 21:00 uur, laatste toegang om 20:15

Wij zijn inmiddels al weer bijna 2 weken aan het werk en dochter Auswander verzorgd als vakantiewerk weer de Cadi touren bij het Wildpark Ferleiten. Voor nu zeggen we Pfiat di en tot de volgende keer maar weer.

Veel liefs van de Auswanders.

Plaats een reactie Reactie annuleren

ps: Een filmpje van deze prachtige tour zal binnenkort op ons YouTube kanaal verschijnen, dus: STAY Tuned!

Sintersbacher wasserfall

Ervaar de magie van het water bij het indrukwekkende natuurfenomeen. Vanaf de parkeerplaats Schradlern begint de tocht naar de Sintersbacher Waterval. Langs de Sintersbacher Kloof is de kracht van het water voelbaar. In ongeveer een uur bereik je de imposante natuurjuweel – waar het bergwater meer dan 85 m in de diepte stort.

Soms ontdekken we ze toch nog weer: de magisch mooie wandelplekken die tot nu toe nog onbekend voor ons waren. Vorig winter zag ik op Google maps de waterval al staan, niet al te gek ver weg van de wandel /rodel route die we toen maakten aan de Pass Thurn. Maar goed destijds zaten we midden in de winter dus was een wandeling daarheen niet mogelijk.

Op een stralende zondag, twee weken geleden, maakten we maakten we de tour dus. Ditmaal zonder dochterlief, hoe graag ze ook wel mee wilde, het ging niet want ze had veel opdrachten voor school. Ja ook dat is dus wel de harde realiteit als je in zo een mooi land als Oostenrijk woont, soms heb je gewoon geen tijd om aan de wandel te gaan.

We parkeren de auto op Parkplatz Schradler in Jochberg. Bij het begin van de wandeling is een mooie speeltuin voor de kids. Wel een beetje ”tricky” zo een speeltuin aan de start van de tocht, ik vermoed dat je het jonge grut niet meer mee krijgt. Of je moet ze al beloven aan het eind van de rondwandeling de rest van de dag daar nog door te brengen.

We volgen de hele tijd de loop van de Sintersbacher Grabens , maar van de waterval is nog niks te bekennen. Af en toe heb je een inkijkje van boven af en zie je echt met wat voor een geweld het water daar beneden een weg heeft gebaand. De vlinders vliegen volop, we zien onder andere de Aardbeivlinder, het Icarus blauwtje , Hooibeestje, Kleine Vuurvlinder en de Rouwmantels. Ze laten zich alleen moeilijk fotograferen, ze zijn super actief door de warmte. Deze week zien we nog meer bloeiende bloemen dan vorige week, de natuur ontwikkelt zich echt snel nu.

Het eerste deel lopen we over een Forststrasse, en is het pad eigenlijk voor iedereen goed te doen. Dan wordt het pad smaller en steiler, en over ”Stock und stein” gaan we door het bos. Het water gaat steeds meer bulderen, de waterval moet dus in de buurt komen, maar is nog altijd niet te zien. En dan opeens moeten we weer een stuk afdalen en zien we de waterval in volle pracht tevoorschijn komen. Van 85 meter hoogt valt de waterval al bulderend en stuivend in de diepte, wat een geweldig gezicht en wat voelen die ionen die in de lucht zweven heerlijk aan. We zuigen onze longen er gretig vol mee.

Het mooie is dat je bij deze waterval ook echt dichtbij komt. Ik kan me voorstellen dat je op een mooie hele warme zomerdag er vlak voor op de grote stenen heerlijk gaat zitten genieten van de verkoelende verstuiving van het water. Via houten loopbruggen steek je, voor de waterval , de rivier over en heb je steeds weer een ander zicht op dit imposante natuur juweel. Daarna is het even een flink steile klim weer omhoog. Op een bankje nemen we na de klim plaats en eten we onze Jause op, terwijl we de waterval nog mooi kunnen zien. Een echt daalders plekje!

Vanaf nu hou je de op de bekende gele wandelbordje Wildalm aan, een berghut waar je eventueel ook je maaltijd kunt nuttigen, als je het zelf niet wil mee slepen in je rugzak. De koeienbellen worden steeds luider en even later zien we een beeld dat we maandenlang niet zagen: grazende koeien over de weidse almen. Enerzijds vind ik het een prachtig beeld, andersom ook eerlijk gezegd best wat spannend, zeker als zo een koe precies op mijn pad staat. Noem me een bangerik, maar een volwassen koe van 500 kilo kun je niks tegen beginnen. Ik neem altijd wijselijk een stukje afstand van ze. Maar goed, zo vermelden ze dat ook altijd op de bordjes Verhaltensregeln für den Umgang mit Weidevieh.

We zijn begonnen aan de afdaling en genieten daarbij van het schitterende panorama en de vrolijke gekleurde vlinders rondom ons. De wandeling is net geen 10 km en heeft 600 meter hoogteverschil en is dus prima te doen op een zondag met fijne foto en genietpauzes. Een aanrader!

-start: Parkplatz Schradlern in Jochberg aan de Pass Thurn

-eenvoudig tot middelzware wandeling

-Geschikt voor het hele gezin, maar niet met een wandelwagen te doen, behalve als je alleen naar de Wildalm wil lopen.

– mogelijkheid om ”ein zu kehren” bij de Wildalm. De hele zomer dagelijks geopend. Met Köstlichkeiten vom Bio-Bauernhof, er is geen overnachting mogelijkheid bij de hut!

https://www.kitzbuehel.com/service/kitz-a-z/infrastruktur/jochberger-wildalm-jochberg/

Mijn werk is werkelijk alles wat ik hier 2 jaar gezocht heb, dus heel erg blij mee dat het toch gelukt is. Vorige week had ik voor de bewoners een ausflug georganiseerd naar de Klammsee. Voor iedere bewoner natuurlijk bekend, maar voor ouderen op die leeftijd een reis die te behappen was. Met een volgeladen bus van de ÖBB, gingen we op pad. Bij de Klammseestuberl had ik laten reserveren en onder het genot van prachtige muziek op de knoppenaccordeon genoten zowel bewoners, Angehörige, verplegend personeel en vrijwilligers van lekkere koffie met Kuchen. Meneer Auswander was die dag ook vrij en hielp ook mee als vrijwilliger, had hij gelijk een goed beeld van mijn werk en hoe ik fijn ik het daar heb. Het was een dag met een gouden randje, het zijn immers dagjesmensen met wie ik te doen heb.

Voor nu zeggen we eerst weer tot ziens en Pfiat di

We zien graag een leuke reactie tegemoet.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Natuurjuweel Wasenmoos

We hebben een heerlijke week op Cres doorgebracht. Weliswaar was het te kort, maar ja beter dan niks en we zijn er dus blij mee dat we toch even met z’n drietjes weg konden.

Inmiddels is dochter Auswander klaar met school, heeft ze een prachtig ”Zeugnis” en mag ze hiermee in september op de nieuwe school starten. Zo blij voor haar dat deze wens om daar verder te leren in vervulling is gegaan. Ze kan nu even van haar welverdiende schoolvakantie genieten en gaat de hele maand augustus dan aan het werk bij het Wildpark Ferleiten.

Onze dochter en schoonzoon uit Nederland zijn bij ons aan het vakantie vieren en ik moet zeggen het is heerlijk dat we weer even ”compleet” zijn. Hun reis hier naar toe was niet de fijnste, ze zaten precies in de periode onderweg dat er enorme onweersgebieden over Duitsland trokken. Amper hier aangekomen bij ons vielen er hagelstenen ter grote van pingpongballen naar beneden. Op wat kleine putjes in het dak van hun auto na gelukkig geen grote schade. Op een stroeve start na hebben we nu een fijne tijd samen, al moeten meneer Auswander en ik nog wel aan het werk.

Mijn werk bevind zich echt op één van de geweldigste werklocaties die je je kan voortellen: de Stausee Mooserboden boven Kaprun. Te midden van die majestueuze drie-duizenders, kijk ik uit op het mooie stuwmeer en geef info aan de gasten en alpinisten, verkoop tickets voor de rondleiding door het binnenste van de stuwdam en leen de klettersteigsets aan de waaghalzen uit, die de immense muur willen beklimmen. Op zich geen gek werk natuurlijk. Behalve als we een dag in de wolken hangen en ik geen uitzicht heb, dan is het minder. Oh ja en de tocht omhoog is ook best een flinke reis. Door kilometers lange tunnels reizen we als personeel als 1e bus omhoog, af en toe een stuk over smalle paadjes waar de bus net de bocht kan nemen en langs steile afgronden. Ik ben zo een beetje een uur onderweg om boven aan te komen en terug natuurlijk ook. Ach ja, ieder voordeel heeft zijn nadeel, zei een bekende voetbaltrainer toch ooit?

De kinderen hebben me ook een dag bezocht op het werk en konden nu met eigen ogen zien op wat voor een mooie werklocatie ik tegenwoordig werk. De reis ging met een pendelbus en standseilbahn omhoog voor hen. Ze mochten ook een tour meemaken door het binnenst van de dam en hebben daarna nog even lekker rondgewandeld . Een bakkie koffie bij mij op het terras en daarna ging de reis in omgekeerde volgorde terug.

Het nadeel van dit werk is dat het slechts seizoenwerk is, in de winter kun je daarboven met de bussen niet komen. Maar wie weet gaat het in de toekomst hier toch nog wel lukken met het werken in de gezondheidszorg?

Wasenmoos

Natuurlijk ontkomen jullie niet aan een mooie wandeling van mij, en wel dit keer de tocht door het Hochmoor Wasenmoos. Wasenmoos is een natuurgebied wat bestaat uit moerassen en ligt op een hoogte tussen de 1200 en 1500 meter aan de Pass Thurn boven Mittersill.

Net als in Nederland werd hier vroeger ook Veen gestoken en als je de bergen eromheen even wegdenkt lijkt het ook net of je bijvoorbeeld in het Drentse Bargerveen loopt. Je vindt hier ook het vleesetend plantje Zonnedauw, evenals vele orchideeën en andere zeldzame bloemen en planten. Dit natuurjuweeltje is te doorkruizen met verschillende wandelingen tussen de 2 en 10 km. Deze keer gingen wij voor de korte tocht, en wel die direct door het moeras gebied heen loopt. Gaan jullie mee?

Dochterlief kon niet mee vandaag en wij hadden niet zo veel tijd. Bovendien zou er een regenfront over gaan trekken, maar we wilden er toch even op uit. Wasenmoos stond al een poosje op de wandelbucketlist, dus maakten we ons klaar om die kant op te gaan.

We gaan uiteindelijk voor de korte tour van 2 km, en nemen alle tijd voor de bloemen, planten en vlinders. Het gebied mag alleen over de paden betreden worden, daarbuiten is het verboden in verband met de zeldzame planten en bloemen. We spotten al gauw het Zonnedauw en liggen op onze knieën om deze mooie plant zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Maar ook andere zeldzame ”vleesetende” plantjes als de Blaasjeskruid – Utricularia vulgaris en Fettkraut –Pinguicula vulgaris– bloeien hier volop. Onderweg zijn er infoborden mar ook genoeg plekjes om even op een bankje van de mooie natuur en stilte te genieten.

Dan begint het wat te ”spetteren”, daar heb je de beloofde regen al. Gelukkig zijn we bijna aan het eind van het pad. Het uitzichtpaviljoen komt in zicht, hier hebben we gelijk ook even de mogelijkheid te schuilen. Daarna zijn we in een paar minuten terug bij de auto en kletsen op de terugweg nog even over dit mooie natuurjuweeltje. Beide zijn we het erover eens hier terug te komen en dan de langere tour te maken.

samenvatting:

parkeren: aan de Pass Thurn Straße Parkplatz Tauernblick. Ook met het openbaar vervoer bereikbaar, er is daar een bushalte.

routes: verschillende lengtes tussen de 2 en 10 km mogelijk.

Familievriendelijk en leerzaam!

Er zijn plekken bij in het moeras die vrij vochtig zijn, draag wat hoger schoeisel!

Wij zeggen vanuit het mooie Pinzgau jullie weer gedag. Wij genieten nog even van ons samenzijn met de kinderen tot ze zaterdag zich weer op de terugweg begeven. ( en dan onder betere omstandigheden hopen we) Bedankt voor jullie leuke en lieve commentaren en likes en tot een volgende keer!

Pfiat di en lieve groetjes van de Auswanders.

PS: een filmpje van deze mooie tocht vinden jullie weer op ons YouTube kanaal.

http://youtube.com/@wandelmeemetdefamileauswander

en dan de video: familie Auswander bezoekt het Wasenmoos.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Berg- & Leitenwaal Schluderns

Een mooie Tour langs natuurlijke Waalwege en vele oude Lariksen. Een echte aanrader!

Jullie hebben nog één mooie wandeling van me tegoed die we in onze Osterferien maakten. We rijden naar Schluderns/Sluderno en parkeren de auto op de parkeerplaats midden in het dorp naast de rivier. Even moeten we zoeken hoe te lopen, we willen namelijk starten via de Kalvariënberg en weer eindigen bij de Churburg. Maar andersom is ook mogelijk.

Midden in het dorp heb je de discount supermarkt Euro spin en daar neem je de afslag tussen de huizen door en klim je langzaam de berg omhoog. Eigenlijk zit hier de hele klim in, bij de waalweg aangekomen loop je grotendeels recht. We komen nog een boer tegen die met zijn geitenbokken de berg afkomt, voor de rest zitten we na de bedrijvigheid in het dorpje helemaal in de rust nu.

vele mooi oude Lariksen onderweg te zien

Boven aangekomen vinden we de Leitenwaal , die nu jammer genoeg nog droog staat, in de zomer zal hij weer volop stromen en de appel en fruitgaarden van het broodnodige water voorzien. Ondanks het gemis van het geklater van water is het een prachtige tocht. Deze Waalweg is echt super natuurlijk. In plaats van tussen de Appelgaarden door, lopen we grotendeels door de bossen en langs prachtige oude Lariksen. Zeker in een warme zomer is deze Waalrunde dus een echte aanrader!

Pauze met Jause

Dan komt de oversteek over de Saldurbach, een heerlijk ruisende rivier. We zijn nu op de helft van de route en we zoeken ons een plekje om onze meegebrachte ”Jause” op te eten. Even van het hoofdpad af leid een smal pad naar een Waalhut, hier vinden we een bankje en houden we een fijne pauze. Denk absoluut bij deze wandeling om eigen proviand, er is namelijk geen ” Einkehrmöglichkeit”. De zon is inmiddels doorgebroken en we genieten van het geruis van de rivier, ons uitzicht, de zon op ons gezicht en onze meegebrachte lunch. Daar kan geen 5 sterren restaurant tegen op.

Nu we aan de andere kant van het dal zijn volgen we de Bergwaal, ook dit deel is weer prachtig natuurlijk om te bewandelen. Ook kom je langs een mooie waterval en hier is een deel van de Waal die nu al wel water voert. En langzaam ga je dan alweer aan de afdaling beginnen. We hadden er eigenlijk nog geen genoeg van. De natuur was zo mooi hierboven en de vogels zongen hun hoogste lied, dat we het gewoon jammer vonden dat er langzaam een einde aan kwam.

De Churburg komt in zicht, als we via de appelgaarden afdalen. Het kasteel Churburg (Italiaans: Castel Coira) is een van de best bewaarde en meest bezochte kastelen in Zuid-Tirol. Het kasteel is met intree (14 euro vw en 32 euro voor een familieticket) te bezichtigen. Maar met dit droge weer en af en toe een zonnetje erbij vonden wij het jammer om binnen te zijn. Maar het kasteel zou ik zeker op een druilerige dag wel eens willen bezoeken. Ook het Vintschger Museum in het dorp schijnt de moeite waard te zijn. Daar kun je vondsten bekijken die ze hier bij Ganglegg opgegraven hebben.

Ga je dus ooit eens op vakantie naar Südtirol, neem dan zeker een Waalweg wandeling mee . Wij hebben ook van deze tocht weer enorm genoten en waren blij naar vele jaren weer eens in dit mooie gebied te zijn geweest. Nu we zelf in Oostenrijk wonen is dit ook nog eens relatief dichtbij voor ons!

Voor nu eerst de groetjes van de Auswanders en Pfiat di

Vergeet niet te liken en eventueel een commentaar te geven daar genieten we altijd weer van. Ook het filmpje staat online inmiddels en is te bekijken via deze link. https://youtu.be/LTaHXTGkud4.

Samenvatiing:

-parkeren in Schluderns , wij parkeerden naast de rivier midden in het dorp is een grote, gratis parkeerplaats.

-8 km

-340 hoogtemeters

-proviand en voldoende drinken meenemen

Plaats een reactie Reactie annuleren

Ga terug

Je bericht is verzonden

Weissbachschlucht Waidring

Een mooie familievriendelijke tour in het Tiroler Pillerseetal.

Landwirtschaftschule

Er viel deze week een bijzondere brief in de bus met heuglijk nieuws, dochter Auswander is aangenomen op de Landwirtschaftschule Bruck! Hier hadden we eigenlijk totaal geen rekening meer mee gehouden, er zijn maar 66 plekken per jaar op de school. Meestal krijgen de ”boerenkinderen” voorrang en je moet een zeer goed ”Zeugnis” (rapport) van school afgeven. Voor de zekerheid had ze zich ook ingeschreven voor een andere school, met een totaal andere richting. Weliswaar een 2e keus, maar je moet toch wat. De enige reden waarom het misschien nog niet doorgaat is als ze ineens een compleet ander Zeugnis eind van dit schooljaar inlevert, met alleen onvoldoendes. Maar daar maken we ons in het geheel geen zorgen om. De komende week gaat ze ”Schnuppern ”, dat wil zeggen stage lopen en wel bij een Kleintierpraxis , een dierenartspraktijk. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan.

Pillerseetal

We rijden weer richting het Pillerseetal in Tirol. Hier weten we zeker dat we kunnen wandelen, een boel gebieden zijn nog erg vochtig van de sneeuwsmelt Daarbij hebben we wel zin in een wandeltocht maar geen zware route en we zoeken vooral rust. Ik zelf ben een week flink verkouden geweest en het is voor mij de 1e keer dat ik weer op pad ben. Er zijn 2 mogelijkheden om te parkeren, 1 bij de ingang van de schlucht zelf en de andere is een plekje in het dorp zoeken. Wij zetten de auto in het dorp tegenover de kerk, waardoor onze wandeling iets langer wordt. Een tip: voer niet alleen maar Weissbachschlucht in je navigatie, maar ook de plaats Waidring, anders heb je de kans dat je bij de verkeerde eindigt. Vlak over de grens met Duitsland is namelijk ook een schlucht met dezelfde naam!

Een schlucht is een kloof met steile zijhellingen en is meestal ontstaan door een rivier. Als de kloof heel smal is noemen ze het een klamm. Als een klamm wordt onderhouden middels bruggen , of zoals ze hier zeggen Stegen, moet je er vaak entree voor betalen. Wat ik ook vrij logisch vindt. De hele wandeling worden we begeleid door de rivier, hoe kan het ook anders, de Weissbach. Het pad is eenvoudig te belopen, gaat heel geleidelijk omhoog en tot aan het Kneipp bad ook zeer goed met een buggy te doen. In de berm zien we volop paarse Leverbloempjes en ook witte Kerstrozen, wat een mooi gezicht!

Het is werkelijk heerlijk rustig, alhoewel we een paar auto’s op de parkeerplaats zagen komen we slechts een enkele wandelaar tegen onderweg . We genieten van de natuur en het geruis van het water. Bij een Kneipp bad naast de rivier met rustbankjes houden we even pauze. Op een warme zomerdag zou dit een heerlijke plek zijn om even bij te verkoelen.

Na een fijne pauze steken we een bruggetje over en komen aan de andere kant van de rivier, langzaam klimmen we omhoog en kijken uiteindelijk van boven over de schlucht uit. Steeds verder komen we van de rivier af en uiteindelijk sterft het geluid van het water weg. Opeens lijkt het of we in de verte een Rotwild zien staan met een groot gewei op zijn hoofd. Huh, dat is bijzonder zeg! Maar als we goed kijken zien we dat het beestje stilstaat en het uiteindelijk nep blijkt te zijn. We komen langs een boogschietplaats en het hert is een schietschijf, maar het leek echt superecht. Later ontdekken we op dezelfde manier nog een wild zwijn.

Rodelbahn

Als we het bos uitkomen zien we het Alpengasthaus Waidring met restaurant en vakantie appartementen, wat een ontzettend mooie en bovenal rustige locatie. Bij winterdag is er vanaf hier een rodelbahn die naar beneden gesleed kan worden, van ruim 2 km lengte, en ook hier kun je rodels huren. Dit moeten we goed onthouden voor aankomend winter want we hebben veel genoten van onze gecombineerde wandel/rodeltochten. De rodelbahn is nu een mooie maar deels, steile wandelweg naar beneden geworden. We kunnen ons er nu geen voorstelling meer van maken dat hier de afgelopen winter volop gerodeld werd.

Beneden aangekomen nemen we nog even een laatste pauze bij de rivier op een bankje, de zon is nog iets meer door de wolken gekomen en we pikken nog even de behaaglijke warmte mee terwijl we naar de rivier luisteren. Op de terugweg nemen we nog een kijkje bij een mooie watermolen ( Hackenschmiede) en dan staan we alweer naast onze auto.

Voldaan rijden we richting huis. Een lieve groet van de ”Auswanders ” en we kijken altijd uit naar een leuke reactie van jullie.

Pfiat di

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

parkeren bij de Schlucht, tegenover het sportparkje, of in het dorp Waidring zelf.
8 km vanuit het dorp, 6 als je direct bij de Weissbachschlucht start
200 hoogtemeters
familievriendelijk en met buggy mogelijk tot aan de Kneippstelle
https://www.youtube.com/watch?v=sKqoGtB9ncM&t=79s
kijk mee naar de beelden van de wandeling, like &follow

Via de Teufelsteg langs het wilde water van de Saalach.

Slechts 6 km en 60 hoogtemeters, maar toch een fantastisch mooie tocht, Over de Teufelsteg loop je langs de rivier de Saalach. Start en eindpunt is het dorp Lofer. Op en top genieten!

Sneeuwdump!

Deze week kwam er een enorme sneeuwdump over Oostenrijk, te danken hadden we dit aan een ”Italientief”. Het begon met veel regen, ging over in natte sneeuw, werd droge sneeuw en bleef daarna doorsneeuwen , met dikke witte vlokken tot in de nacht. Wij zijn er goed afgekomen, maar passen zoals de Brenner stonden finaal vast, hele dorpen kwamen zonder stroom te zitten en bomen begaven het onder hun zware sneeuwlast. Meneer Auswander had gelukkig zijn vracht nog op tijd weg kunnen brengen al was het een erg drukke dag voor hem.

Krokusvakantie

De Toerismebranche was er natuurlijk superblij mee, de pistes waren tot witte linten over de verder groene berg geworden, inclusief grote bruine vlekken. Zo konden de toeristen die nu Krokusvakantie vierden, lees, hoofdzakelijk Nederlanders, toch nog even fijn op de lange latten. Ja het was echt merkbaar aan de vele gele nummerborden bij de weg.

Het gekke was de volgende dag was het al weer warm, de sneeuw gleed in enorme bulten van ons dak af, onze kater Pascha schrok zich een ongeluk als hij net lekker lag te zonnebaden op de veranda. Je hoorde het smeltwater overal vandaan stromen, de zonkracht was gelijk enorm sterk. We zaten dan ook al vrij snel weer op onze veranda in de zon. Maar waar konden we nu gaan wandelen? De sneeuw iets hoger was nog niet direct weg en overal was het nat en drassig. Maar met dit werkelijk zonovergoten weer en ook wat voorspeld stond voor de volgende dag gingen we ons toch even beraadslagen over de wandelplek. Hoe noordelijker, hoe minder sneeuwval, dus we besloten de kant van Lofer op te gaan.

Lofer

We beginnen onze autorit in een witte wereld en hoe noordelijker we komen hoe groener het weer wordt. In Lofer is er van de sneeuw dan ook bijna niks meer te zien. Lofer is een klein, maar lieflijk dorp in het Pinzgauer Saalachtal en ons start en eindpunt van de wandeling. We maken de wandeling langs de Saalach en door de Teufelsschlucht over de Triftsteg, houten bruggen die je een mooie inkijk op de rivier geven vol grote rotsblokken en draaikolken. Met een beetje geluk kun je de capriolen van kajakkers zien, deze rivier is een toplocatie voor watersport.

Wist je dit?

Vroeger was het hout in de rivier laten meedrijven de enige manier om hout over lange afstanden te vervoeren. Voor dit gevaarlijke werk was echter een begaanbaar pad nodig. Zo is de Triftsteg ontstaan. Soms kwam er echter een houten stam vast te zitten en om ze te verwijderen, moesten dappere mannen met touwen in de diepte worden neergelaten. Tegenwoordig is de Triftsteg een mooie wandelroute.

de Trifsteg

We parkeren de auto in Lofer en lopen richting de Saalach, hier zien we de bekende gele wandelbordjes. Wij zelf vinden het een onnodige actie, vermelden op het bord dat je niet met hoge hakken of nette schoenen de route moet lopen, maar je zou ze de kost geven die het wel doen. Hoe vaak wij al niet iemand op slippers door een Klamm zagen gaan of op nette zondagse schoenen de berg omhoog, zo gevaarlijk!

Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken deze wandeling! — Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken lopen !

Het water kolkt wild door de rivier, een machtig gezicht en al gauw zien we een 1e Kajak voorbij komen. Respect hoor, ik doe ze het niet na. We verbazen ons over de hoeveelheid Leverbloempjes die langs de kant groeien, een bloemetje uit de Ranonkel familie. Vorige week zagen we al wat 1e exemplaren in bloei staan, vandaag kleurt de hele rand mooi paars en steekt mooi af tegen de bruine bladeren die op de bodem liggen. Ze is een echte voorjaarsbloeier en bloeit in maart en april op de bosbodem. Ook een 1e Bosanemoon en een Sleutelbloem zien we. De lente komt er aan, heerlijk!

volop Leverbloempjes stonden te stralen in de zon

Als we even een korte stop maken om van het overweldigende landschap te genieten zien we weer een nieuwe groep Kajakkers aankomen. Als ware water acrobaten peddelen ze tussen de rotsen door , een prachtig gezicht. De natuur is overweldigend, je moet soms gewoon even stoppen om achterom te kijken, dan zie die mooie witte toppen boven alles uitsteken. Af en toe passeren we een kleine waterval en er zijn bankjes genoeg om even te zitten en gewoon met je ogen dicht te genieten van het watergeruis, het gezang van vogels en de warme zon op onze wangen.

Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruizen van het water en de warmte van de zon — Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruisen van het water en de warmte van de zon

Op een gegeven moment wordt het watergeruis minder, we lopen langs een stuk met minder hoogteverschil en minder rotsblokken. We naderen een brug die we oversteken en zien dan ook dat de Kajakkers hier uit het water gaan. Na het oversteken van de brug duiken we het bos in, het pad gaat even stijl omhoog en komt in een bijna sprookjesachtig bos uit. Mos in overvloed en tussen de bomen liggen wat rotsblokken, de zon wordt gefilterd doorgelaten en het geeft een heel mysterieus schijnsel. Ik verwacht bijna ieder moment dat een rotsblok zich uitrolt tot een trol!

Aan de bosrand tegen een houten kapschuurtje staat een bankje, hier gaan we zitten om even wat te eten en te drinken. Vanaf die plek hebben we een werkelijk fantastisch zicht op de tegenoverliggende bergen. We hebben nog maar net tegen elkaar gezegd hoe wonderlijk het is dat we met deze temperaturen nog geen vlinder hebben gezien of de 1e vliegt al voorbij. Deze Citroenvlinder is zo mooi fel geel gekleurd en vliegt af en toe even voorbij om ons te groeten, maar blijft jammer genoeg niet zitten om zich te laten fotograferen. Het andere exemplaar vloog te snel om even te kunnen determineren, maar we worden helemaal vrolijk, zo een mooie dag en dan ook nog weer eens vlinders zien. Ongelooflijk dat we 2 dagen terug een echte winterdag hadden.

In het mooie bos gedeelte. Zien jullie ook een trol?

We maken ons op voor het laatste deel. Na het open stuk volgt nog weer een bos, opnieuw weer sprookjesachtig mysterieus. We komen nog langs een Pestzuil en dan dalen we langzaam af naar de rivier. Als we de lange brug oversteken staan we exact op ons startpunt van de wandeling. Wat een geweldige leuke rondwandeling, slechts 6 km maar zoveel moois om te zien onderweg. Wij kunnen hem niks anders dan aanraden.

lekker Hollands Snacken

En als je dan toch in Lofer bent dan ga je ook nog even lekker naar Sanne’s Snackbar. Soms kun je toch wel even een lekker bakje patat oorlog missen, een frikandel speciaal , kroket of kaassouflé. Sanne is 10 jaren geleden met haar ouders ook vanuit Nederland naar Oostenrijk geëmigreerd waar haar ouders een goedlopende appartementenverhuur runnen en zij dus een Nederlandse Snackbar. Boffen wij even! Met een goed gevulde buik, rozige wangen van de zon en geheel ontspannen rijden we weer richting huis.

samenvatting:

parkeren in Lofer 47°35’12.3″N 12°41’43.5″E , maar ook met het openbaar vervoer bereikbaar. Vanaf Zell am see buslijn 260, Vanaf Kitzbühel/St. Johann lijn 4012.
bijna 6 km lopen en slechts 60 hoogtemeters
familievriendelijk, maar niet geschikt om met een buggy te wandelen.

Bedankt weer voor jullie lieve reacties, daar genieten we altijd van.

We zeggen tot een andere keer en

Pfiat di

de Auswanders

ps: Volgen jullie ons YouTube kanaal al? Het nieuwste filmpje staat online

Plaats een reactie Reactie annuleren

Rondje Pillersee

Een eenvoudige maar mooie wandeling rond ” Das smaragdgrüne Herz des Pillertals”. Zowel voor de zomer als de winter een aanrader.

Das smaragdgrüne Herz des Pillertals

We zijn van min 15 naar plus 15 gegaan in korte tijd. Nadat er even wat regen is gevallen is het ook weer stralend weer geworden, waardoor het nu op onze veranda achter het huis en uit de wind oploopt naar zomerse waarden van om en nabij de 30 graden. Jullie begrijpen denk ik wel dat meneer Auswander hier dus in zijn korte broek al op de veranda zit te genieten. Persoonlijk heb ik het nog niet toe aan een korte broek, maar als het even kon zou hij er het hele jaar in rondlopen!

De ski pistes zijn weer tot lange witte linten van de verder groene bergen geworden. Alleen op grote hoogte en aan de schaduwzijde zie je nog sneeuw liggen, voor de rest is hier de sneeuw ook in onze tuin, letterlijk en figuurlijk, als sneeuw voor de zon weggesmolten. Wat ons betreft mag het nu lente worden en het lijkt ook eigenlijk in de verste verte niet erop dat er nog sneeuw van betekenis gaat vallen. We zagen al een 1e vlinder vliegen en de bijtjes worden ook al weer actief. Gewekt door de warmte van de zon zijn ze zoekende naar nectar om op krachten te komen, maar er bloeit eigenlijk nog niks. Zo sneu……

De ”Winterwanderwege ”zijn er niet mooier op zijn geworden. Regen in combinatie met het smelten door de zon en in de nacht weer licht opvriezen levert overdag echte ijsbanen op, zeker als het pad ook nog wat klimt. Maar we wilden toch graag alle 3 even fijn aan de wandel, maar op een goed beloopbaar pad en niet al te zwaar na het flinke ziek zijn van onze dochter.

Pillersee

We kozen voor een ronde om de Pillersee. Afgelopen zomer liepen we er al een deel van met mijn ouders toen ze hun vakantie bij ons doorbrachten en zochten we heerlijk verkoeling bij het water.

Alleen al de rit er naar toe is een lust voor het oog, ja we wonen hier nu bijna een jaar maar ik kijk me nog elke dag de ogen uit! We parkeren de auto in st Ulrich am Pillersee en gaan op pad. We besluiten de route tegen de richting in te lopen dan hebben we de hele route het grootste profijt van de zon. We begeven ons op de ”Panormaweg st. Adolari” , net even verder van de weg af en iets hoger waardoor we de intens blauw groene kleur van de see nog mooier kunnen zien. We dragen alle 3 al dunnere jassen, maar na een poosje gaan de jassen al open of zelfs uit. Dan ineens zien we onze 1 vlinder van dit jaar vliegen. Die arme Atalanta is al gewekt door de zon en zoekt naarstig naar wat nectar, maar er bloeit nog maar amper wat. Hopelijk is er uit de Sneeuwheide in de buurt toch wat te vinden voor het arme insect!

Dan horen we het geklater van water wat steeds luider wordt en even later staan we vanaf een houten bruggetje te genieten van een mooie waterval. Iets hoger meer in de schaduw zitten zelfs nog wat ijspegels in de rivier. Zeker weten dat zo een 14 dagen terug dit hier één grote ijswaterval is geweest.

Sankt Adolari

Na de waterval komt de Filial- und Wallfahrtskirche st. Adolari in beeld. In het jaar 1073 werd hier voor het eerst een kerk gevestigd en de Gotisch bouw stamt uit het jaar 1407, een erg oud gebouw dus. Achter de kerk gaat een pad omhoog richting de ADOLARI KLETTERSTEIG. Een korte, maar mooie Klettersteig, je hebt beslist een klimuitrusting en helm nodig. Misschien moeten we hier nog eens terugkomen dus? Onderstaande fotos komen van : https://www.bergsteigen.com/touren/klettersteig/adolari-klettersteig/

Na de kerk gaan we de weg oversteken (voorzichtig!) en komen op Parkplatz Teufelsklamm uit. Ook hier vandaan kun je de wandeling dus starten, maar ook richting de Teufelsklamm wandelen of de Bienen lehrweg lopen.

We zijn nu aan de andere kant van het meer beland en af en toe moeten we wat gladde stukken weg belopen. Maar doordat er nauwelijks hoogteverschil in het pad zit is dit, door er wat ”schaatsend” over te lopen , prima te doen. De Forellenranch komt in het zicht, hier werden we vorig zomer door mijn ouders getrakteerd op een heerlijke forel schotel. De parkeerplaats staat vol en er wordt volop gerookt zien en ruiken we. Heerlijk, een absolute aanrader dit adresje. We komen hier zeker nog eens terug!

Op dit moment zijn we naast het meer beland. Hier en daar in de wat minder zon beschenen plekken ligt nog een dun laagje ijs op het water, de zon schittert er prachtig over heen. We snappen dat ze dit meer ook wel ”Das smaragdgrüne Herz des Pillertals” noemen. Wat wonen we toch in een prachtig land verzuchten we. Ja we komen ook vele nadelen tegen hoor, eerlijk is eerlijk, maar een dag als vandaag maakt alles weer goed.

De Pillersee is ontstaan door een aardverschuiving vele duizenden jaren terug, is werkelijk waar kristalhelder en je mag er in zwemmen. Ook zijn er zomers bootjes te huur en SUPs ( stand up paddeling, voor wie dit niet wist) en is het gewoon een mooi wandelgebied voor als je het een keer niet al te zwaar wilt hebben.

Langzaam aan zien we de zon richting de bergkwam gaan, het zal niet zo lang meer duren voor ze achter de berg verdwijnt. We besluiten nog even lekker op een bankje te genieten van haar warmte, nemen een Schnapsje en turen over het water. De zon laat de kleuren blauw en groen magisch mooi uitkomen. En dan ineens zegt die mooie Koperen Ploert gedag en is het of de kachel naar beneden wordt gedraaid. Dan merk je echt dat het nog maar begin februari is. De jassen gaan dicht, de rugzak weer op en we maken ons op voor het laatste deel van de route.

We komen langs de steiger waar we vorig zomer zo lekker hebben gezeten en waar dochter Auswander als een echte bikkel vanuit de warmte van de zon in het bergwater dook. Dan komen we nog langs een Kneipp bad. Deze vorm van koud water baden zijn vernoemd naar Sebastian Anton Kneipp een Beierse Katholieke priester en een van de grondleggers van de Natuurgeneeskunde.

Het water dat de Schepper aan de mensheid heeft geschonken en de uit het plantenrijk geselecteerde kruiden vormen de essentie van het genezen van ziekten en het gezond maken van het lichaam.

” citaat van Sebastian Kneipp

Iets dichter bij ons huis vind je ook Kneippbaden in Bad Fusch https://familieauswander.blogspot.com/2023/05/bad-fusch-een-bezoek-aan-een-historisch.html en ook bij de Klammsee https://familieauswander.blogspot.com/2023/03/de-bevroren-wereld-van-de-sigmund-thun.html. In de zomer kun je hier fijn gebruik van maken en ik weet uit eigen ervaring hoe fijn dat voelt.

de zon is net achter de bergkam verdwenen

Na ruim 8 km lopen zijn we weer terug bij de auto. De bergschoenen worden weer verruild voor de gewone stappers en alles gaat weer in de auto. We zijn maar een paar medewandelaars tegen gekomen, vooral toen we over de Panoramaweg liepen kwamen we welgeteld 1 persoon tegen. Met gloeiende wangen van de voorjaarszon rijden we rustig aan terug naar huis. Het was een relatief simpele wandeling, maar landschappelijk erg mooi en voor de tijd van het jaar ideaal. De hoogtewandelingen komen wel weer.

de Pillersee is 1,6 km lang en 300 meter breed
is op zijn diepst 7 meter
is één van de koudere bergmeren om in te zwemmen, in de zomer 17-20 graden
er is botenverhuur bij de kiosk, snacks te koop, een kinderspeeltuin en toilet
in de zomer is er ”liggeld” te betalen, 2 euro

samenvatting wandeling

start: st Ulrich im Pillertal (gebührenpflichtig 3 euro)
47°31’48.3″N 12°34’27.3″E Dorfstraße 6, 6393 St. Ulrich am Pillersee
de rondwandeling in zijn geheel is 8,5 km
alternatief is er te starten vanaf Parkplatz Teufelsklamm
hiervandaan start de Teufelsklamm en Bienenlehrweg , deze kun je natuurlijk combineren met de rondweg.
Bij zomerdag : zwemkleding en handdoek mee!
eetgelegenheden genoeg onderweg. De https://www.forellenranch.at/de/ kunnen wij persoonlijk erg aanraden. (En nee, we hebben geen aandelen hier)

Kortom een makkelijke maar mooie wandeling.

Voor nu eerst Pfiat di en Liebe Grüsse van de Auswanders. Bedankt voor jullie likes en reacties en vergeet je vooral niet te abonneren op ons YouTube kanaal.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Winterwandelen in Rauris

Opnieuw maken we een geweldige Winterwandeling in Rauris. We lopen via de Mautstrasse, dat nu een perfect geprepareerde wandelweg is omhoog naar Kolm Saigurn en gaan al rodelend terug.

De bergen worden weer zichtbaar, de wolken trekken omhoog en af en toe schijnt een heerlijk verwarmend zonnetje tussen de wolken door. Na een nacht vol regen doet het weer een stuk aangenamer aan. Het voelde echt alsof het ”warm water” regende, een paar dagen geleden was het nog – 15 en ineens zitten we behoorlijk in de plus cijfers. Ik zie dan ook geen langlaufers meer over de Loipes gaan achter ons huis, maar zie grote plassen water tevoorschijn komen. Wat een wereld van verschil!

ziek

Nadat ik zelf 2 weken terug in de lappenmand zat, is nu dochterlief aan de beurt. Als een zielig vogeltje hangt ze wat op de bank of op bed, ze heeft nauwelijks stem, en moet veel hoesten. Om haar weer te mogen afmelden van school moet je dus een ”krankenbestätigung” van de Herr Doktor. Samen togen we dus naar de huisarts en alhoewel we een afspraak hadden moesten we nog bijna driekwartier wachten alvorens we aan de beurt waren. De wachtruimte zat propvol, zieke , hoestende en proestende mensen. Als je nog niet ziek was dan werd je het ter plekke wel!

Ik vind het nog altijd een gek iets, dat je een bevestiging van je arts moet hebben om je ziek te mogen melden van school of werk. Doe je dit niet dan kost het je vakantiedagen. Er zit natuurlijk als voordeel voor de werkgevers in dat als je je ziek meld, je ook echt ziek bent.

We hadden vorige week al op de weerberichten gehoord dat het voorlopig warmer zou worden. Afgelopen zondag hebben we dus nog maar even de slee in de auto gezet en richting Rauris gereden voor een mooie gecombineerde wandel/rodeltocht. De omstandigheden waren er nu super gunstig voor en de ”scenery” ideaal met zijn besneeuwde bomen. Het is immers maar afwachten of het er nog eens van zou komen deze winter? Ja, ok, ik begrijp de winter is hier echt nog niet over, dat zou ijdele hoop zijn, maar de omstandigheden moeten op je vrije dag ook maar net goed zijn.

Ik denk ook nog even terug aan vorig jaar. Rond deze tijd vonden we ons huis waar we nu wonen, en met half februari zaten we, in shirt, tijdens het uitpakken van de verhuisdozen, al onze pauze te nemen op de veranda in de zon. Een Nederlands gezegde zegt:” Als de dagen gaan lengen, gaan de winters strengen”, maar geld dit ook voor Oostenrijk? Vorig jaar in ieder geval niet, toen was het een heel vroeg voorjaar. We zullen zien of de winter dit jaar hetzelfde verloop heeft.

Rauris

Afgelopen zondag. Opnieuw gaan we richting Rauris. We weten hier immers een mooie ”winterwanderweg” die start vanaf Parkplatz Bodenhaus, daarbij is de omgeving hier geweldig, heerst er veel rust en willen we nu de wandeling omhoog maken tot aan Parkplatz Lenzanger.

We zien onderweg dat in het laatste deel van het dal aan de rechterzijde nu een prachtige Langlauf loipe is aangelegd. Zo leuk om vanuit de auto de mensen , ieder op zijn eigen wijze, te zien voortbewegen. De één heel rustig en beheerst, de ander met grote wijdbeense passen alsof ze achterna worden gezeten.

Het is dan ook geen verrassing dat de parkeerplaats dit keer dus behoorlijk vol staat met auto’s, in tegenstelling tot een aantal weken terug toen we hier op de nationale Feiertag Mariä empfängnis waren, alweer 6 weken terug. Zie hiervoor het blog: Sneeuw overlast & Sneeuw pret. We parkeren de auto, trekken de wandelschoenen aan en met een gevulde rugzak gaan we op pad.

De wandelbordjes zijn bijna verdwenen in de sneeuw!

We zien dat de sneeuw in de loop der weken echt nog hoger is geworden hier. De geprepareerde weg ligt er weer prachtig bij. Als die niet was aangelegd viel er hier echt niet te wandelen en waren dochter en ik verdwenen in de sneeuw. Af en toe komen we een wandelbordje tegen die nog net boven de sneeuw uitsteekt, een komisch gezicht!

Sprookjesachtige beelden tijdens onze wandeling omhoog richting Kolm Saigurn

De meeste mensen zijn inderdaad aan het Langlaufen, op de Winterwanderweg komen we slechts enkele medewandelaars tegen, af en toe suist ons een rodelaar of skiër voorbij, voor de rest is het één en al rust. Boven aangekomen drinken we een bakkie Koffie uit de thermos en een verwarmend Schnapsje en daarna maken we ons op voor de terugweg. Met veel lol gaan we om en om een deel van de route met onze slee naar beneden rodelen. Al was er hier wel een mogelijkheid om bij de berghut nog een rodel te huren trouwens.

In het Hoogseizoen gaat het hier wel anders toe. De mooie geprepareerde winterwandelroute is dan weer een Mautstrasse (tolweg 9 euro) en er komen vele toeristen om hier te wandelen of te gaan Goudwassen. Vooral voor kinderen is dit een spannende bezigheid en bovendien heerlijk in de vrije natuur.

Wist je dit?

-Het dal van Rauris word afgesloten door het gebied Kolm Saigurn, wat ontstaan is tijdens de intensieve mijnbouw. De naam is dan ook hier van afgeleid, waarbij Kolm hammer of hammerwerk betekend.

-Daarnaast is Kolm Saigurn thuisbasis van de Sonnblickgruppe en daarmee het hoogst gelegen observatorium van Oostenrijk. Gebouwd op de piek van de berg Hohe Sonnblick.

-Goud speelde al vanaf het begin een belangrijke rol in de geschiedenis van het Raurisertal. Vanaf 1354 was het Raurisertal een centrum van de zoektocht naar goud.

Heerlijk voldaan van een mooie wandeling komen we weer terug bij de parkeerplaats. Het laatste stukje werden we wel een beetje kouder, de zon zakt vrij snel achter de bergen weg en van het rodelen wordt je ook wel wat frisser dan van een wandeling omhoog. De bergschoenen worden vervangen door de normale schoenen , de slee gaat in de auto en we rijden rustig weer richting huis. Het was een geslaagde dag, en of jullie onze neue Heimat, nu in de zomer of winter bezoeken, we kunnen het Rauriser tal altijd weer aanraden!

samenvatting:

47°05’50.8″N 12°59’32.9″E Alpengasthof Bodenhaus, Kolmstraße 6, 5661 Rauris, Österreich

Parkeren bij Parkplatz bodenhaus ( dagkaart 4 euro) of openbaar vervoer Postbus Linie 640

heen en terug 8 km wandelen/rodelen

Bij zomerdag vele mooie wandelingen mogelijk vanaf dezelfde Parkeerplaats:

-de Rauriser Urquell https://familieauswander.org/2023/12/14/rauriser-urquell/

-Knappenweg Bodenhaus – Kolm Saigurn Nr. 29

-Rundwanderung Bodenhaus – Mitterasteralm – Seealm – Rauriser Urwald – Lenzanger – Bodenhaus

Wij Auswanders zeggen weer Pfiat di en bedanken voor jullie likes en commentaren.

Ook kunnen jullie een kijkje nemen op ons YouTube kanaal voor de heerlijke Winterlandschapsbeelden.