uitjes en wandelingen – Pagina 2

Weissbachschlucht Waidring

Een mooie familievriendelijke tour in het Tiroler Pillerseetal.

Landwirtschaftschule

Er viel deze week een bijzondere brief in de bus met heuglijk nieuws, dochter Auswander is aangenomen op de Landwirtschaftschule Bruck! Hier hadden we eigenlijk totaal geen rekening meer mee gehouden, er zijn maar 66 plekken per jaar op de school. Meestal krijgen de ”boerenkinderen” voorrang en je moet een zeer goed ”Zeugnis” (rapport) van school afgeven. Voor de zekerheid had ze zich ook ingeschreven voor een andere school, met een totaal andere richting. Weliswaar een 2e keus, maar je moet toch wat. De enige reden waarom het misschien nog niet doorgaat is als ze ineens een compleet ander Zeugnis eind van dit schooljaar inlevert, met alleen onvoldoendes. Maar daar maken we ons in het geheel geen zorgen om. De komende week gaat ze ”Schnuppern ”, dat wil zeggen stage lopen en wel bij een Kleintierpraxis , een dierenartspraktijk. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan.

Pillerseetal

We rijden weer richting het Pillerseetal in Tirol. Hier weten we zeker dat we kunnen wandelen, een boel gebieden zijn nog erg vochtig van de sneeuwsmelt Daarbij hebben we wel zin in een wandeltocht maar geen zware route en we zoeken vooral rust. Ik zelf ben een week flink verkouden geweest en het is voor mij de 1e keer dat ik weer op pad ben. Er zijn 2 mogelijkheden om te parkeren, 1 bij de ingang van de schlucht zelf en de andere is een plekje in het dorp zoeken. Wij zetten de auto in het dorp tegenover de kerk, waardoor onze wandeling iets langer wordt. Een tip: voer niet alleen maar Weissbachschlucht in je navigatie, maar ook de plaats Waidring, anders heb je de kans dat je bij de verkeerde eindigt. Vlak over de grens met Duitsland is namelijk ook een schlucht met dezelfde naam!

Een schlucht is een kloof met steile zijhellingen en is meestal ontstaan door een rivier. Als de kloof heel smal is noemen ze het een klamm. Als een klamm wordt onderhouden middels bruggen , of zoals ze hier zeggen Stegen, moet je er vaak entree voor betalen. Wat ik ook vrij logisch vindt. De hele wandeling worden we begeleid door de rivier, hoe kan het ook anders, de Weissbach. Het pad is eenvoudig te belopen, gaat heel geleidelijk omhoog en tot aan het Kneipp bad ook zeer goed met een buggy te doen. In de berm zien we volop paarse Leverbloempjes en ook witte Kerstrozen, wat een mooi gezicht!

Het is werkelijk heerlijk rustig, alhoewel we een paar auto’s op de parkeerplaats zagen komen we slechts een enkele wandelaar tegen onderweg . We genieten van de natuur en het geruis van het water. Bij een Kneipp bad naast de rivier met rustbankjes houden we even pauze. Op een warme zomerdag zou dit een heerlijke plek zijn om even bij te verkoelen.

Na een fijne pauze steken we een bruggetje over en komen aan de andere kant van de rivier, langzaam klimmen we omhoog en kijken uiteindelijk van boven over de schlucht uit. Steeds verder komen we van de rivier af en uiteindelijk sterft het geluid van het water weg. Opeens lijkt het of we in de verte een Rotwild zien staan met een groot gewei op zijn hoofd. Huh, dat is bijzonder zeg! Maar als we goed kijken zien we dat het beestje stilstaat en het uiteindelijk nep blijkt te zijn. We komen langs een boogschietplaats en het hert is een schietschijf, maar het leek echt superecht. Later ontdekken we op dezelfde manier nog een wild zwijn.

Rodelbahn

Als we het bos uitkomen zien we het Alpengasthaus Waidring met restaurant en vakantie appartementen, wat een ontzettend mooie en bovenal rustige locatie. Bij winterdag is er vanaf hier een rodelbahn die naar beneden gesleed kan worden, van ruim 2 km lengte, en ook hier kun je rodels huren. Dit moeten we goed onthouden voor aankomend winter want we hebben veel genoten van onze gecombineerde wandel/rodeltochten. De rodelbahn is nu een mooie maar deels, steile wandelweg naar beneden geworden. We kunnen ons er nu geen voorstelling meer van maken dat hier de afgelopen winter volop gerodeld werd.

Beneden aangekomen nemen we nog even een laatste pauze bij de rivier op een bankje, de zon is nog iets meer door de wolken gekomen en we pikken nog even de behaaglijke warmte mee terwijl we naar de rivier luisteren. Op de terugweg nemen we nog een kijkje bij een mooie watermolen ( Hackenschmiede) en dan staan we alweer naast onze auto.

Voldaan rijden we richting huis. Een lieve groet van de ”Auswanders ” en we kijken altijd uit naar een leuke reactie van jullie.

Pfiat di

Plaats een reactie Reactie annuleren

samenvatting:

parkeren bij de Schlucht, tegenover het sportparkje, of in het dorp Waidring zelf.
8 km vanuit het dorp, 6 als je direct bij de Weissbachschlucht start
200 hoogtemeters
familievriendelijk en met buggy mogelijk tot aan de Kneippstelle
https://www.youtube.com/watch?v=sKqoGtB9ncM&t=79s
kijk mee naar de beelden van de wandeling, like &follow

Via de Teufelsteg langs het wilde water van de Saalach.

Slechts 6 km en 60 hoogtemeters, maar toch een fantastisch mooie tocht, Over de Teufelsteg loop je langs de rivier de Saalach. Start en eindpunt is het dorp Lofer. Op en top genieten!

Sneeuwdump!

Deze week kwam er een enorme sneeuwdump over Oostenrijk, te danken hadden we dit aan een ”Italientief”. Het begon met veel regen, ging over in natte sneeuw, werd droge sneeuw en bleef daarna doorsneeuwen , met dikke witte vlokken tot in de nacht. Wij zijn er goed afgekomen, maar passen zoals de Brenner stonden finaal vast, hele dorpen kwamen zonder stroom te zitten en bomen begaven het onder hun zware sneeuwlast. Meneer Auswander had gelukkig zijn vracht nog op tijd weg kunnen brengen al was het een erg drukke dag voor hem.

Krokusvakantie

De Toerismebranche was er natuurlijk superblij mee, de pistes waren tot witte linten over de verder groene berg geworden, inclusief grote bruine vlekken. Zo konden de toeristen die nu Krokusvakantie vierden, lees, hoofdzakelijk Nederlanders, toch nog even fijn op de lange latten. Ja het was echt merkbaar aan de vele gele nummerborden bij de weg.

Het gekke was de volgende dag was het al weer warm, de sneeuw gleed in enorme bulten van ons dak af, onze kater Pascha schrok zich een ongeluk als hij net lekker lag te zonnebaden op de veranda. Je hoorde het smeltwater overal vandaan stromen, de zonkracht was gelijk enorm sterk. We zaten dan ook al vrij snel weer op onze veranda in de zon. Maar waar konden we nu gaan wandelen? De sneeuw iets hoger was nog niet direct weg en overal was het nat en drassig. Maar met dit werkelijk zonovergoten weer en ook wat voorspeld stond voor de volgende dag gingen we ons toch even beraadslagen over de wandelplek. Hoe noordelijker, hoe minder sneeuwval, dus we besloten de kant van Lofer op te gaan.

Lofer

We beginnen onze autorit in een witte wereld en hoe noordelijker we komen hoe groener het weer wordt. In Lofer is er van de sneeuw dan ook bijna niks meer te zien. Lofer is een klein, maar lieflijk dorp in het Pinzgauer Saalachtal en ons start en eindpunt van de wandeling. We maken de wandeling langs de Saalach en door de Teufelsschlucht over de Triftsteg, houten bruggen die je een mooie inkijk op de rivier geven vol grote rotsblokken en draaikolken. Met een beetje geluk kun je de capriolen van kajakkers zien, deze rivier is een toplocatie voor watersport.

Wist je dit?

Vroeger was het hout in de rivier laten meedrijven de enige manier om hout over lange afstanden te vervoeren. Voor dit gevaarlijke werk was echter een begaanbaar pad nodig. Zo is de Triftsteg ontstaan. Soms kwam er echter een houten stam vast te zitten en om ze te verwijderen, moesten dappere mannen met touwen in de diepte worden neergelaten. Tegenwoordig is de Triftsteg een mooie wandelroute.

de Trifsteg

We parkeren de auto in Lofer en lopen richting de Saalach, hier zien we de bekende gele wandelbordjes. Wij zelf vinden het een onnodige actie, vermelden op het bord dat je niet met hoge hakken of nette schoenen de route moet lopen, maar je zou ze de kost geven die het wel doen. Hoe vaak wij al niet iemand op slippers door een Klamm zagen gaan of op nette zondagse schoenen de berg omhoog, zo gevaarlijk!

Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken deze wandeling! — Grappig wandelbord: vooral niet op je hoge hakken lopen !

Het water kolkt wild door de rivier, een machtig gezicht en al gauw zien we een 1e Kajak voorbij komen. Respect hoor, ik doe ze het niet na. We verbazen ons over de hoeveelheid Leverbloempjes die langs de kant groeien, een bloemetje uit de Ranonkel familie. Vorige week zagen we al wat 1e exemplaren in bloei staan, vandaag kleurt de hele rand mooi paars en steekt mooi af tegen de bruine bladeren die op de bodem liggen. Ze is een echte voorjaarsbloeier en bloeit in maart en april op de bosbodem. Ook een 1e Bosanemoon en een Sleutelbloem zien we. De lente komt er aan, heerlijk!

volop Leverbloempjes stonden te stralen in de zon

Als we even een korte stop maken om van het overweldigende landschap te genieten zien we weer een nieuwe groep Kajakkers aankomen. Als ware water acrobaten peddelen ze tussen de rotsen door , een prachtig gezicht. De natuur is overweldigend, je moet soms gewoon even stoppen om achterom te kijken, dan zie die mooie witte toppen boven alles uitsteken. Af en toe passeren we een kleine waterval en er zijn bankjes genoeg om even te zitten en gewoon met je ogen dicht te genieten van het watergeruis, het gezang van vogels en de warme zon op onze wangen.

Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruizen van het water en de warmte van de zon — Even Pauze om te genieten van het overweldigende uitzicht, het ruisen van het water en de warmte van de zon

Op een gegeven moment wordt het watergeruis minder, we lopen langs een stuk met minder hoogteverschil en minder rotsblokken. We naderen een brug die we oversteken en zien dan ook dat de Kajakkers hier uit het water gaan. Na het oversteken van de brug duiken we het bos in, het pad gaat even stijl omhoog en komt in een bijna sprookjesachtig bos uit. Mos in overvloed en tussen de bomen liggen wat rotsblokken, de zon wordt gefilterd doorgelaten en het geeft een heel mysterieus schijnsel. Ik verwacht bijna ieder moment dat een rotsblok zich uitrolt tot een trol!

Aan de bosrand tegen een houten kapschuurtje staat een bankje, hier gaan we zitten om even wat te eten en te drinken. Vanaf die plek hebben we een werkelijk fantastisch zicht op de tegenoverliggende bergen. We hebben nog maar net tegen elkaar gezegd hoe wonderlijk het is dat we met deze temperaturen nog geen vlinder hebben gezien of de 1e vliegt al voorbij. Deze Citroenvlinder is zo mooi fel geel gekleurd en vliegt af en toe even voorbij om ons te groeten, maar blijft jammer genoeg niet zitten om zich te laten fotograferen. Het andere exemplaar vloog te snel om even te kunnen determineren, maar we worden helemaal vrolijk, zo een mooie dag en dan ook nog weer eens vlinders zien. Ongelooflijk dat we 2 dagen terug een echte winterdag hadden.

In het mooie bos gedeelte. Zien jullie ook een trol?

We maken ons op voor het laatste deel. Na het open stuk volgt nog weer een bos, opnieuw weer sprookjesachtig mysterieus. We komen nog langs een Pestzuil en dan dalen we langzaam af naar de rivier. Als we de lange brug oversteken staan we exact op ons startpunt van de wandeling. Wat een geweldige leuke rondwandeling, slechts 6 km maar zoveel moois om te zien onderweg. Wij kunnen hem niks anders dan aanraden.

lekker Hollands Snacken

En als je dan toch in Lofer bent dan ga je ook nog even lekker naar Sanne’s Snackbar. Soms kun je toch wel even een lekker bakje patat oorlog missen, een frikandel speciaal , kroket of kaassouflé. Sanne is 10 jaren geleden met haar ouders ook vanuit Nederland naar Oostenrijk geëmigreerd waar haar ouders een goedlopende appartementenverhuur runnen en zij dus een Nederlandse Snackbar. Boffen wij even! Met een goed gevulde buik, rozige wangen van de zon en geheel ontspannen rijden we weer richting huis.

samenvatting:

parkeren in Lofer 47°35’12.3″N 12°41’43.5″E , maar ook met het openbaar vervoer bereikbaar. Vanaf Zell am see buslijn 260, Vanaf Kitzbühel/St. Johann lijn 4012.
bijna 6 km lopen en slechts 60 hoogtemeters
familievriendelijk, maar niet geschikt om met een buggy te wandelen.

Bedankt weer voor jullie lieve reacties, daar genieten we altijd van.

We zeggen tot een andere keer en

Pfiat di

de Auswanders

ps: Volgen jullie ons YouTube kanaal al? Het nieuwste filmpje staat online

Plaats een reactie Reactie annuleren

Over het Smokkelaarspad naar de Staubfall.

Een korte maar prachtige tour naar de Staubfall.

Een jaar geleden stapten we rond middernacht in een volgepakte auto, met dito volgepakte aanhanger er achter. Er stond een afspraak gepland om bij ons nieuwe huis de sleutels in ontvangst te nemen, een zekere spanning was dus wel bij ons aanwezig. Nu zou het echt gaan gebeuren!

De rit verliep voorspoedig, alhoewel half februari was er van winterse taferelen geen sprake. Een fijne koffie break met wat lekkers bij de grote M onderweg en natuurlijk een plaspauze en nog een keer een stop onderweg en we waren er al. Het bijzondere was dat de afstand steeds kleiner leek te worden nu we al zo vaak heen en weer waren gependeld.

Als we Oostenrijk binnen rijden lijkt het wel voorjaar. Het is werkelijk een komisch gezicht, de ski pistes zijn witte linten over de verder groene bergen. De sneeuw die we de vorige keer hier kregen toen we in het Bluntautal logeerden en de wereld hier in een winterwonderland omtoverde, was nu finaal verdwenen. Als de sneeuwkanonnen hun werk niet hadden gedaan was er helemaal niet veel sneeuw over geweest.

Bij het huis aangekomen maken we eerst een ronde door het huis samen en worden de meterstanden genoteerd. Na de nodige handtekeningen krijgen we de sleutels overhandigd. Daarna moeten we hard aan de slag om de auto en aanhanger leeg te maken voor dat het donker gaat worden.

Het lijkt op kamperen in eigen huis. We slapen met onze nieuwe matrassen op de grond van onze slaapkamer, hebben onze camping klapstoelen meegenomen om op te zitten en opgestapelde bananendozen vormen een tafeltje. Uit het huis in Veendam namen we voor tijdelijk even gordijnen mee om voor ons slaapkamerraam te hangen tot de nieuwe klaargemaakt zijn. Een opgewarmd blik soep en een slaatje vormen voor ons deze 1e avond in ons nieuwe huis onze avondmaaltijd.

Die avond maak ik ons tijdelijk bed op in een verder kale kamer, gordijnen die totaal niet passen, maar voor nu wel even voldoen. Als we bijna 24 uur op zijn valt ons toch echt de moeheid aan en kruipen we onder de wol. Het is aardedonker, ik moet er echt aan wennen, geen straatlantaarn voor de deur en werkelijk doodstil, maar het duurt maar even of we zijn vertrokken. Moe van de lange dag en alle indrukken…..

En dit alles is nu alweer een jaar geleden. Het klinkt cliché maar het jaar is voorbijgevlogen, 11 maanden wonen we alweer in Oostenrijk. Dochter Auswander heeft net haar ”semester zeugnis”ontvangen, vergelijkbaar met een rapport in NL, en hiermee kunnen we haar nu inschrijven bij vervolgopleidingen. We zijn met recht trots op haar, vrijwel allemaal 1 en 2en. Ook dat is hier dus anders, een 1 is het hoogste cijfer, haha , je kijkt er in eerste instantie even gek tegenaan!

Wat is nu de balans? Zijn we blij met de stap om ”Aus zu wandern”of hebben we er toch spijt van? Eerlijk is eerlijk, het was niet altijd even makkelijk. Bureaucratie lijkt hier in Oostenrijk te zijn uitgevonden en alles duurt zo lang voor het geregeld is, dat zijn we als Nederlanders niet gewend. De auto op Oostenrijks kenteken laten zetten was een hele Bureaucratische klus en ook Dochterliefs ”kinderbijslag” duurde 8 maanden alvorens het rond was.

Mijn diploma als Helpende Plus wordt hier niet ”anerkannt”, en terwijl er zo een enorm tekort aan zorgkrachten is kun je er bijna niks mee beginnen hier. Ze weten niet waar ze me onder moeten scharen, daar mijn diploma in hun visie een stukje is van social betreuer, van Pflege hilfe en Heimhilfe. In Nederland ben je dan multi inzetbaar. De ouderenzorg vind ik grotendeels nog erg in de kinderschoenen staan, hopeloos ouderwets. Maar enerzijds ook logisch daar hier in Oostenrijk vaak meerder generaties in een groot huis samenwonen en hulp voor ouders, opa en oma altijd dichtbij is. En dan dat dialect ! Als spreek en versta je vloeiend Duits, dit is wel van een andere orde. Als ze onderling praten heb je echt moeite om het te volgen. In de loop der tijd wordt het wel wat makkelijker maar allesbehalve eenvoudig.

Toch zijn we echt blij met onze stap. De rust en ruimte is werkelijk genieten. Je moet even weg van de Toeristische trekpleisters zoals de ski pistes, maar dan heb je waarlijke ”Kraftplatze” en heb je het gevoel alleen op de wereld te zijn. Als je van rust en natuur houd is dit een geweldig land. Wanneer het ook maar even kan zijn we op pad de natuur in en ontdekken we steeds weer een nieuw stukje van onze Neue Heimat.

Heutal

Zo gingen dit weekend op pad naar het Heutal bij Unken. Het voordeel van veel onderweg zijn met de LKW en werk-bus is dat manlief veel nieuwe wegen en plekjes ontdekt. Zijn laatste ontdekking was dus het Heutal bij Unken. Nu kenden we Unken nog van een prachtige wandeling die we vorig zomer maakten zie hiervoor : https://familieauswander.blogspot.com/search/label/Unken , dus nieuwsgierig gemaakt ging ik kijken of het Heutal ook nog een mooie wandeling herbergde die we in deze tijd van het jaar al konden doen. Alhoewel het in de dalen al heerlijk voorjaarsachtig aandoet, ligt boven natuurlijk nog sneeuw dus vele wandelingen zijn nog niet mogelijk.

Auf 1.000 m Höhe, fernab von Lärm und Trubel liegt das idyllische Heutal im Salzburger Land. Egal ob Sommer oder Winter, hier genießen Sie Ruhe und Natur in ihrem Ursprung.
https://www.heutal.at/de/das-heutal

En dat klopt inderdaad, het idyllische Heutal ligt ver van Lawaai en drukte. We trekken de wandelschoenen aan, doen de rugzak met drinken en wat lekkers op en gaan op pad. Het 1e deel moeten we nog even door wat sneeuw ”baggeren”, nou ja sneeuw, het heeft ook wel wat van Slush puppy, het drankje van ijsdeeltjes en siroop. Jullie kennen dat toch wel?

Al gauw komen we op een pad in het bos, constant begeleid door de rivier de Fischbach, het ruizen van de rivier en het fluiten van de vogels geeft ons direct ontspanning en dan ook nog die zon erbij, het voelt als compleet voorjaar. We zien zelfs de 1e bloemetjes weer bloeien, de kleur komt weer terug in de natuur. Langzaam gaan we afdalen en komen in een soort van brede kloof terecht, dit was het oude smokkelaarspad tussen Duitsland en Oostenrijk, koffie en sigaretten gingen hier stiekem de grens over. Af en toe hebben we een geweldig zicht op de dieper liggende rivier en zien we zo mooi de trapvormige cascaden, ook de Fischbach wasserfall is prachtig om te zien.

Steeds zicht op de Fischbach cascaden — Heutal cascaden

De hoofdattractie van deze wandeling is toch wel ,die geweldige 200 meter hoge, Staubfall , de wandeling loopt namelijk achter de waterval langs en is ook exact de grens tussen Oostenrijk en Duitsland. De naam is echt wel duidelijk, rond de waterval stuift het water verneveld rond en dat is ook nog eens heel gezond, zeker voor mensen met astma en allergie.

We moeten een stuk over een stenen trap omhoog klimmen, maar nergens gevaarlijk en er hangt zelfs een stalen ketting om je eventueel aan vast te houden. Het water gaat steeds harder bulderen naarmate we dichter bij komen, we voelen de waterverneveling en we zuigen onze longen vol met die heerlijke negatieve ionen, want in dit geval is negatief dus positief! Dan hebben we een kort inkijkje achter de waterval, een gordijn van water, wat mooi om te zien! Hoeveel liters water zouden hier wel niet naar beneden komen?

Wandelingen naar watervallen zijn altijd al mooi , maar als je er nog eens achter langs loopt is het nog specialer. Zo staat de wasserfallerlebnisweg Ferleiten me ook nog als zeer mooi in de herinnering. https://familieauswander.blogspot.com/search/label/ferleiten . We besluiten op Beiers grondgebied nog een stuk door te lopen en gaan uiteindelijk op een bankje in de zon heerlijk genieten van het ruizen van het water en de inhoud van onze lunchtrommel.

De wandeling is nog door te lopen tot aan Ruhpolding waar je de tour kunt uitbreiden met een bezichtiging van het Holzknechtmuseum. Holzknecht is een oude informele term voor bosarbeiders, waarvan sommige nog steeds gebruikelijk zijn in Beieren, Bohemen en Oostenrijk. Heen en terug wordt het dan een wandeling van 16,5 km.

Wij houden het heerlijke bankje in de zon als eindpunt en nemen die heerlijke warmte in ons op. Als we in de schaduw van de berg dreigen te raken is dat voor ons het startsein om langzaam aan terug te gaan. Ik ”speel” nog een beetje met mijn fotografie bol bij de waterval en dan lopen we al genietend terug. Een kleine regenboog tekent zich af door de waternevel, maar jammer genoeg niet sterk genoeg om op de foto te kunnen vastleggen.

Het was vanuit ons huis even een klein uurtje rijden, maar zo de moeite waard, alleen al van de autorit naar een wandeling kunnen we enorm genieten. Dat geweldige landschap wat langzaam aan je voorbijtrekt. De bewolking die zich oplost en de bergtoppen tevoorschijn doet komen. In één woord genieten!

samenvatting:

Korte, maar prachtige tour naar de Staubfall

familievriendelijk, maar niet met een buggy en je moet wel goed ter been zijn

parkeren: Parkplatz P4 am Talschluss des Heutals 47°39’41.2″N 12°39’05.0″E

hoogteverschil: 93 meter

van en naar de Staubfall is het totaal 4 km, te verlengen naar Ruhpolding of Winklmoosalm , wordt het 16,5 km. Of in de zomer nog de ronde door het Mäander Hochmoor.

Binnenkort plaats ik op ons YouTube kanaal nog een mooie samenvatting van deze wandeling. Abonneer je daar even om alle beelden te kunnen blijven volgen.

https://youtube.com/@wandelmeemetdefamileauwander?si=6YROlCB3EGHj5fOM

Voor nu zeggen we weer Pfiat di

Bedankt voor jullie lieve reacties en tot een volgende keer!

Plaats een reactie Reactie annuleren

Rondje Pillersee

Een eenvoudige maar mooie wandeling rond ” Das smaragdgrüne Herz des Pillertals”. Zowel voor de zomer als de winter een aanrader.

Das smaragdgrüne Herz des Pillertals

We zijn van min 15 naar plus 15 gegaan in korte tijd. Nadat er even wat regen is gevallen is het ook weer stralend weer geworden, waardoor het nu op onze veranda achter het huis en uit de wind oploopt naar zomerse waarden van om en nabij de 30 graden. Jullie begrijpen denk ik wel dat meneer Auswander hier dus in zijn korte broek al op de veranda zit te genieten. Persoonlijk heb ik het nog niet toe aan een korte broek, maar als het even kon zou hij er het hele jaar in rondlopen!

De ski pistes zijn weer tot lange witte linten van de verder groene bergen geworden. Alleen op grote hoogte en aan de schaduwzijde zie je nog sneeuw liggen, voor de rest is hier de sneeuw ook in onze tuin, letterlijk en figuurlijk, als sneeuw voor de zon weggesmolten. Wat ons betreft mag het nu lente worden en het lijkt ook eigenlijk in de verste verte niet erop dat er nog sneeuw van betekenis gaat vallen. We zagen al een 1e vlinder vliegen en de bijtjes worden ook al weer actief. Gewekt door de warmte van de zon zijn ze zoekende naar nectar om op krachten te komen, maar er bloeit eigenlijk nog niks. Zo sneu……

De ”Winterwanderwege ”zijn er niet mooier op zijn geworden. Regen in combinatie met het smelten door de zon en in de nacht weer licht opvriezen levert overdag echte ijsbanen op, zeker als het pad ook nog wat klimt. Maar we wilden toch graag alle 3 even fijn aan de wandel, maar op een goed beloopbaar pad en niet al te zwaar na het flinke ziek zijn van onze dochter.

Pillersee

We kozen voor een ronde om de Pillersee. Afgelopen zomer liepen we er al een deel van met mijn ouders toen ze hun vakantie bij ons doorbrachten en zochten we heerlijk verkoeling bij het water.

Alleen al de rit er naar toe is een lust voor het oog, ja we wonen hier nu bijna een jaar maar ik kijk me nog elke dag de ogen uit! We parkeren de auto in st Ulrich am Pillersee en gaan op pad. We besluiten de route tegen de richting in te lopen dan hebben we de hele route het grootste profijt van de zon. We begeven ons op de ”Panormaweg st. Adolari” , net even verder van de weg af en iets hoger waardoor we de intens blauw groene kleur van de see nog mooier kunnen zien. We dragen alle 3 al dunnere jassen, maar na een poosje gaan de jassen al open of zelfs uit. Dan ineens zien we onze 1 vlinder van dit jaar vliegen. Die arme Atalanta is al gewekt door de zon en zoekt naarstig naar wat nectar, maar er bloeit nog maar amper wat. Hopelijk is er uit de Sneeuwheide in de buurt toch wat te vinden voor het arme insect!

Dan horen we het geklater van water wat steeds luider wordt en even later staan we vanaf een houten bruggetje te genieten van een mooie waterval. Iets hoger meer in de schaduw zitten zelfs nog wat ijspegels in de rivier. Zeker weten dat zo een 14 dagen terug dit hier één grote ijswaterval is geweest.

Sankt Adolari

Na de waterval komt de Filial- und Wallfahrtskirche st. Adolari in beeld. In het jaar 1073 werd hier voor het eerst een kerk gevestigd en de Gotisch bouw stamt uit het jaar 1407, een erg oud gebouw dus. Achter de kerk gaat een pad omhoog richting de ADOLARI KLETTERSTEIG. Een korte, maar mooie Klettersteig, je hebt beslist een klimuitrusting en helm nodig. Misschien moeten we hier nog eens terugkomen dus? Onderstaande fotos komen van : https://www.bergsteigen.com/touren/klettersteig/adolari-klettersteig/

Na de kerk gaan we de weg oversteken (voorzichtig!) en komen op Parkplatz Teufelsklamm uit. Ook hier vandaan kun je de wandeling dus starten, maar ook richting de Teufelsklamm wandelen of de Bienen lehrweg lopen.

We zijn nu aan de andere kant van het meer beland en af en toe moeten we wat gladde stukken weg belopen. Maar doordat er nauwelijks hoogteverschil in het pad zit is dit, door er wat ”schaatsend” over te lopen , prima te doen. De Forellenranch komt in het zicht, hier werden we vorig zomer door mijn ouders getrakteerd op een heerlijke forel schotel. De parkeerplaats staat vol en er wordt volop gerookt zien en ruiken we. Heerlijk, een absolute aanrader dit adresje. We komen hier zeker nog eens terug!

Op dit moment zijn we naast het meer beland. Hier en daar in de wat minder zon beschenen plekken ligt nog een dun laagje ijs op het water, de zon schittert er prachtig over heen. We snappen dat ze dit meer ook wel ”Das smaragdgrüne Herz des Pillertals” noemen. Wat wonen we toch in een prachtig land verzuchten we. Ja we komen ook vele nadelen tegen hoor, eerlijk is eerlijk, maar een dag als vandaag maakt alles weer goed.

De Pillersee is ontstaan door een aardverschuiving vele duizenden jaren terug, is werkelijk waar kristalhelder en je mag er in zwemmen. Ook zijn er zomers bootjes te huur en SUPs ( stand up paddeling, voor wie dit niet wist) en is het gewoon een mooi wandelgebied voor als je het een keer niet al te zwaar wilt hebben.

Langzaam aan zien we de zon richting de bergkwam gaan, het zal niet zo lang meer duren voor ze achter de berg verdwijnt. We besluiten nog even lekker op een bankje te genieten van haar warmte, nemen een Schnapsje en turen over het water. De zon laat de kleuren blauw en groen magisch mooi uitkomen. En dan ineens zegt die mooie Koperen Ploert gedag en is het of de kachel naar beneden wordt gedraaid. Dan merk je echt dat het nog maar begin februari is. De jassen gaan dicht, de rugzak weer op en we maken ons op voor het laatste deel van de route.

We komen langs de steiger waar we vorig zomer zo lekker hebben gezeten en waar dochter Auswander als een echte bikkel vanuit de warmte van de zon in het bergwater dook. Dan komen we nog langs een Kneipp bad. Deze vorm van koud water baden zijn vernoemd naar Sebastian Anton Kneipp een Beierse Katholieke priester en een van de grondleggers van de Natuurgeneeskunde.

Het water dat de Schepper aan de mensheid heeft geschonken en de uit het plantenrijk geselecteerde kruiden vormen de essentie van het genezen van ziekten en het gezond maken van het lichaam.

” citaat van Sebastian Kneipp

Iets dichter bij ons huis vind je ook Kneippbaden in Bad Fusch https://familieauswander.blogspot.com/2023/05/bad-fusch-een-bezoek-aan-een-historisch.html en ook bij de Klammsee https://familieauswander.blogspot.com/2023/03/de-bevroren-wereld-van-de-sigmund-thun.html. In de zomer kun je hier fijn gebruik van maken en ik weet uit eigen ervaring hoe fijn dat voelt.

de zon is net achter de bergkam verdwenen

Na ruim 8 km lopen zijn we weer terug bij de auto. De bergschoenen worden weer verruild voor de gewone stappers en alles gaat weer in de auto. We zijn maar een paar medewandelaars tegen gekomen, vooral toen we over de Panoramaweg liepen kwamen we welgeteld 1 persoon tegen. Met gloeiende wangen van de voorjaarszon rijden we rustig aan terug naar huis. Het was een relatief simpele wandeling, maar landschappelijk erg mooi en voor de tijd van het jaar ideaal. De hoogtewandelingen komen wel weer.

de Pillersee is 1,6 km lang en 300 meter breed
is op zijn diepst 7 meter
is één van de koudere bergmeren om in te zwemmen, in de zomer 17-20 graden
er is botenverhuur bij de kiosk, snacks te koop, een kinderspeeltuin en toilet
in de zomer is er ”liggeld” te betalen, 2 euro

samenvatting wandeling

start: st Ulrich im Pillertal (gebührenpflichtig 3 euro)
47°31’48.3″N 12°34’27.3″E Dorfstraße 6, 6393 St. Ulrich am Pillersee
de rondwandeling in zijn geheel is 8,5 km
alternatief is er te starten vanaf Parkplatz Teufelsklamm
hiervandaan start de Teufelsklamm en Bienenlehrweg , deze kun je natuurlijk combineren met de rondweg.
Bij zomerdag : zwemkleding en handdoek mee!
eetgelegenheden genoeg onderweg. De https://www.forellenranch.at/de/ kunnen wij persoonlijk erg aanraden. (En nee, we hebben geen aandelen hier)

Kortom een makkelijke maar mooie wandeling.

Voor nu eerst Pfiat di en Liebe Grüsse van de Auswanders. Bedankt voor jullie likes en reacties en vergeet je vooral niet te abonneren op ons YouTube kanaal.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Winterwandelen in Rauris

Opnieuw maken we een geweldige Winterwandeling in Rauris. We lopen via de Mautstrasse, dat nu een perfect geprepareerde wandelweg is omhoog naar Kolm Saigurn en gaan al rodelend terug.

De bergen worden weer zichtbaar, de wolken trekken omhoog en af en toe schijnt een heerlijk verwarmend zonnetje tussen de wolken door. Na een nacht vol regen doet het weer een stuk aangenamer aan. Het voelde echt alsof het ”warm water” regende, een paar dagen geleden was het nog – 15 en ineens zitten we behoorlijk in de plus cijfers. Ik zie dan ook geen langlaufers meer over de Loipes gaan achter ons huis, maar zie grote plassen water tevoorschijn komen. Wat een wereld van verschil!

ziek

Nadat ik zelf 2 weken terug in de lappenmand zat, is nu dochterlief aan de beurt. Als een zielig vogeltje hangt ze wat op de bank of op bed, ze heeft nauwelijks stem, en moet veel hoesten. Om haar weer te mogen afmelden van school moet je dus een ”krankenbestätigung” van de Herr Doktor. Samen togen we dus naar de huisarts en alhoewel we een afspraak hadden moesten we nog bijna driekwartier wachten alvorens we aan de beurt waren. De wachtruimte zat propvol, zieke , hoestende en proestende mensen. Als je nog niet ziek was dan werd je het ter plekke wel!

Ik vind het nog altijd een gek iets, dat je een bevestiging van je arts moet hebben om je ziek te mogen melden van school of werk. Doe je dit niet dan kost het je vakantiedagen. Er zit natuurlijk als voordeel voor de werkgevers in dat als je je ziek meld, je ook echt ziek bent.

We hadden vorige week al op de weerberichten gehoord dat het voorlopig warmer zou worden. Afgelopen zondag hebben we dus nog maar even de slee in de auto gezet en richting Rauris gereden voor een mooie gecombineerde wandel/rodeltocht. De omstandigheden waren er nu super gunstig voor en de ”scenery” ideaal met zijn besneeuwde bomen. Het is immers maar afwachten of het er nog eens van zou komen deze winter? Ja, ok, ik begrijp de winter is hier echt nog niet over, dat zou ijdele hoop zijn, maar de omstandigheden moeten op je vrije dag ook maar net goed zijn.

Ik denk ook nog even terug aan vorig jaar. Rond deze tijd vonden we ons huis waar we nu wonen, en met half februari zaten we, in shirt, tijdens het uitpakken van de verhuisdozen, al onze pauze te nemen op de veranda in de zon. Een Nederlands gezegde zegt:” Als de dagen gaan lengen, gaan de winters strengen”, maar geld dit ook voor Oostenrijk? Vorig jaar in ieder geval niet, toen was het een heel vroeg voorjaar. We zullen zien of de winter dit jaar hetzelfde verloop heeft.

Rauris

Afgelopen zondag. Opnieuw gaan we richting Rauris. We weten hier immers een mooie ”winterwanderweg” die start vanaf Parkplatz Bodenhaus, daarbij is de omgeving hier geweldig, heerst er veel rust en willen we nu de wandeling omhoog maken tot aan Parkplatz Lenzanger.

We zien onderweg dat in het laatste deel van het dal aan de rechterzijde nu een prachtige Langlauf loipe is aangelegd. Zo leuk om vanuit de auto de mensen , ieder op zijn eigen wijze, te zien voortbewegen. De één heel rustig en beheerst, de ander met grote wijdbeense passen alsof ze achterna worden gezeten.

Het is dan ook geen verrassing dat de parkeerplaats dit keer dus behoorlijk vol staat met auto’s, in tegenstelling tot een aantal weken terug toen we hier op de nationale Feiertag Mariä empfängnis waren, alweer 6 weken terug. Zie hiervoor het blog: Sneeuw overlast & Sneeuw pret. We parkeren de auto, trekken de wandelschoenen aan en met een gevulde rugzak gaan we op pad.

De wandelbordjes zijn bijna verdwenen in de sneeuw!

We zien dat de sneeuw in de loop der weken echt nog hoger is geworden hier. De geprepareerde weg ligt er weer prachtig bij. Als die niet was aangelegd viel er hier echt niet te wandelen en waren dochter en ik verdwenen in de sneeuw. Af en toe komen we een wandelbordje tegen die nog net boven de sneeuw uitsteekt, een komisch gezicht!

Sprookjesachtige beelden tijdens onze wandeling omhoog richting Kolm Saigurn

De meeste mensen zijn inderdaad aan het Langlaufen, op de Winterwanderweg komen we slechts enkele medewandelaars tegen, af en toe suist ons een rodelaar of skiër voorbij, voor de rest is het één en al rust. Boven aangekomen drinken we een bakkie Koffie uit de thermos en een verwarmend Schnapsje en daarna maken we ons op voor de terugweg. Met veel lol gaan we om en om een deel van de route met onze slee naar beneden rodelen. Al was er hier wel een mogelijkheid om bij de berghut nog een rodel te huren trouwens.

In het Hoogseizoen gaat het hier wel anders toe. De mooie geprepareerde winterwandelroute is dan weer een Mautstrasse (tolweg 9 euro) en er komen vele toeristen om hier te wandelen of te gaan Goudwassen. Vooral voor kinderen is dit een spannende bezigheid en bovendien heerlijk in de vrije natuur.

Wist je dit?

-Het dal van Rauris word afgesloten door het gebied Kolm Saigurn, wat ontstaan is tijdens de intensieve mijnbouw. De naam is dan ook hier van afgeleid, waarbij Kolm hammer of hammerwerk betekend.

-Daarnaast is Kolm Saigurn thuisbasis van de Sonnblickgruppe en daarmee het hoogst gelegen observatorium van Oostenrijk. Gebouwd op de piek van de berg Hohe Sonnblick.

-Goud speelde al vanaf het begin een belangrijke rol in de geschiedenis van het Raurisertal. Vanaf 1354 was het Raurisertal een centrum van de zoektocht naar goud.

Heerlijk voldaan van een mooie wandeling komen we weer terug bij de parkeerplaats. Het laatste stukje werden we wel een beetje kouder, de zon zakt vrij snel achter de bergen weg en van het rodelen wordt je ook wel wat frisser dan van een wandeling omhoog. De bergschoenen worden vervangen door de normale schoenen , de slee gaat in de auto en we rijden rustig weer richting huis. Het was een geslaagde dag, en of jullie onze neue Heimat, nu in de zomer of winter bezoeken, we kunnen het Rauriser tal altijd weer aanraden!

samenvatting:

47°05’50.8″N 12°59’32.9″E Alpengasthof Bodenhaus, Kolmstraße 6, 5661 Rauris, Österreich

Parkeren bij Parkplatz bodenhaus ( dagkaart 4 euro) of openbaar vervoer Postbus Linie 640

heen en terug 8 km wandelen/rodelen

Bij zomerdag vele mooie wandelingen mogelijk vanaf dezelfde Parkeerplaats:

-de Rauriser Urquell https://familieauswander.org/2023/12/14/rauriser-urquell/

-Knappenweg Bodenhaus – Kolm Saigurn Nr. 29

-Rundwanderung Bodenhaus – Mitterasteralm – Seealm – Rauriser Urwald – Lenzanger – Bodenhaus

Wij Auswanders zeggen weer Pfiat di en bedanken voor jullie likes en commentaren.

Ook kunnen jullie een kijkje nemen op ons YouTube kanaal voor de heerlijke Winterlandschapsbeelden.

Door het Achenwald naar de Krimmler Wasserfälle

Nadat de sneeuw bijna verdwenen was in alle dalen, kwam er vorig weekend weer een lading ”Neu Schnee”, net op tijd dus. Twee dagen sneeuwde het aaneengesloten en moesten we dus weer aan het sneeuw ruimen. Op het moment is het minder mooi, maar daarna komt het het plezier. Zeker als de lucht weer knalblauw is en de bomen weer zwaar hangen van de sneeuw. Een flinke vorst en wat nevel in de vroege ochtend zorgden voor het finalestuk. Het voelde alsof je in een verhaal van Narnia of Frozen was beland, sprookjesachtig mooi.

Schnee wandern

Het ”Bilderbuchwetter ” was op zijn hoogtepunt in het weekend, we konden er dus alle 3 volop van genieten. Zaterdag middag maakten we een wandeling rond de Klammsee in Kaprun, al een beetje ons vaste wandelgebied voor een korte maar mooie ronde. Dit kun je ook hier lezen op het oudere blog. https://familieauswander.org/2023/11/29/winter-en-klammsee/ De vorst had boven op de sneeuw wonderlijk mooie figuurtjes gemaakt, haast kleine veertjes die glommen in de zon en op de takjes leken het wel witte naaldjes. Koud was het wel, min 12,5 graad, maar een droge lucht. In de zon was het heerlijk en er stond geen zuchtje wind dat scheelt. Rustig was het ook, alsof alle mensen op de Piste en Loipes waren, het leek of we de Klammsee voor ons alleen hadden!

Sprookjesachtige sneeuw wereld bij de Klammsee

Deze ontspanning hadden we ook echt even nodig, we voelden ons een beetje down. Sinds kort had ik eindelijk weer werk, en ook werk waar ik me wel goed bij voelde. Als groot voordeel had het ook dat ik geen zon en feestdagen hoefde werken en ik had er mijn plekje wel gevonden. Doordat een oud collega terug kwam uit de ”Karenz”, een soort van verlengde kraamverlof die jaren kan duren, was ik dus nu over en hield het voor mij op…….

Winterwanderweg Krimml

Zondag reden we richting Krimml, vanaf ons huis nog ongeveer 45 minuten rijden, maar zo de moeite waard. Ik had gelezen over een winterwanderweg die vanaf het station in Krimml start en via het pad door het bos en langs de rivier uiteindelijk naar de Krimmler Wasserfälle zou leiden. Dat station was meneer Auswander wel bekend want daar kwam hij regelmatig met de LKW voorbijgereden en hij wist dat er ook plek zou zijn om te parkeren.

De bergschoenen worden weer aangetrokken, de sjaal en handschoenen gaan aan , de rugzak op en de slee gaat ook weer mee op avontuur. Het 1e stuk is het even fris, de tranen springen ons in de ogen van de kou, het is min 10 op dit moment, en er staat een licht briesje. Zo gauw we echter in het bos verdwijnen is er geen wind meer en is het gelijk ook heel aangenaam. Het is een betoverende winterstemming in het bos, de takken hangen zwaar van de sneeuw maar blijven door de vorst keurig hun zware last dragen. Doordat de Winterwanderwegen altijd worden geprepareerd kun je hier heerlijk wandelen zonder diep weg te zakken in de diepe sneeuw, ideaal!

We vergapen ons onderweg aan het natuurschoon, de kunstzinnige sneeuw vormen die aan een prikkeldraad hangen of op een boomstam liggen. De rivier begeleid ons voor een groot deel van de route en hoe hoger we langzaam aan stijgen hoe meer we zien dat de rivier ook deels bevroren is. Je hoort het water onder het ijs door stromen en we zien de wonderlijkste vormen.

We houden even een kleine Jause (pauze eten) op een zonnig open plekje, terwijl we de zon op onze wangen voelen gloeien drinken we onze warme thee met wat lekkers erbij en genieten van de rust. Tot nu toe zijn er alleen 2 dames te paard ons voorbij gekomen, voor de rest lijken we alleen op de wereld te zijn.

de Krimmler Wasserfälle

We komen dichter in de buurt, de bordjes geven nog 10 minuten aan en ook betreden we nu het Nationalpark Hohe Tauern. Ineens zien we ook nog wat medewandelaars , zij hebben dus de auto echt bij de parking van de watervallen neergezet en lopen slechts dit laatste deel. Maar vergeleken met de zomerse drukte die hier kan zijn stelt dit niks voor. Een bord wijst ons er op dit hier aan de voet van de waterval ook Therapie mogelijk is voor mensen met Astma en allerlei vormen van allergie.

Wist je dit?

Er zijn 300 tot 3.000 ionenparen per kubieke centimeter in normale ademlucht – tot 70.000 worden gemeten in de buurt van de Krimml-watervallen! Genezingssuccessen komen niet alleen voor bij astma en allergieën, maar ook bij stress en vegetatieve uitputting. Bovendien wordt het immuunsysteem duurzaam versterkt.
Die Heilkräfte der Wasserfälle in Krimml: Wirkweise und Therapiefelder

We ademen die gezonde ionen dus diep in in onze longen terwijl we staan te genieten van dit mooie schouwspel. Een deel van de waterval stroomt nog, een ander deel lijkt nog het meest op een enorme ”druipkaars” met zijn wonderlijke vormen. Jammer genoeg maakt de water nevel ook erg koud, en daarbij zitten we helemaal in de schaduw van de berg, dus we houden het niet erg lang vol.

De terugweg gaat een stuk sneller dan de heenweg, en de slee kan ook weer dienst doen. Alhoewel er ook grote delen route vrij recht zijn zit er soms een geweldig mooi stuk tussen om even te rodelen. Zo bereiken we al lopend en rodelend ons beginpunt weer, station Krimml. Bijna 9 km, bij flinke min temperaturen, maar het was de moeite waard!

Samenvatting:

– 47°12’43.3″N 12°10’12.3″E

-parkeren bij station Krimml, of je gaat met het openbaar vervoer en stapt hier dus uit.

-je steekt de Bräuern Brücke over en gaat naar rechts, steeds de bordjes Winterwanderweg Krimml volgen en in de zomer de gele bordjes Krimmler Wasserfällen volgend.

-via het Krimmler Achenwald loop je licht stijgend richting de waterval, totaal 140 meter.

-familievriendelijk, in de zomer zou deze wandeling ook met een buggy te maken zijn.

-Als je alleen maar aan de voet van de waterval wil staan houd je op een gegeven moment Alte Tauernweg aan, wil je echt helemaal de wandeling omhoog maken dan houd je de gele bordjes met Krimmler Wasserfällen aan.

-Wij hadden bijna 9 km op onze stappenteller staan, maar liepen soms ook wat stukjes extra. Volgens de borden zou het 8 km heen en terug zijn.

Vorig jaar april liepen we ook een mooie wandeling in deze buurt. Zie daarvoor mijn ”oude blog” https://familieauswander.blogspot.com/search/label/Krimmler%20wasserfall

En de gehele wandeling is als vlog te bekijken op ons nieuwe You tube kanaal, mettertijd zullen hier meer wandelingen volgen. Als jullie je zouden willen abonneren? Heel graag. (Klik daarvoor in de linker bovenkant van het filmpje ons logo aan de abonneer knop verschijnt.)

Voor nu eerst zeggen wij Pfiat di en tot ziens

Bedankt weer voor jullie lieve reacties en likes, we genieten er altijd weer van.

Plaats een reactie Reactie annuleren

Oud en Nieuw & Rodelpret bij Hochfilzen

Inmiddels wonen we al weer meer dan 9 maanden in Oostenrijk en ook zijn we het nieuwe jaar 2024 al weer ingegaan. Het klinkt cliché, maar die maanden zijn werkelijk voorbij gevlogen! Ook hebben we onze 1e winter ervaringen opgedaan en vele kilo’s sneeuw weg geschept. Het is al weer aardig groen aan het worden op onze hoogte en de mooie Langlaufloipe achter ons huis is bijna verleden tijd. Alhoewel we dan vanmorgen wel weer wakker werden met een klein vers laagje sneeuw. Boven in de bergen is het nog goed winter en daar hebben we leuke wandelingen gemaakt om na gedane wandel arbeid weer vrolijk naar beneden te rodelen.

Ski les

Dochter Asuwander heeft Kerstvakantie en heeft zich op de lange latten gewaagd. We gingen vaak naar Oostenrijk , of een ander Alpenland op vakantie, maar nooit in de wintertijd. Erg duur en ondanks dat, vreselijk druk! Nu ook, Pinzgau is werkelijk overlopen van de wintersportfanaten en nu de tunnel van Zell am see ook nog eens is gesloten vanwege ernstige problemen, is het werkelijk een ”crime” om hier te rijden. Ik denk dat ik nog sneller kan lopen. Maar goed, als je dochter dan graag wil leren ”skifahren” dan doe je haar toch maar een beginnerscursus kado en waag je je in de drukte.

Propvolle parkeerplaatsen, auto’s op de gekste plekken geparkeerd en overal mensen met een grappig loopje vanwege de skischoenen en een stel latten over de schouders. Nee niet mijn ding, ik kijk weer uit naar de lente, zomer en prachtig najaar waar we weer heerlijk aan de wandel in de rust kunnen zijn. Maar ik snap onze jongste best.

Toen ik haar aan het eind van de dag ophaalde kon ze nauwelijks meer lopen op die logge zware skischoenen en was ze blij ze uit te kunnen trekken thuis. Ook de volgende dag had ze natuurlijk napret door de spierpijn. Ja je bent zo geconcentreerd bezig en gebruikt toch weer andere spieren dan normaal. Dag 2 ging het al een stuk makkelijker en zag je dat ze de smaak te pakken kreeg. Ik doe het haar niet na hoe ze na zo een korte tijd lessen al mooi zelfstandig naar beneden geskied kwam!

Oud en Nieuw

De jaarwisseling is super rustig verlopen, gewoonweg vreemd. Waar je in Nederland al dagen van te voren de harde knallen hoort hoorden we ze hier pas, heel in de verte, in de oudjaarsavond. Zelfs onze Pascha wilde nog wel naar buiten, al hebben we dat nog maar even niet gedaan voor de zekerheid.

Vanmorgen lag er dus weer een klein laagje verse sneeuw. Op de 1e dag van 2024 waren de bomen weer ”angezuckerd” en ging er zelf weer af en toe iemand over de loipe. We maakten nog een ommetje om even de benen te strekken en een frisse neus te halen. De bergen waren niet te zien, er hangt nevel in de dalen, maar het was fijn om even buiten te zijn. De wegen waren schoon, geen rommel te vinden, wat een verschil met Nederland. Ook horen we op de radio hoe het toegegaan is met hulpverleners, het is gewoon een schande dat mensen die hulp komen bieden bekogeld worden met vuurwerk! Laat ons dan maar in het rustige Oostenrijk wonen.

Hoamatzlhütte

Zaterdag maakten we een leuke wandeling en Rodeltocht naar de Hoametzlhütte die we jullie niet willen onthouden. Lees mee en geniet.

De rit alleen al is om van te genieten, witte bergtoppen steken af tegen de knalblauwe lucht. Het is een dag als uit een reclame spotje voor een wintersportvakantie, betoverend mooi. Al genietend rijden we richting het Pillersee gebied, hier maakten we in juli al een hele mooie, en warme wandeling met mijn ouders toen ze hier op vakantie waren. Via de Griessenpass zijn we vanuit het Salzburgerland Tirol binnen gereden. Hochfilzen valt onder het Bezirk Kitzbühel en telt 1296 inwoners. Normalerwijs dan natuurlijk, want aan de buitenlandse auto’s te zien die hier bij de vakantiehuizen en appartementen staan zal het aantal inwoners nu wel verdubbelt zijn!

We vinden een parkeerplekje vlak bij de kerk in het centrum van Hochfilzen , direct naast het bordje Winterwanderweg. De jassen en wandelschoenen gaan aan, de slee uit de auto en we gaan op pad. We kijken ons de ogen uit, zo een groot Langlauf Loipen gebied hebben we nog nooit gezien en van jong tot oud, gaat met een vaartje voorbij.

Dan zien we op een bordje de route naar de Hoametzlhütte aangegeven en dus het begin van de Rodelbaan. Oei , dit is een steil pad omhoog, al gauw trek ik mijn jas los en mijn sjaal af, met de inspanning en de zon op ons , breekt het zweet je gauw uit. Af en toe nemen we een ”verschnaufpause” en genieten we van de skiërs die naar beneden komen van de naastgelegen Piste.

De slee weet niet wat hem overkomt, sinds we hier winter hebben is hij al op meerdere wandel en rodeltochten meegegaan. in Nederland hing hij vaak jarenlang in de schuur , werkeloos , rond te hangen. Onze beide dochters hebben er als kinderen veel plezier op beleefd, en nu beleefd de slee hier zijn 2e jeugd!

Wanneer komt die hut nou eens in zicht vragen we ons af? De route wordt steeds steiler en wij worden steeds warmer. Tijd voor een pauze dus. Het sleetje dienst als bankje en vader Auswander settelt zich op een achtergebleven stuk gereedschap aan de bosrand. Uit mijn rugzak haal ik een Tupperware doos met Landjäger worst , Glocknerkönig kaas en snoepkomkommertjes. Dit gaat er smakelijk in natuurlijk en geeft genoeg energie om de laatste etappe te lopen.

Bij de hut aangekomen zien we het terras vol met mensen, de heerlijkste geuren komen in onze neus en de serveersters lopen vol dampende borden eten rond. Mensen genieten tijdens hun ski dag van hun welverdiende maaltijd in de zon. Er staat geen wind, dus het voelt bijna als een zweem van de lente aan. We nemen even de tijd om te genieten van het mooie uitzicht en uit te blazen van de tocht. Dan betalen we 3 euro per rodel en zoeken ons er 2 mooie exemplaren uit, zodat we alle 3 zo meteen naar beneden kunnen suizen. Ik kies er 1 exemplaar met een rem uit, want als ik zo die spekgladde en brede ijzers onder deze exemplaren zie, denk ik die wel nodig te hebben.

Met een rotgang suizen we dan van de berg af. Zo steil hebben we nog niet gerodeld hier, maar wat een lol kun je dan hebben. Ik sla nog een keer om met mijn rodel, omdat ik even de handigheid moet krijgen in het remmen en sturen en er dan net om de bocht een stel wandelaars omhoog komt. Gierend van de lach klop ik de sneeuw van mijn kleding , zet mijn slee omhoog en zet de achtervolging in. Een stuk sneller dan we omhoog gingen zijn we natuurlijk beneden.

Voor de ”fun” lopen we nog even een stukje omhoog om nog even het gevoel vast te houden , dit herhalen we een paar keer en dan zetten we de gehuurde rodels bij de anderen onder aan de baan. Het was een leuke , spannende bezigheid. We lopen rustig terug naar de auto en aanvaarden de terugrit. Terwijl we in de auto genieten van de mooie auto rit voelen we onze wangen gloeien van de zon . Zo is de winter echt geen straf!

de rodels staan in de sneeuw — Rodeltocht Hochfilzen

Samenvatting

De Rodelbahn is 1,5 km lang en heeft een hoogteverschil van 215 meter

Rodels zijn te huren bij de Hoametzlhütte voor 3 euro per stuk.

Je wandelt in een klein uurtje, vanuit het dorp bij de rodelbaan omhoog, volg dan eerst de rode bordjes Winterwanderweg.

s’avonds is de Rodelbahn verlicht, je zou een Skidoo kunnen reserveren om je naar boven te vervoeren. (Tel. +43.664.6064415)

Vanuit het mooie Oostenrijk weer Pfiat di

Veel liefs van de Auswanders

en bedankt voor jullie lieve reacties en likes!

Plaats een reactie Reactie annuleren

Rauriser Urquell

Korte, maar prachtige, familievriendelijke wandeling naar de Rauriser Urquell

Winterperikelen

Zoals beloofd schrijf ik nog het verslag van de wandel dag naar de Rauriser Urquell, het is zo een mooi plekje aarde, dit wil ik jullie niet onthouden. Terwijl ik naar buiten kijk zie ik nog af en toe een Langlaufer over de loipe voorbij gaan. Na de vele sneeuw heeft zich nu langzaam de dooi ingezet, want het regende ”warm water”. Dit was waar de Einheimischen al bang voor waren, als de sneeuw al vroeg valt, direct vanaf begin november, dan is het vaak gedaan tegen die tijd dat het echt moet komen. Meneer Auswander heeft de sneeuwkettingen al moeten gebruiken, ook die ”vuurdoop” heeft hij in zijn werk weer gehad. Dochter Auswander neemt iedere dag de bus of trein naar school en merkt dat de wintersport fanaten massaal deze kant op zijn gekomen, er is geen plekje meer te vinden en ze staan als haringen in een tonnetje op elkaar. Allemaal gaan ze richting Schmittenhöhe of de Kitzsteinhorn

De Langlaufloipe en de ”winterwanderweg” achter ons huis over de golfbaan zijn volop gebruikt en zullen het nog wel even volhouden verwacht ik.. Het is een prachtig gezicht om vanuit onze huiskamer de Langlaufers voorbij te zien suizen. Zelf maakten we de afgelopen weken ook fijn gebruik van de geprepareerde route om even een ”frisse” neus te halen en de benen te strekken. Heerlijk zo een achtertuin, of niet soms?

Wat me trouwens opviel is dat er zo weinig kinderen hier in de sneeuw spelen. Zodra er in Nederland sneeuw viel zag je hordes kinderen naar buiten komen om sleetje te rijden, sneeuwpoppen te bouwen en sneeuwbal gevechten te houden. In iedere straat zag je vrolijke sneeuwpoppen staan, met een wortelneus, muts en sjaal. Als de sneeuw in de avond viel, zag je de spelende kinderen in het donker nog wel, want je wist immers niet hoe lang de sneeuw nog bleef liggen? Ik vermoed dat de kinderen hier de sneeuw niet zo speciaal vinden omdat er toch eigenlijk altijd wel sneeuw valt in Oostenrijk in de winter. Wat denken jullie?

Rauriser Urquell

In het geweldige zomerse najaar dat maar niet leek te eindigen, maakten wij met zijn tweetjes de mooie korte wandeling naar de Rauriser Urquell. Dochter Auswander vergezelde ons dit keer niet. De volgende dag zou ze starten met haar Schnupperwoche (stageweek) bij Wildpark Ferleiten en ze wilde nog graag wat voorbereidingen treffen. Zondag 1 oktober was het, een dag als uit een plaatjesboek, met bijna zomerse temperaturen. Ik had jullie beloofd deze wandeling nog uit te schrijven, het was er simpelweg nog niet van gekomen, want ja, ook hier vliegen de dagen voorbij en zijn goed gevuld.

We rijden goed geluimd het mooie Rauriser dal binnen, tijdens de rit al genietende van het geweldige landschap wat aan ons voorbijtrekt. De kleuring van de bladeren begint al te komen en geeft de bergen een prachtige warme gloed. Tijdens de rit zien we dat het water hier heel hoog heeft gestaan deze zomer. Alhoewel we een fantastisch lange en warme zomer hadden, was er precies één week met veel neerslag. De smalle rivier die door het Rauriser tal stroomt kon het vele water wat in een korte tijd viel toen niet aan en overstroomde. Het rivierzand wat nu opgedroogd op de weides ligt is er een overblijfsel van. De week voor we besloten om deze wandeling te maken belde ik nog even met het plaatselijke Tourismus bureau om zeker te weten dat we de geplande tour wel konden maken. In de ”nachrichten ” had ik destijds namelijk gehoord dat de Goldwashplatz achter in het dal was vernield en ook de brug daar was weggeslagen, maar de wandeling was prima te maken zei de meneer, maar met een kleine omweg.

de mooie boom wegwijzer in Rauris — de mooie boom wegwijzer

Kraftplatz Urquell

Aangekomen bij de parkeerplaats gaan de wandelschoenen aan en de gevulde rugzak op. Alhoewel het een relatieve korte tocht is willen we er ook gewoon een fijne dag van maken en het rustig aan doen. De boom wegwijzer van de Urquell wandeling is overduidelijk en wijst de richting aan. Dan zien we inderdaad dat de brug die over de rivier zou leiden is weggevaagd door het hoog water. Gelukkig wijst ons een tijdelijk bordje de omweg en zo kunnen we via een andere route alsnog aan de andere kant van de rivier komen.

genieten van het uitzicht en het heerlijke nazomerweer

Via de almen gaat met een licht stijging het pad omhoog en met de zon op ons te schijnen, beginnen we het al gauw warm te krijgen. Het voelt bijna hoogzomers warm aan. Maar als we dan de bosrand bereiken en onder het bladerdak verdwijnen voelen we toch al snel dat we in oktober zitten want hier is het een stuk frisser. Het pad door het bos is erg mooi, bemoste bomen, de beginnende herfstkleuren en de kleine hartjes hier en daar op een steen of boom die ons de weg wijzen.

Voor we het weten staan we voor een enorme wegwijzer die gemaakt is van een boom. Hier moeten we eerst weer een stuk afdalen en dan ineens horen we het zachte geklater van water, we moeten dus in de buurt zijn. En dan wordt het langzaam zichtbaar, de Rauriser Urquell. Er zijn meer dan 300 natuurlijke water ”Quellen”, watervallen en bergbeekjes te vinden in het Rauriser tal. Vele imposant door hun grote of het bulderen van het water, maar dit plekje doet het hem vooral in zijn lieflijkheid. Het is een echte Kraftplatz zoals ze dat zo mooi hier zeggen, een plek om op te laden en bij te komen. Het heldere water ”sprudelt” hier uit de aarde, en je hoort ook verder niks als het water en de vogels. Hier en daar zijn wat bankjes en daar kun je heerlijk in de zon genieten van deze natuurgeluiden.

Waldgeheimnis

Alhoewel het zeer verlokkend is om hier neer te strijken en ons onder te dompelen in dit geweldige natuur oplaad plekje, besluiten we nu eerst nog een stuk door te wandelen en op zoek te gaan naar het Waldgeheimnis. De naam klinkt heel geheimzinnig, wat zou het zijn? Via een kleine rondweg rond de Quell gaan we geleidelijk weer omhoog. We komen langs mooie kleine ”Tumpen”, poeltjes met glashelder water en zien ook hier en daar een Forel zwemmen. Boven bij het pad aangekomen is het nog maar een kort stukje naar het waldgeheimnis, een lieflijk bergmeertje midden in het bos dat even geheimenisvol verschijnt als weer verdwijnt in bepaalde periodes van het jaar. Het zonlicht wordt gefilterd door de licht kleurende herfstbladeren en geven het water een nog mooiere gloed. We nemen even plaats op een bankje en genieten van dit schouwspel, als je geloofde in sprookjes zou je ieder moment de elfjes over het water zien dansen.

Pauze met Jause

Na al dit moois gaan we ons bedenken of we doorlopen richting de Mitterastenalm of heerlijk gaan genieten van onze Jause bij de Urquell. We besluiten voor het laatste. Een Jause betekend letterlijk, kleine tussenmaaltijd, of pauze maaltijd. We strijken neer op een bankje bij de Urquell en proeven eerst een slok van dit water. We hebben altijd een beker in onze rugzak, want alle water, tenminste wat goed stroomt is in principe drinkwater hier in de Alpen. Het water is heerlijk, puurder en natuurlijker kun je het niet krijgen! Dan beginnen we aan onze Jause. We genieten van onze verse broodjes die we op de heenweg nog kochten, onze worst, snoeppaprika en tomaatjes. En natuurlijk hoort daar ook een lekkere Schnaps bij. Het voelt als een 5 sterren maaltijd, het hele decor, de frisse lucht, de rust ,het verfrissende water en ons simpel maar kostelijk maaltje. Hier kan toch niks tegen op?

We nemen alle tijd om te genieten en op te laden. Ja want zelfs als je in zo een mooi land leeft, heb je het druk en kun je zorgen en stress hebben, het is immers geen vakantie meer maar ons dagelijks leven nu. Terwijl de warme najaarszon op ons schijnt komen we helemaal bij en worden gewoon wat ”rozig”, pure ontspanning. Uiteindelijk moeten we toch de rugzakken weer inpakken en ons klaar maken voor de afdaling, maar dit mooie plekje gaan we zeker nog eens een keer weer bezoeken en kunnen we jullie niks anders dan aanraden.

Voor nu eerst Piat di en tot ziens, allen bedankt voor jullie likes en reacties, vinden we erg fijn!

Samenvatting:

Familievriendelijke, korte wandeling met veel natuurschoon.

parkeren (gebuhrenpflichtig, 4 euro voor een dag) Parkplatz Bodenhaus Kolmstrasse, vlak voor het tolpoortje naar Kolm Saigurn

148 hoogtemeters, bijna 2 km tot aan het Waldgeheimnis, maar te verlengen tot aan de Mitterastenalm. Dan worden het 530 hoogtemeters.

niet geschikt voor een kinderwagen/buggy.

tip: na de wandeling nog met de kids naar de ”Goldwaschplatz”, hier kun je een kleine cursus Goud wassen doen en materiaal lenen voor 9 euro p.p. https://www.raurisertal.at/de/sommer/aktiv-im-sommer/goldwaschen/ In de bloeitijd van het Goud zoeken kwam 10 procent van het goud wereldwijd, uit Rauris en het naast gelegen Gasteiner dal.

zie voor nog meer wandelingen in het mooie Rauris https://familieauswander.blogspot.com/2023/04/het-raurisertal.html https://familieauswander.org/2023/12/10/sneeuw-overlast-sneeuw-pret/

Sneeuw overlast & Sneeuw pret

Sneeuw, een wonderlijk goedje!

Wat een bijzonder ”goedje” toch dat sneeuw. Waterdruppels in de wolken, veranderen doordat de temperatuur onder het vriespunt daalt, tot hele fijne ijsnaaldjes of ijskristallen. Op hun weg naar beneden nemen ze op hun weg allemaal stofdeeltjes mee, zoals as en zand en op deze manier groeien de ijskristallen tot sneeuwkristallen uit. Ze kunnen allerlei vormen hebben, maar zijn altijd zespuntig , een beetje stervormig. Als het dan waait plakken de sneeuwkristallen aan elkaar en vormen een vlok. Een vlok bestaat uit ijs, met een heleboel lucht tussen de ijsnaaldjes, vergelijkbaar met een kussen vol dons en lucht.

En zo zagen wij dus , als uit een sprookje, die mooie sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Het zag er betoverend uit, maar de volgende dag was het minder voor ons. We zaten bijna letterlijk en figuurlijk ingesneeuwd. We wonen aan het eind van een doodlopende straat en er lag nu dus bijna een halve meter sneeuw. Waar laat je het?

In plaats dus van even lekker uitslapen en rustig aan doen was het dus sneeuwruimen geblazen. Als eenmaal de grote shovel er is om de boel te ruimen moest je zorgen dat je alle sneeuw had weggeruimd van je pad en in ons geval ook van de werk bus. Het is een verplichting dat daken van bussen en vrachtauto’s ijs en sneeuwvrij moeten zijn , dit kan anders tot hele gevaarlijke situaties leiden op de weg. De trap en de ragebol moesten er dus aan te pas komen, een zware klus. En dan nog eens de vrachtauto op maandagochtend! Aan het eind van de ochtend lagen er op onze parkeerplaats 2 enorme bergen met sneeuw en in de rest van de wijk was op elke vrije hoek ook een berg heen geschoven. We keken ons de ogen uit. Op de radio hoorden we van veel chaos op de weg, ”schneekettenpflicht” op veel wegen en omgevallen bomen door de sneeuwlast. Even overviel ons een gevoel van : Oh jee, zo zijn de winters dus in Oostenrijk, Hellup!

Gelukkig heeft sneeuw ook een andere kant. Je kan er ook enorm veel plezier aan beleven. Zo maakten we een hele mooie wandeling en ”rodeltocht” in het Raurisertal, die we jullie niet willen onthouden.

Rodelen in Rauris

We hebben hier in Oostenrijk zo een 7 extra Feiertage en op ”Maria Empfangnis” besloten wij richting het mooie Rauriser tal te vertrekken. Ik had gelezen dat de tolstraat die naar Kolm Saigurn leid in de winter gesloten is, maar dat je er wel heel mooi kunt wandelen en dat er door de bossen ook mooie Schneeshuhwanderwege waren aangelegd. Dus hup de slee in de auto, de bergschoenen en de rugzak gevuld met een thermos warme Chocomel.

Alleen de rit ernaar toe is een genot, we reden door een waar Winterwonderland. De wegen waren mooi schoon, alleen het laatste deel was niet sneeuwvrij, maar met winterbanden prima te berijden. Het is een prachtig dal zo maakten we dit voorjaar in deze omgeving ook al eens een mooie korte winterwandeling compleet met sneeuwpop https://familieauswander.blogspot.com/2023/04/het-raurisertal.html .

De auto parkeren we vlak voor het begin van de Mautstrasse (tol) bij Alpengasthof Bodenhaus, dit kost je voor een dagkaart 4 euro, maar goed de parkeerplaats is dan ook van sneeuw geruimd. Dit is tevens de startplaats van vele wandelingen, zo maakten wij er in de nazomer nog een mooie tocht naar de Rauriser Urquell, ik heb deze wandeling echter nog nooit uitgeschreven en zal dat binnenkort alsnog proberen te doen, want het is een echte aanrader. In ieder geval gaan we deze ochtend lopend de Mautstrasse richting Kolm Saigurn op, een grappig gevoel als wandelaar heb je nu dit mooie pasje even voor jezelf. We zien ook de bordjes van de winterwandeling, maar daar is voor ons de sneeuw echt te diep om te lopen, daar moet je echt Sneeuwschoenen dragen of van die ”Tennisrackets” zoals ik altijd gekscherend zeg.

We volgen de Mautstrasse en gaan geleidelijk een beetje stijgen. Het is heel stil, nog stiller dan normaal. Is je ooit wel opgevallen hoeveel sneeuw eigenlijk het geluid dempt? Soms horen we even het water in het riviertje maar dat is ook alles. De naaldbomen hangen zwaar van de sneeuw en de natuur is overweldigend. Ik voel me een beetje alsof ik loop in de wereld van Narnia.

Dochter Auswander wil wel eens even proberen of de slee een beetje goed glijd. Ze stapt op de slee en daar suist ze al heen. Maar hoe stuur je met zo een slee, er zit immers geen stuur op. Gelukkig kan ze de slee iets naar de kant sturen en komt ze tot stilstand, waarop haar vader ook even op de slee stapt en laat zien hoe ze met gebruik van haar voeten de slee wat kan bijsturen. We klimmen daarna rustig door en ondanks dat het onder 0 is is het helemaal niet koud. Zeker met die klim, en er staat geen zuchtje wind. Af en toe staan we even stil want het zicht over het hele dal wordt alleen maar mooier. Ook breekt de bewolking wat open en komt er wat blauwe lucht tevoorschijn.

Af en toe suist er ons een skiër voorbij of een andere rodelaar op een slee, maar voor de rest genieten we van de stilte en het uitzicht onderweg. We drinken de warme Chocomel op en een Snelle Jelle koekreep en dan willen we toch echt graag aan het Rodel avontuur beginnen. We besluiten de terugweg in etappes terug te nemen, zodat we elk een mogelijkheid hebben om hier van te genieten. Je zou in één keer naar beneden kunnen suizen , maar dan heeft een ander geen kans. een 2e slee was nu toch wel ideaal geweest. Dit komt op de bucketlist voor volgend winter!

Jullie snappen dat we enorm veel pret hebben gehad, vooral als de slee in een bocht bijna omkiepte. We voelden ons even allemaal kinderen, zorgeloos en vrij. De rit naar beneden ging dus een stuk sneller dan de wandeling omhoog, we hadden nog wel uren door willen rodelen. Maar ja , we hadden geen zin om de hele klim nog eens weer te maken en daarbij werden we het laatste stukje toch ook wel een beetje koud. We kunnen niet anders dan terugkijken op een leuke tijd als gezin. We weten niet hoe de winter verder verloopt, misschien kunnen we het deze winter nog eens doen en anders volgend winter, maar dan met een extra slee erbij!

Pfiat di en de groetjes van de Auswanders.

Een reactie of like vinden we altijd fijn.

Winter en Klammsee

Vanaf dat we terug zijn in Oostenrijk hebben we al meer sneeuw gehad dan in één winter in Nederland en dan denk ik even niet aan de winters uit onze jeugd, maar die van de laatste jaren. Er is een echte ”Schneewalze” over Oostenrijk getrokken en we zijn voor ons gevoel van de nazomer, die maar niet leek te eindigen, in de winter terecht gekomen! Vanmorgen zag het er sprookjesachtig mooi uit vanuit ons raam, de wit besneeuwde Kitstein en Imbachhorn staken prachtig af tegen de blauwe lucht. Toch is het ook wel een beetje spannend. Onze 1e winter hier in de Alpen, wat gaat ze ons brengen?

uitzicht uit ons kamerraam, de tuin bedekt met sneeuw — winter in onze tuin

Als ik nu zie wat een grote bergen sneeuw overal bij elkaar geschoven liggen, dan vraag ik me af hoe dat wel niet moet voor de rest van de winter. De winter is eigenlijk nog niet eens echt begonnen, we zitten nog in november. De werkbus waarmee meneer Auswander naar zijn LKW rijd staat al op een andere plek en onze buurman vertelde dat die hele kant van de parkeerplaatsen wel eens compleet vol lag met sneeuw tot 2 meter hoogte.

Dochter Auswander gaat tegenwoordig , nu het kouder is met de trein naar school en vroeg zich af of de treinen wel zouden rijden nu er zo veel sneeuw lag, in Nederland was het immers vrijwel direct code Oranje en lag alles op ”z’n kont”. Best benieuwd hoe de rest van de winter hier verloopt. Van Einheimischen begrepen we dat als de sneeuw vaak erg vroeg kwam , zoals nu, tegen de tijd dat het echt nodig was, het juist niet kwam, en dan zat je tijdens de kerstvakantie met hoge plus temperaturen. We zullen zien.

krampus

De winkels liggen vol met allerlei december lekkernijen, maar hele andere dan in Nederland, hier vind je geen chocolade letters, speculaas, pepernoten en marsepein. Dat laatste vindt dochter Auswander wat minder, want ze was altijd gek op de Marsepeinen varkentjes, fruit of aardappeltjes. Chocoladefiguren zijn hier wel, maar dan een beetje anders, naast st. Nicolaus zijn hier ook Krampus figuren. Hier in Oostenrijk komt de ”Goed heilig man ” niet mijn zijn zwarte Pieten, maar met de Krampus. Een stel engerds die zo uit een onderwereld weggekropen lijkten te zijn. Het principe is het zelfde, lieve kinderen worden beloond, stoute kinderen worden gestraft door de Krampus.

Als je niet wist dat er onder het houten duivels masker een mens zat, zou je werkelijk doodsbang zijn. Het masker heeft ook nog eens hoorns, vaak van een echt dier. Ze dragen dierenvellen, meesttijds van een geit of schaap, een koeienbel, kettingen, soms ook een zweep of tenenwilg en een zak om de stoute kinderen in te stoppen . Persoonlijk vind ik het een best eng uitziend verschijnsel, en ik lees ook af en toe weer dat er echt mensen gewond raken als de Krampus zo in zijn rol opgaat dat hij mensen bezeerd met zijn zware ijzeren ketting. Jullie snappen dat ik me zodra het donker wordt niet meer op straat begeef. Hier is de Nederlandse Zwarte Piet of Roetveegpiet, zoals ze tegenwoordig liever willen, een lieverdje bij vergeleken.

Wist je dit?

De Krampus is een beestachtige demon uit de folklore van de Alpenregio’s. Het woord komt van het Oud Hoogduitse woord voor klauw: Krampen. De Krampus is in de Alpenregio de metgezel van Sinterklaas. Hij komt voor in onder andere Beieren, Oostenrijk, Hongarije, Slovenië, Kroatië, Italië en Tjechië .
https://nl.wikipedia.org/wiki/Krampus

Klammsee Kaprun

Wij maakten een rondje Klammsee toen het opgehouden had met sneeuwen, even een ”frisse neus” halen en genieten van het Winter Wonder Land . De parkeerplaats was gelukkig ook geschoven dus was er ruimte om de auto te parkeren en om goed uit de auto te stappen. De Klammsee is onderhand een bekend stuk terrein van ons. Makkelijk te bereiken en echt iets voor een leuk kort rondje om.

de houten bruggetjes van de Sigmund Thun klamm bedekt met een laag sneeuw

Hier is ook de start van de Sigmund Thun Klamm een mooie diepe kloof die via houten bruggetjes te wandelen is, maar nu voorlopig winterstop heeft. Via het normale pad dat licht stijgend is bereiken we de brug die over de klamm loopt. In de diepte zien we de rivier en langs de rotsen beginnen de 1e ijspregels zich te vormen. Wat een geweldig gezicht! Afgelopen februari liepen we deze route voor het eerst terwijl we ons even een korte break van de verhuisperikelen gunden en zagen we enorme wanden vol ijspegels. Het begin is er nu weer en zal over de komende maanden waarschijnlijk weer een mooi kunstwerk gaan vormen. Zie voor een uitgebreid verslag op : https://familieauswander.blogspot.com/2023/03/de-bevroren-wereld-van-de-sigmund-thun.html

Via het normale wandelpad bereiken we de uitgang van de kloof, hier steken we via de houten bruggetjes over naar de andere kant . De treden zijn met de verse sneeuw nog goed te belopen en niet zoals in februari één grote glijbaan. Wat hadden we toen een lol toen we probeerden daar ook om hoog te lopen, maar we even hard terug gleden. Boven bij de dam kijken we over de prachtige glasheldere en smaragdgroene Klammsee heen. We zien meer voetstappen in de sneeuw, maar het is heel rustig deze dag.

Toch zien we ineens 2 mannen die zich aan het uitkleden zijn. Zouden ze gaan ijszwemmen? Alleen al bij de gedachte krijgen we alle 3 acuut kippenvel. En ja hoor, daar gaan ze, zonder gil of kreet zo het ijskoude water in. Wat een ”Die hards”, vol verwondering staan we toe te kijken al willen we niet op een stel gluurders lijken. Lang zitten ze niet in het water, dan komen ze eruit, springen nog wat in de rondte om zich warm te krijgen en drogen zich af. Het schijnt heel gezond te zijn maar ik doe het ze niet na!

Klammseehttps://familieauswander.org/wp-content/uploads/2023/11/winter-3.jpg — Klammsee Kaprun

Op een gegeven moment kom je weer bij een hoge rotspartij, ook hier beginnen zich de ijspregels al mooi te vormen. In de loop van de winter, mits koud genoeg natuurlijk, zal het weer aangroeien tot een ijskoud kunstwerk. En zo zijn we geleidelijk aan weer rond de Klammsee gelopen. We kunnen niet anders dan deze wandeling aan te raden, zeker in combinatie met de Sigmund Thun Klamm als die straks weer open is. Voor nu was de wandeling lang genoeg, de gedachte aan de warme houtkachel en een Chocomel lokt ons richting de auto.

Vanuit een winters Zell am see zeggen we Pfiat di en Groetjes van de Auswanders

ps: Verheugen jullie je in Nederland ook op wat sneeuw? En zijn er nog wintersporters onder jullie? We lezen graag een reactie of krijgen een duimpje.

samenvatting:

parkeren bij de ingang van de Sigmund Thun Klamm in Kaprun Kesselfallstrasse of het pasje richting de Mooserboden Stausee volgen en daar direct naast de Klammsee parkeren.

Korte Familievriendelijke rondwandeling. Er is ook een klein speeltuintje, een Jausenstation (alleen zomers geopend)en een Kneippanlage en veel zitbankjes.

3 km, 112 hoogtemeters

Vanaf hier is zomers ook mogelijkheid om verder te wandelen richting de Schneckenreithalm, die van mei t/m september”bewirtschafted” is en lokale producten aanbied, of via een steile klim naar de Glocknerblick . (wegnummers, 17, 17a en 29)

klararogaar

29 november 2023

Wat een mooie winterwonderland bij jullie. Toen ik vanmorgen naar de auto liep zag het er een beetje winters uit op de ramen maar het kleine beetje natte sneeuw viel er zoweer af Maar even afwachten wat we morgen nog krijgen. Nou hoeft het ook niet als je de weg op moet maar als je vrij bent en een dik pak sneeuw ziet er toch wel heel mooi uit zoals bij jullie en wat een mooi uitzicht in de achtertuin.

Die Krampus vindt ik er ook wel eng uitzien idd Dat is weer heel anders dan hier met de pieten . Dat zal wel even wennen zijn!

Groetjes fam KR

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden
1. Priscilla familieauswander
  
  29 november 2023
  
  Ja op het moment is het in NL ook een beetje winters zien we wel . We hoorden al iets op de radio van schaatskoorts. Jaja we blijven nog wel een beetje op de hoogte. Bedankt voor jullie reactie en lieve Grusse van de Auswanders
  
  LikeLike
  
  Beantwoorden
ciskad80f83de3c

29 november 2023

Jee wat een eng verhaal van die krampus… Lekker binnen blijven..
Maar weer mooie winter wonderland plaatjes..
Groetjes van ons😘

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden
1. Priscilla familieauswander
  
  30 november 2023
  
  dankjewel Cis. En hoe is het in NL, ook al wat sneeuw gevallen? Hahaha ik blijf lekker binnen nadat het donker wordt. Pfiat di en LG van ons
  
  LikeLike
  
  Beantwoorden
  1. ciskad80f83de3c
    
    30 november 2023
    
    Hier nu ook best koud hoor,
    Af en toe wat sneeuw maar blijft niet liggen nog…
    Verder alles goed hier😘
    
    LikeGeliked door 1 persoon
2. erikdrent24f44b7416
  
  17 januari 2024
  
  Prachtig mooi🥳. Hier vriest het eindelijk een beetje en er ligt zowaar een laagje sneeuw. Het schijnt dat komende week de herfst weer begint dus blij aub die geweldige sneeuwfoto’s posten of de socials 👌🏼
  
  LikeGeliked door 1 persoon
  
  Beantwoorden
  1. Priscilla familieauswander
    
    17 januari 2024
    
    Dankjewel Erik, en ja, komt goed, dat zullen we zeker doen!
    
    LikeLike
Door het Achenwald naar de Krimmler Wasserfälle – Familie Auswander

17 januari 2024

[…] vaste wandelgebied voor een korte maar mooie ronde. Dit kun je ook hier lezen op het oudere blog. https://familieauswander.org/2023/11/29/winter-en-klammsee/ De vorst had boven op de sneeuw wonderlijk mooie figuurtjes gemaakt, haast kleine veertjes die […]

LikeGeliked door 1 persoon

Beantwoorden

Ga terug

Je bericht is verzonden

@familieauswander